Obecność psów na polach bitew sięga czasów starożytnych cywilizacji. Egipcjanie, Grecy, Persowie oraz Rzymianie bardzo wcześnie docenili wrodzone predyspozycje czworonogów, wykorzystując je jako czujnych wartowników, zwiadowców, a niekiedy bezpośrednie wsparcie w zwarciu. W annałach historii zapisały się także potężne psy w typie mastifa używane przez wojska Attyli, które bywały wyposażane w specjalne zbroje chroniące je przed ciosami wroga. Wraz z rozwojem nowożytnej sztuki wojennej w Europie zaczęto dostrzegać potrzebę usystematyzowanego szkolenia psów. Pod koniec dziewiętnastego wieku w Niemczech powstały pierwsze sformalizowane programy treningowe dla zwierząt służbowych. Zdobyte doświadczenia zaowocowały szerokim wykorzystaniem psów w trakcie pierwszej wojny światowej, gdzie europejskie armie powierzały im zadania kurierskie, transport zaopatrzenia oraz odnajdywanie rannych żołnierzy na polu walki. Zwieńczeniem tej ewolucji było oficjalne powołanie wyspecjalizowanych jednostek kynologicznych podczas kolejnego globalnego konfliktu w połowie dwudziestego wieku.