Początek dolegliwości jest zazwyczaj nagły. Na małżowinie usznej pojawia się wyraźne, miękkie i gąbczaste wybrzuszenie, które w dotyku może sprawiać wrażenie ciepłego. Skóra na uchu bywa zaczerwieniona i napięta. Pies z krwiakiem okazuje wyraźny dyskomfort. Może przechylać głowę na chorą stronę, unikać dotykania okolic uszu, a przy próbie dotyku piszczeć lub odsuwać się. Jeśli przyczyną jest toczące się zapalenie ucha, z kanału słuchowego może wydobywać się nieprzyjemny zapach lub widoczna wydzielina. Krwiak może rozwinąć się na jednym uchu lub, rzadziej, na obu jednocześnie.

W przypadku zauważenia obrzęku konieczna jest niezwłoczna konsultacja z lekarzem weterynarii. Diagnostyka obejmuje badanie otoskopowe, które pozwala ocenić stan kanału słuchowego i błony bębenkowej, a często również badanie mikroskopowe wymazu w celu identyfikacji patogenów wywołujących ewentualną infekcję. Dobór metody leczenia zależy od wielkości krwiaka, czasu jego trwania oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. W początkowym stadium lub przy niewielkich zmianach lekarz może podjąć próbę nakłucia i odessania nagromadzonej krwi za pomocą igły lub zastosować kaniulę drenażową. Zwykle łączy się to z miejscowym podaniem leków przeciwzapalnych lub sterydowych. Zabiegi te bywają jednak mało skuteczne w dłuższej perspektywie, ponieważ jama krwiaka ma tendencję do ponownego napełniania się krwią. Najskuteczniejszym i najczęściej rekomendowanym rozwiązaniem jest zabieg chirurgiczny w znieczuleniu ogólnym. Polega on na nacięciu skóry, ewakuacji skrzepów oraz założeniu specjalnych szwów materacowych przez całą grubość małżowiny, co zamyka przestrzeń i umożliwia zrośnięcie się tkanek. Równolegle niezbędne jest wdrożenie leczenia pierwotnej przyczyny świądu, najczęściej antybiotykoterapii lub leków przeciwgrzybiczych.

Pozostawienie krwiaka bez profesjonalnej opieki medycznej wiąże się z dużym bólem dla zwierzęcia. Choć niewielka zmiana może z czasem częściowo ulec wchłonięciu przez organizm, proces ten prowadzi do powstania rozległych blizn, deformacji i pofałdowania chrząstki, tworząc tzw. ucho kalafiorowate. Nieleczona infekcja będąca źródłem problemu może natomiast rozprzestrzenić się w głąb ucha, grożąc nawet uszkodzeniem słuchu. Podstawą profilaktyki jest regularna kontrola stanu uszu podczas codziennej pielęgnacji. Należy dbać o ich czystość, usuwać nadmiar woskowiny za pomocą specjalistycznych preparatów weterynaryjnych i pilnować, aby kanał słuchowy pozostawał suchy, zwłaszcza po kąpieli czy pływaniu. Każda zmiana zachowania psa, taka jak częste drapanie ucha czy potrząsanie głową, powinna być sygnałem do natychmiastowej reakcji.