Siwienie to najbardziej widoczna cecha dojrzałości. Srebrzyste włosy pojawiają się najpierw na kufie, wokół nosa, oczu i na brodzie, choć u niektórych psów proces ten może zacząć się wcześniej pod wpływem genetyki lub stresu. Skóra starszego psa traci swoją elastyczność i sprężystość, stając się cieńsza, a okrywa włosowa może miejscowo przerzedzać się. Warto również spojrzeć na łapy. Młode psy i szczenięta mają miękkie, gładkie i różowe opuszki. Wraz z przebytymi kilometrami po różnorodnym podłożu skóra stóp twardnieje, ciemnieje, staje się szorstka, a u seniorów bywa popękana. Pazury starszych psów stają się z kolei twardsze, bardziej kruche i podatne na rozdwajanie.

Młode dorosłe psy charakteryzują się zwartą, umięśnioną sylwetką i wyraźnym wcięciem w talii. W procesie starzenia dochodzi do stopniowego zaniku mięśni, szczególnie wzdłuż grzbietu i w okolicach miednicy. Kręgosłup może stać się bardziej wyrazisty i wyczuwalny pod palcami, a linia grzbietu lekko opadać. U psów w średnim wieku często pojawia się też tendencja do odkładania tkanki tłuszczowej w partii lędźwiowej. Zmiany w układzie ruchu są bezpośrednio powiązane z chorobą zwyrodnieniową stawów, która dotyka znaczny odsetek psich seniorów. Jeżeli pies ma trudności ze wstawaniem po odpoczynku, niechętnie wchodzi po schodach lub unika dłuższych spacerów, może to wskazywać na bolesność stawów charakterystyczną dla podeszłego wieku.

Poziom energii psa w nowym domu może początkowo wynikać ze stresu adaptacyjnego, jednak stała potrzeba długiego snu i mniejsza chęć do zabawy to typowe cechy starszych zwierząt. U sędziwych psów występuje także zespół zaburzeń poznawczych, będący odpowiednikiem ludzkiej demencji. Objawia się on dezorientacją, nocnym wędrowaniem, nieuzasadnionym piskiem oraz załatwianiem potrzeb fizjologicznych w mieszkaniu. Współczesna nauka pozwala również na badanie wieku biologicznego za pomocą testów DNA z krwi. Analiza długości telomerów, czyli struktur chroniących końce chromosomów, pozwala oszacować zaawansowanie procesów komórkowych. Należy pamiętać, że tempo starzenia zależy od wielkości zwierzęcia. Rasy olbrzymie wchodzą w wiek geriatryczny już w okolicy piątego lub szóstego roku życia, podczas gdy małe rasy osiągają ten stan dopiero w wieku ośmiu czy dziesięciu lat.