Głównym problemem związanym z podawaniem koziego sera jest wysoka gęstość kaloryczna oraz duża zawartość lipidów. Przykładowo, dla psa o masie ciała wynoszącej 9 kg, którego dzienne zapotrzebowanie energetyczne wynosi około 500 kalorii, jedna 28-gramowa porcja sera pokrywa aż jedną piątą całkowitego limitu kalorycznego, nie dostarczając przy tym zbilansowanych mikroelementów niezbędnych psu. Nagłe wprowadzenie tłustego produktu do diety czworonoga może wywołać ostre zaburzenia gastryczne, w tym biegunkę i wymioty. U psów predysponowanych lub żywionych na co dzień dietą niskotłuszczową, wysoka dawka tłuszczu może sprowokować groźne dla życia zapalenie trzustki.

Nabiał należy do powszechnych alergenów pokarmowych u psów, wywołując świąd skóry, zmiany zapalne uszu oraz problemy trawienne. Chociaż mleko kozie zawiera inne proporcje cukrów i jest często lepiej tolerowane niż krowie, u części psów z niedoborem laktazy nadal wywoła wzdęcia, bóle brzucha i luźne stolce. Warto też pamiętać, że komercyjne sery bywają mieszankami mleka koziego z owczym lub krowim. Bezwzględnie należy unikać serów smakowych i przyprawianych. Wszelkie warianty z dodatkiem czosnku, cebuli, szczypiorku, gałki muszkatołowej czy nadmiaru soli są dla psów szkodliwe, a niektóre wręcz toksyczne. Dodatek suszonych owoców lub cukru również dyskwalifikuje produkt z psiego menu.

Szczególną ostrożność należy zachować w stosunku do serów wytwarzanych z surowego, niepasteryzowanego mleka. Przekonanie o wyższości prozdrowotnej produktów surowych jest w tym przypadku błędne, ponieważ niosą one wysokie ryzyko skażenia groźnymi patogenami, takimi jak Listeria monocytogenes, Salmonella czy Escherichia coli. Bakterie te wywołują ciężkie infekcje ogólnoustrojowe u psów, a ponadto stanowią bezpośrednie zagrożenie zoonotyczne dla domowników. Psy mogą przenosić te drobnoustroje na ludzi, co jest skrajnie niebezpieczne dla dzieci, osób starszych oraz osób z obniżoną odpornością. Podawany psu ser musi być zawsze wyprodukowany z mleka pasteryzowanego i przechowywany w lodówce, najlepiej zawinięty w papier pergaminowy, maksymalnie do dwóch tygodni od otwarcia.