Drżenie całego ciała bywa groźnym objawem zatrucia substancjami toksycznymi dla psiego organizmu. Spożycie czekolady lub produktów zawierających ksylitol, takich jak bezcukrowe gumy do żucia, wywołuje drżenia, drgawki, wymioty oraz biegunkę. Stan ten stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii. Drżenie może wynikać również z nagłych zmian w parametrach biochemicznych krwi, w tym ze spadku poziomu glukozy, czyli hipoglikemii. Na ten stan szczególnie narażone są młode szczenięta oraz psy ras miniaturowych i małych. Profilaktyka w tym zakresie opiera się na stosowaniu zbilansowanej diety oraz zachowaniu stałego harmonogramu karmienia.

Starsze psy miewają osłabioną zdolność do sprawnej termoregulacji. Kąpiel lub spacer w chłodny dzień mogą wywołać u psiego seniora wielogodzinne dreszcze, które ustępują dopiero po dogrzaniu ciała kocami. Ponadto u starszych osobników często obserwuje się drżenie kończyn, zwłaszcza miednicznych, co wiąże się ze stopniowym zanikiem masy mięśniowej. U psów nieszczepionych drżenie bywa objawem nosówki. Wirus ten jest wysoce zakaźny, dlatego chory osobnik musi zostać bezwzględnie odizolowany. Terapia polega na łagodzeniu objawów, odpowiednim nawadnianiu oraz stosowaniu antybiotykoterapii w celu zapobiegania wtórnym infekcjom bakteryjnym. Inną jednostką chorobową jest syndrom drżenia uogólnionego, zwany również zespołem białego psa. Choć pierwotnie diagnozowano go u małych psów o białym umaszczeniu, może wystąpić u czworonoga dowolnej wielkości i maści. Przyczyna tego stanu pozostaje nieznana, a w leczeniu stosuje się zazwyczaj kortykosteroidy, takie jak prednizon. Gwałtowne i niekontrolowane drgawki trwające kilka minut mogą oznaczać napad padaczkowy. Towarzyszą mu często skurcze mięśni, gwałtowne zrywy, upadek oraz krótkotrwała utrata przytomności. Najczęstszą przyczyną takich incydentów jest padaczka idiopatyczna, wymagająca wdrożenia leków przeciwdrgawkowych pod nadzorem weterynaryjnym.

Nie każde drżenie psa wiąże się z patologią lub stresem. W wielu przypadkach jest to w pełni naturalny przejaw silnej, pozytywnej ekscytacji oraz niecierpliwego oczekiwania. Czworonogi potrafią drżeć z przejęcia w momentach poprzedzających wyjście do ogrodu, podczas wyczekiwania na powrót bliskiej osoby pod drzwiami czy w trakcie oczekiwania na pozwolenie przywitania się ze znajomymi na spacerze. Tego rodzaju drżenie ustępuje samoistnie w chwili, gdy pies uzyskuje dostęp do źródła swojej radości.