Bardzo częstym podłożem łapczywości jest stres związany z obroną zasobów lub przeszłość czworonoga. Psy po przejściach, które w przeszłości doświadczyły bezdomności, głodu lub przebywały w schronisku, mogą traktować każdy posiłek jako jedyną szansę na przetrwanie. Utrwalony wzorzec szybkiego zjadania wszystkiego, zanim jedzenie zniknie, potrafi utrzymywać się przez wiele miesięcy, a nawet lat w nowym domu. Presja pojawia się także w domach, gdzie mieszka więcej niż jedno zwierzę. Obecność drugiego psa, kota, a nawet domowników krzątających się zbyt blisko miski może wywoływać w psie obawę, że ktoś odbierze mu jedzenie. Aby zniwelować to napięcie, warto karmić psa w odrębnym, cichym pomieszczeniu przy zamkniętych drzwiach lub w jego klatce kennelowej, gdzie czuje się w pełni bezpiecznie.

Pies może rzucać się na jedzenie również wtedy, gdy odczuwa realny deficyt kaloryczny lub żywieniowy. Warto regularnie kontrolować masę ciała pupila oraz jego kondycję sylwetki u lekarza weterynarii. Zbyt mała dawka dobowa w stosunku do aktywności psa sprawia, że zwierzę jest stale głodne, co bezpośrednio napędza pośpiech przy misce. Znaczenie ma także jakość podawanej karmy. Pożywienie o niskiej strawności i dużej zawartości zbóż lub słabo przyswajalnych wypełniaczy może spełniać minimalne normy kaloryczne, ale nie zapewnia psu długotrwałego uczucia sytości. Organizm szybko domaga się kolejnej porcji energii, co skutkuje niecierpliwością. Dodatkowo niektóre zaburzenia metaboliczne i choroby układu pokarmowego upośledzają wchłanianie składników odżywczych, wywołując wilczy apetyt mimo pełnej miski.

Najprostszym i najskuteczniejszym narzędziem pomocniczym są miski spowalniające jedzenie. Posiadają one specjalne wypustki, labirynty i przegrody, które uniemożliwiają nabranie dużej ilości karmy jednym kłapnięciem pyska. Wybierając miskę, należy dopasować jej wielkość i głębokość do anatomii kufy psa - małe rasy potrzebują węższych szczelin, podczas gdy psy duże wymagają większych przestrzeni, aby nie zniechęcić się lub nie podrażnić nosa. Innym rozwiązaniem jest stosowanie zabawek na przysmaki, mat węchowych lub podawanie karmy o większym rozmiarze granulatu, który zmusza psa do mechanicznego rozgryzienia przed przełknięciem. W przypadku wyboru większych chrupek należy jednak zachować ostrożność i obserwować pupila, gdyż u wyjątkowo zdeterminowanych psów próba połknięcia zbyt dużej granulki grozi zadławieniem. Dobrą alternatywą bywa również rozłożenie dziennej racji na więcej mniejszych porcji w ciągu dnia.