Gwałtowne gesty, machanie rękami czy uciekanie stopami natychmiast uruchamiają w szczenięciu instynkt łowiecki. Jeśli człowiek porusza się szybko i chaotycznie, pies naturalnie reaguje próbą złapania uciekającego celu. Wszystkie codzienne czynności, takie jak głaskanie czy pielęgnacja, powinny być wykonywane spokojnymi, płynnymi ruchami. Zdecydowanie odradza się także siłowanie z psem i ręczne przepychanki. Choć bywają one dla opiekunów kuszącą formą rozrywki, zacierają u zwierzęcia granicę między ciałem człowieka a zabawką. Zamiast zapasów warto wprowadzić bezpieczne aktywności dystansowe, na przykład aportowanie czy kontrolowaną pracę z szarpakiem, która pozwala jednocześnie ćwiczyć komendy rezygnacji, takie jak chwyć i puść. Podczas wspólnych ćwiczeń najlepiej sięgać po dłuższe zabawki, co chroni dłonie przed przypadkowym zranieniem.

Wzmożone gryzienie bardzo często nie wynika z nadmiaru energii, lecz ze zmęczenia i przestymulowania. Młode psy potrzebują nawet do osiemnastu godzin snu na dobę, a gdy są niewyspane, stają się marudne i tracą samokontrolę. Zapewnienie psu stałej, przewidywalnej rutyny oraz bezpiecznego miejsca do nieprzerwanego snu stanowi podstawę profilaktyki behawioralnej. W momentach aktywności należy zadbać o zrównoważone zmęczenie fizyczne i umysłowe. Krótkie sesje podstawowego posłuszeństwa, nauka pozycji siad oraz proste łamigłówki czy maty węchowe pozwalają zaspokoić potrzeby poznawcze szczenięcia bez nadmiernego pobudzania układu nerwowego.

Dobre przygotowanie przestrzeni domowej pozwala uniknąć wielu trudnych sytuacji. Warto zadbać o to, aby w każdym pomieszczeniu znajdowały się bezpieczne gryzaki lub zabawki wypełnione jedzeniem, po które można sięgnąć w chwili nagłego pobudzenia psa. Przewidywanie zachowań pupila, na przykład natychmiastowe podanie gryzaka po wyjściu z klatki kennelowej, zapobiega nawykowemu chwytaniu za nogawki. Jeśli istnieje potrzeba wykonania zabiegów pielęgnacyjnych przy psie, który ma tendencję do podgryzania, doskonale sprawdza się technika przekierowania uwagi za pomocą przysmaków. Podczas gdy jedna ręka wykonuje spokojne ruchy pielęgnacyjne lub głaszcze, druga stopniowo wydaje psu drobne smakołyki, budując pozytywne skojarzenia z dotykiem i zajmując jego pysk.

Dzieci poruszają się w sposób naturalnie dynamiczny i wydają piskliwe dźwięki, co niemal natychmiast prowokuje szczenię do skakania i łapania za ubrania. Aby uniknąć bolesnych incydentów, najmłodsi domownicy muszą poznać podstawowe reguły zachowania przy psie. Dzieci nie powinny biegać wokół szczenięcia, gonić go ani inicjować gwałtownych zabaw. Wszystkie kontakty między psem a dzieckiem muszą odbywać się pod ścisłym nadzorem dorosłych, którzy zadbają o zachowanie spokoju i w porę przerwą zbyt ekscytującą interakcję.