Grzyby, a w szczególności drożdżaki z rodzaju Malassezia, stanowią kolejny częsty czynnik wywołujący problemy uszne u czworonogów. Szczególnie podatne na infekcje grzybicze są rasy o długich, zwisających uszach, w których panuje ograniczona cyrkulacja powietrza i wyższa wilgotność. Zakażenie to charakteryzuje się specyficznym, słodkawo-stęchłym zapachem oraz obecnością brązowawej, lepkiej wydzieliny. Równie powszechne są infekcje mieszane, w których jednocześnie namnażają się bakterie i grzyby. Tego typu stany objawiają się silnym podrażnieniem, rumieniem i obrzękiem tkanek. Terapia dobierana jest przez lekarza weterynarii na podstawie wyników badań mikroskopowych i obejmuje zazwyczaj krople przeciwgrzybicze, odpowiednie preparaty czyszczące lub leki doustne. Warto pamiętać, że infekcje drożdżakowe bardzo często rozwijają się wtórnie w wyniku obecności ciała obcego lub atopowego zapalenia skóry.

Za brzydki zapach i silne swędzenie uszu może odpowiadać także świerzbowiec uszny, czyli pasożyt Otodectes cynotis. Schorzenie to jest wysoce zaraźliwe i bez trudu przenosi się pomiędzy zwierzętami domowymi, co oznacza, że w przypadku diagnozy u jednego pupila leczeniu profilaktycznemu lub celowanemu muszą zostać poddane wszystkie zwierzęta w gospodarstwie domowym. Problem ten dotyka psy w każdym wieku, choć najczęściej diagnozowany jest u osobników młodych. Obecność świerzbowca wywołuje uporczywy świąd, intensywne drapanie, ocieranie się głową o przedmioty oraz gromadzenie się charakterystycznej, ciemnej wydzieliny przypominającej fusy od kawy. Pasożyty te są mikroskopijnej wielkości i niewidoczne gołym okiem. Diagnozę stawia lekarz weterynarii podczas badania otoskopowego lub mikroskopowej oceny zeskrobiny. Leczenie polega na aplikacji preparatów przeciwpasożytniczych typu spot-on lub tabletek, wspomaganych środkami łagodzącymi stan zapalny i preparatami higienicznymi.

Chociaż nie każdemu problemowi zdrowotnemu można w pełni zapobiec, regularna kontrola pozwala na szybkie wychwycenie pierwszych niepokojących objawów. Warto od wieku szczenięcego przyzwyczajać psa do dotykania i oglądania okolic głowy, budując w ten sposób pozytywne skojarzenia za pomocą nagród i spokojnego podejścia. Rutynowe czyszczenie uszu powinno odbywać się wyłącznie za pomocą dedykowanych płynów weterynaryjnych, po uprzedniej konsultacji częstotliwości zabiegu ze specjalistą. Należy bezwzględnie unikać używania patyczków higienicznych, które mogą ubijać woskowinę w głębi kanału lub doprowadzić do mechanicznego uszkodzenia delikatnej błony bębenkowej. Zrównoważona pielęgnacja i szybka reakcja na zmiany zapachu to klucz do utrzymania zdrowia i komfortu naszego pupila.