Agresja przekierowana nie stanowi odrębnego typu zaburzenia, lecz jest specyficznym sposobem rozładowania silnego pobudzenia emocjonalnego. Dochodzi do niej w momencie, gdy pies odczuwa gwałtowny impuls do ataku na określony bodziec, ale z przyczyn fizycznych nie może do niego dotrzeć. Przeszkodą może być napięta smycz, ogrodzenie posesji lub zamknięte okno. W stanie skrajnej ekscytacji, frustracji lub lęku zablokowane zwierzę szuka natychmiastowego ujścia dla swoich emocji. W ułamku sekundy atak zostaje przeniesiony na cel zastępczy, który znajduje się w bezpośrednim zasięgu zębów. Bardzo często ofiarą staje się drugi pies z tego samego gospodarstwa domowego lub niczego nieświadomy opiekun. Klasycznym przykładem jest próba rozdzielenia walczących lub silnie jazgoczących psów. Człowiek wkraczający między pobudzone zwierzęta staje się przypadkowym odbiorcą ciosu, ponieważ w amoku walki pies gryzie wszystko, co naruszy jego przestrzeń. Nie wynika to ze złośliwości ani celowej wrogości wobec opiekuna, lecz z całkowitej utraty samokontroli wywołanej poziomem adrenaliny.