Utrzymanie optymalnej sylwetki to jeden z najważniejszych obowiązków każdego opiekuna jamnika. Nawet niewielka nadwaga, rzędu dziesięciu procent ponad normę, stanowi ogromne, dodatkowe obciążenie dla długiego grzbietu psa. Masa ciała ma kluczowe znaczenie nie tylko w kontekście prewencji, ale przede wszystkim w procesie ewentualnego leczenia i rekonwalescencji. U psów z prawidłową wagą rokowania neurologiczne po urazach kręgosłupa są znacznie lepsze, a powrót do sprawności przebiega szybciej. Dieta jamnika powinna być precyzyjnie bilansowana, a przysmaki wliczane w dzienny bilans kaloryczny. Aktywność fizyczna musi być regularna, umiarkowana i pozbawiona gwałtownych zwrotów czy skoków.

Opiekun jamnika powinien stale obserwować sposób poruszania się swojego czworonoga. Wczesne symptomy problemów z kręgosłupem bywają subtelne, a szybka reakcja często decyduje o powodzeniu terapii i uniknięciu trwałego kalectwa. Do niepokojących sygnałów należą: nagła niechęć do spacerów, ostrożne schodzenie z posłania, napięty i wygięty w łuk grzbiet, drżenie mięśni, popiskiwanie przy podnoszeniu oraz podwijanie łap podczas chodu, zwane knucklingiem. W przypadku zaobserwowania takich objawów należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii lub neurologa. Jeśli specjalista zaleci leczenie chirurgiczne, nie należy zwlekać z decyzją, ponieważ operacje odbarczenia rdzenia wykonane w początkowym stadium choroby dają najwyższy odsetek pełnych wyzdrowień.

Predyspozycje do chorób krążka międzykręgowego mają silne podłoże genetyczne. Z tego względu kluczowe jest pozyskiwanie szczeniąt wyłącznie z odpowiedzialnych hodowli zrzeszonych w Związku Kynologicznym w Polsce, gdzie psy hodowlane poddawane są badaniom radiologicznym kręgosłupa oraz testom genetycznym mającym na celu wykluczenie osobników obciążonych wadami dysków. Istotnym czynnikiem branym pod uwagę przez specjalistów jest również kwestia zabiegów kastracji i sterylizacji. Badania wskazują na korelację między wczesną kastracją a podwyższonym ryzykiem wystąpienia dyskopatii. U samców kastrowanych przed ukończeniem pierwszego roku życia oraz u suczek sterylizowanych w młodym wieku notuje się statystycznie wyższy odsetek problemów z dyskami. Decyzję o terminie i zasadności zabiegu warto zatem podjąć po szczegółowej konsultacji z lekarzem weterynarii, biorąc pod uwagę indywidualne predyspozycje danego psa.