Zablokowanie przepływu moczu może wynikać z wielu zróżnicowanych czynników chorobowych. Najczęstszą przyczyną są kamienie moczowe oraz kryształy, które tworzą mechaniczny zator. Do innych powodów zalicza się obecność skrzepów krwi, czopy śluzowe, procesy nowotworowe w obrębie miednicy lub pęcherza, a także choroby gruczołu krokowego u niekastrowanych samców, gdzie powiększona prostata uciska cewkę moczową. Konsekwencje braku możliwości mikcji są dewastujące dla organizmu. Gromadzący się w pęcherzu mocz powoduje jego nadmierne rozciągnięcie, co może prowadzić do pęknięcia ściany pęcherza i wylania zawartości do jamy brzusznej. Równolegle we krwi gwałtownie wzrasta poziom toksycznych produktów przemiany materii, a w szczególności potasu. Hiperkaliemia bezpośrednio zagraża pracy serca, wywołując groźne dla życia arytmie oraz postępującą niewydolność nerek.

Symptomy niedrożności dróg moczowych różnią się w zależności od tego, czy blokada ma charakter częściowy, czy całkowity. Częściowe zatkanie objawia się najczęściej kropelkowym oddawaniem moczu, wielokrotnym przybieraniem pozycji do mikcji podczas jednego spaceru oraz widocznym bólem i napinaniem mięśni brzucha. W miarę postępu zatrucia organizmu pojawiają się ciężkie objawy ogólnoustrojowe. Pies staje się apatyczny, odmawia przyjmowania pokarmu i wody, a dotyk w okolicy powłok brzusznych wywołuje u niego wyraźny dyskomfort lub agresję obronną. W zaawansowanym stadium dołączają wymioty, postępujące osłabienie, nieregularny oddech oraz zaburzenia rytmu serca, co świadczy o skrajnym zagrożeniu życia.

W gabinecie weterynaryjnym postępowanie rozpoczyna się od wywiadu i dokładnego badania palpacyjnego, które pozwala ocenić wypełnienie, twardość i bolesność pęcherza moczowego. Kluczowym elementem jest badanie krwi, pozwalające oznaczyć stężenie mocznika, kreatyniny oraz elektrolitów, co wskazuje na stopień uszkodzenia nerek i wielkość zaburzeń metabolicznych. Diagnostyka obrazowa jest niezbędna do zlokalizowania źródła problemu. Badanie rentgenowskie pozwala uwidocznić większość rodzajów kamieni moczowych, natomiast ultrasonografia (USG) pozwala ocenić stan ścian pęcherza, obecność guzów, skrzepów, stan prostaty oraz złogi niewidoczne w promieniach RTG. Przy podejrzeniu zaburzeń elektrolitowych wykonuje się także badanie EKG, a pobrany mocz kierowany jest na analizę ogólną oraz posiew mikrobiologiczny.

Pierwszym celem lekarza weterynarii jest stabilizacja pacjenta poprzez dożylną płynoterapię wyrównującą zaburzenia elektrolitowe, podanie leków przeciwbólowych, rozkurczowych oraz przeciwzapalnych. W stanach krytycznych wykonuje się punkcję pęcherza moczowego przez powłoki brzuszne (cystocentezę), aby natychmiast zredukować ciśnienie w drogach moczowych. Następnie podejmuje się próby udrożnienia cewki poprzez wypłukanie złogów z powrotem do pęcherza za pomocą techniki hydropropulsji wstecznej oraz wprowadzenie cewnika. Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektu lub przyczyną są duże kamienie bądź zmiany rozrostowe, konieczna bywa interwencja chirurgiczna. U niekastrowanych samców z przerostem prostaty zaleca się zabieg kastracji, co pozwala na zmniejszenie narządu i odblokowanie cewki. Po zakończonym leczeniu szpitalnym kluczowa jest profilaktyka, polegająca na wdrożeniu specjalistycznych karm weterynaryjnych zapobiegających tworzeniu się kamieni, stałej kontroli moczu oraz regularnych badaniach kontrolnych.