Podobnie jak w przypadku euforii, przyspieszony oddech pojawia się również w sytuacjach trudnych emocjonalnie. Kiedy pies odczuwa lęk lub silny stres, jego organizm uwalnia adrenalinę oraz kortyzol, co prowadzi do skoku tętna i wentylacji płuc. Aby odróżnić ziajanie stresowe od tego wynikającego ze zmęczenia, należy bacznie obserwować mowę ciała psa. Sygnałami napięcia są między innymi ziewanie, nadmierne ślinienie się, odwracanie wzroku, oblizywanie fafli czy próby chowania się. Przyczyną może być hałas, na przykład burza lub fajerwerki, ale również dolegliwości bólowe wynikające z urazu bądź rozwijającej się choroby.

Ziajanie w spoczynku, bez wyraźnej przyczyny środowiskowej lub emocjonalnej, może wskazywać na problem medyczny. Podwyższona temperatura ciała i gorączka, wywołane infekcją, stanem zapalnym czy procesami nowotworowymi, zmuszają organizm do intensywniejszej pracy układu oddechowego. Wzmożone dyszenie bywa również objawem zaburzeń endokrynologicznych, takich jak zespół Cushinga, w którym nadmierna produkcja kortyzolu wpływa na funkcjonowanie wielu narządów. Ponadto do przyspieszonego oddechu prowadzą schorzenia układu krążenia i oddechowego. Problem ten znacznie częściej dotyka psów zmagających się z nadwagą, u których każdy wysiłek, a nawet spoczynek, wiąże się ze zwiększonym obciążeniem organizmu i dusznościami.

Każdy opiekun szpica miniaturowego powinien umieć odróżnić typowe zmęczenie po spacerze od stanu zagrożenia życia. Istnieją sytuacje, w których ziajanie jest zwiastunem poważnego załamania stanu zdrowia. Jeśli intensywnemu dyszeniu towarzyszą wymioty, dezorientacja, chwiejny chód, osłabienie lub nienaturalny kolor dziąseł (bardzo blade, sine lub ciemnoczerwone), należy niezwłocznie udać się do całodobowej lecznicy weterynaryjnej. Szybka pomoc medyczna jest w takich momentach kluczowa dla ratowania życia psa.