Traktowanie surowych kości powinno być identyczne jak surowego mięsa. Po każdym kontakcie z kością należy dokładnie umyć ręce. Nie wolno dopuszczać, aby pies gryzł kości na meblach czy w miejscach, gdzie łatwo o przeniesienie bakterii, np. Salmonella, na ludzi lub inne zwierzęta. Niewykorzystane lub nadgryzione kości należy przechowywać w lodówce lub zamrażarce i wyrzucić po maksymalnie czterech dniach, ponieważ są idealnym środowiskiem do rozwoju bakterii, zwłaszcza po kontakcie z wilgotnym i ciepłym środowiskiem jamy ustnej psa. Odpowiedni rozmiar kości jest absolutnie kluczowy. Kość powinna być na tyle duża, aby pies nie mógł jej połknąć w całości - często zaleca się, aby była wielkości zbliżonej do głowy psa. Małe kości stanowią wysokie ryzyko zadławienia, a połknięcie dużych kawałków grozi niedrożnością jelit. W przypadku psów na diecie BARF, weterynarz lub doświadczony dietetyk weterynaryjny pomoże dobrać odpowiedni rozmiar i rodzaj kości.

Na rynku dostępne są liczne bezpieczne alternatywy dla kości zwierzęcych, które zaspokoją potrzebę gryzienia, jednocześnie minimalizując ryzyko. * **Gryzaki naturalne, jak suszone penisy wołowe (bully sticks):** Są często rekomendowane przez weterynarzy ze względu na ich strawność i teksturę, która nie uszkadza zębów ani nie prowadzi do niedrożności. Są zazwyczaj wykonane z jednego składnika i dobrze tolerowane. * **Gryzaki dentystyczne:** To syntetyczne lub półnaturalne produkty zaprojektowane specjalnie w celu wspierania higieny jamy ustnej. Są często strawne i pomagają w redukcji kamienia nazębnego. Ważne jest, aby dobrać rozmiar gryzaka do psa i upewnić się, że pies nie odgryza i nie połyka dużych kawałków w całości. * **Gryzaki z surowej skóry (rawhide):** Zazwyczaj są odradzane ze względu na proces produkcji, który często wiąże się z użyciem wielu sztucznych aromatów i chemikaliów. Jeśli jednak decydujemy się na tego typu gryzak, należy wybierać wyłącznie te oznaczone jako "100% skóra wołowa" lub "100% skóra końska", bez dodatków chemicznych.

Pomimo potencjalnych korzyści, ryzyko związane z podawaniem kości często przewyższa te korzyści. * **Problemy trawienne:** Kości nie są łatwo trawione przez psy. Ostre, niestrawione fragmenty mogą podrażniać, ranić lub nawet perforować przewód pokarmowy. Mogą również prowadzić do bolesnych zaparć, niedrożności jelit, a nawet blokad, które wymagają natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. * **Uszkodzenia zębów i jamy ustnej:** Twarde kości, zwłaszcza kości udowe, mogą łatwo spowodować pęknięcia i złamania zębów, co jest bardzo bolesne i wymaga kosztownego leczenia stomatologicznego. Mogą również prowadzić do skaleczeń w jamie ustnej i na języku. * **Zadławienie i uwięźnięcie:** Kości zbyt małe stanowią bezpośrednie zagrożenie zadławieniem. Szczególnie niebezpieczne są kości okrągłe, z dużym otworem w środku, które mogą utknąć wokół żuchwy psa. Wiele takich przypadków wymaga interwencji weterynaryjnej, często pod sedacją lub znieczuleniem. * **Ryby i ich ości:** Ości ryb, choć małe, są niezwykle ostre i kruche. Mogą łatwo utkwić w przełyku, żołądku lub jelitach, powodując poważne obrażenia. Pomimo że niektóre psy jedzą małe ryby bez problemu, większość weterynarzy stanowczo odradza podawanie psu ości ze względu na wysokie ryzyko.

Decyzja o podawaniu psu kości powinna być zawsze przemyślana i skonsultowana z lekarzem weterynarii, szczególnie jeśli pies ma wcześniejsze problemy zdrowotne, takie jak zapalenie trzustki czy choroby zębów. Nie ma kości w pełni bezpiecznych dla każdego psa. Jeśli już decydujesz się na podanie kości, wybieraj te najbezpieczniejsze opcje (surowe, mięsne, odpowiedniej wielkości lub bezpieczne alternatywy) i zawsze bacznie nadzoruj swojego pupila podczas gryzienia. Bądź świadomy potencjalnego ryzyka i znaj sygnały ostrzegawcze, które świadczą o problemach, aby móc szybko zareagować.