W przestrzeni publicznej krąży wiele sprzecznych danych na temat możliwości pirenejskiego psa górskiego. Niektóre niepoparte dowodami źródła przypisują tej rasie wartości przekraczające 700 PSI, co jest wynikiem całkowicie nierealnym z punktu widzenia fizjologii tego psa. W oparciu o rzetelne badania naukowe prowadzone na psach pracujących o zbliżonych gabarytach, realną siłę zgryzu pirenejskiego psa górskiego szacuje się na poziomie od 280 do 340 PSI (około 20 do 24 atmosfer). Wartość ta plasuje tę rasę w górnych rejonach średniej stawki psiego świata. Taki nacisk jest w zupełności wystarczający do pełnienia tradycyjnej roli stróża inwentarza, jednak wciąż pozostaje daleko w tyle za drapieżnikami czy siłami potrzebnymi do mechanicznego zniszczenia twardych materiałów.

Wszelkie podawane wartości liczbowe dotyczące nacisku szczęk należy traktować jako szacunki uśrednione. Żadne urządzenie laboratoryjne nie odzwierciedla w pełni zachowania zwierzęcia w jego naturalnym środowisku. Pies poddany testom może nie wykazać pełnej motywacji do zaciśnięcia zębów lub wręcz przeciwnie, zadziałać pod wpływem stresu. Co więcej, różne ośrodki badawcze posługują się odmiennymi jednostkami i metodologią, co utrudnia bezpośrednie porównywanie rezultatów pomiędzy poszczególnymi rasami.

Należy wyraźnie podkreślić, że anatomiczna siła uścisku szczęk nie ma żadnego bezpośredniego związku z poziomem agresji czy skłonnością do gryzienia. Jest to wyłącznie parametr określający biomechaniczny potencjał aparatu gębowego w sytuacji zagrożenia. Pirenejski pies górski to z natury zrównoważony, spokojny i opiekuńczy stróż stada. Swoją przewagę buduje na imponującej posturze, czujności i odstraszaniu intruzów, a nie na bezpodstawnym używaniu siły fizycznej.