Szkolenie psa truflarza opiera się wyłącznie na metodach pozytywnego wzmocnienia. Choć profesjonalni hodowcy oswajają szczenięta z aromatem trufli już od pierwszych dni życia, dorosły pies może bez problemu opanować tę umiejętność na późniejszym etapie. Kluczem do sukcesu jest powiązanie specyficznego zapachu z atrakcyjną nagrodą w postaci smakołyka lub ulubionej zabawki. Trening rozpoczyna się od prostego schematu: powąchanie pojemnika z aromatem, natychmiastowe zaznaczenie zachowania klikerem lub słowem i podanie nagrody. Gdy pies zrozumie, że woń trufli przynosi korzyść, wprowadza się komendę słowną oraz uczy czworonoga wyraźnego oznaczania ukrytego przedmiotu. Z czasem pojemniki zakopuje się płytko pod ziemią w pobliżu drzew, stopniowo zwiększając stopień trudności i wprowadzając naturalne rozproszenia, takie jak zapachy dzikich zwierząt czy odgłosy lasu.

Do efektywnej pracy węchowej predysponowane są psy ciekawe świata, pewne siebie, nastawione na kontakt z człowiekiem oraz posiadające wysoką motywację pokarmową. Te cechy można znaleźć u przedstawicieli wielu ras, a także u psów nierasowych. Sukces w nauce zależy w głównej mierze od cierpliwości opiekuna i regularności treningów. Należy jednak pamiętać, że różne grupy psów mają swoją specyfikę. Teriery mogą łatwo ulegać rozproszeniom, a rasy gończe bywają pochłonięte tropieniem zwierzyny leśnej. Charty z natury pracują wzrokiem i rzadziej trzymają nos przy ziemi, natomiast psy brachycefaliczne o skróconej kufie mogą szybciej męczyć się podczas intensywnego węszenia. Mimo tych różnic, przy odpowiednim podejściu i dostosowaniu tempa, każdy pies może czerpać ogromną radość z amatorskiego poszukiwania trufli.