Warto zainwestować w zabawki i przysmaki, które zajmą psa na dłuższą chwilę. Kongi napełnione pastą, masłem orzechowym (bez ksylitolu!) lub specjalnymi pasztetami, czy też maty węchowe, w których ukrywamy suche smakołyki, to doskonałe rozwiązanie. Pies będzie zajęty wydobywaniem jedzenia, co odwróci jego uwagę od samotności i potencjalnego szczekania. Takie zabawki zmuszają psa do myślenia i pracy, co jest formą stymulacji umysłowej.

Wielu behawiorystów rekomenduje pozostawienie włączonego radia lub telewizora, gdy pies zostaje sam w domu. Ideą jest stworzenie tła dźwiękowego, które przypomina obecność domowników i maskuje niepokojące odgłosy z zewnątrz. Znajome szumy i głosy mogą działać uspokajająco na psa, sprawiając, że poczuje się mniej osamotniony i bezpieczniej w domowym otoczeniu.

Na rynku dostępne są różne rozwiązania technologiczne, które mają pomóc w kontroli szczekania. Obroże antyszczekowe z dozownikiem cytronelli, która wydziela zapach nieprzyjemny dla psa w momencie szczeknięcia, są postrzegane jako humanitarna alternatywa dla obroży elektrycznych. Należy jednak pamiętać, że ich skuteczność może być ograniczona, zwłaszcza w przypadku wielu psów (kiedy nie wiadomo, który pies szczeka) lub bardzo małych ras. Niektóre psy mogą również nauczyć się szczekać w taki sposób, aby obroża ich nie wykrywała. Inne urządzenia wykrywają szczekanie i emitują ultradźwiękowy dźwięk, niesłyszalny dla człowieka, lecz nieprzyjemny dla psa. Zawsze należy wybierać rozwiązania, które są bezpieczne i nieinwazyjne dla zwierzęcia, a ich stosowanie konsultować ze specjalistą.

Jeśli wypróbowanie powyższych metod nie przynosi rezultatów, konieczne może być głębsze zbadanie problemu. Właściciel, często z pomocą behawiorysty, powinien pełnić rolę detektywa, aby zidentyfikować prawdziwe źródło szczekania. Nagrywanie zachowania psa za pomocą smartfona (aplikacje takie jak Barkio czy Pet Monitor VIGI) lub prostej kamery to niezwykle cenne narzędzie. Obserwacja psa podczas naszej nieobecności pozwala dostrzec inne objawy lęku, takie jak chodzenie w kółko, ziewanie, oblizywanie się, sapanie czy ślinienie. Ważne jest, aby wykluczyć wszelkie medyczne przyczyny nadmiernej wokalizacji, dlatego wizyta u weterynarza jest niezbędna, aby upewnić się, że pies jest zdrowy.

Lęk separacyjny to złożone zaburzenie, które wymaga specjalistycznego podejścia. Oprócz wymienionych wcześniej objawów, pies cierpiący na lęk separacyjny może również niszczyć przedmioty w domu, załatwiać się w nieodpowiednich miejscach lub próbować uciec. W przypadku zdiagnozowania lęku separacyjnego, kluczowa jest współpraca z lekarzem weterynarii oraz doświadczonym behawiorystą zwierzęcym. Weterynarz może rozważyć tymczasowe przepisanie leków wspomagających, które pomogą psu przetrwać początkową fazę terapii, stopniowo je wycofując. Rola behawiorysty jest nieoceniona - opracuje on indywidualny plan modyfikacji zachowania, który pomoże psu budować poczucie bezpieczeństwa i uczyć się akceptować samotność. Zazwyczaj terapia obejmuje desensytyzację i kontrkondycjonowanie, czyli stopniowe przyzwyczajanie psa do naszej nieobecności. Spokój i opanowanie właściciela podczas treningu jest bardzo ważne, ponieważ psy są bardzo wrażliwe na nasze emocje.