Całkowicie podwinięty ogon, ciasno przylegający do brzucha, to wyraźny sygnał strachu lub silnego stresu. Jest to pozycja znacząco różna od zrelaksowanego, nisko opuszczonego ogona. Towarzyszą jej często inne oznaki niepokoju, takie jak uszy przylegające do głowy, odwracanie głowy lub odsuwanie się od źródła stresu, ziewanie, oblizywanie warg czy napięcie wokół pyska. Stres może również wywołać płytkie, przyspieszone dyszenie, które nie jest związane z upałem ani wysiłkiem fizycznym. Ważne jest, aby zidentyfikować potencjalne czynniki stresogenne, które są indywidualne dla każdego psa. Dla przykładu, psy adoptowane po trudnych przejściach mogą obawiać się osób o określonej posturze, a psy zaatakowane przez inne psy mogą odczuwać lęk w obecności dużych czworonogów. Również lęk separacyjny objawia się stresem. Zrozumienie i praca nad desensytyzacją oraz budowaniem pozytywnych skojarzeń z wyzwalaczami jest kluczowa. W razie trudności warto skorzystać z pomocy behawiorysty lub weterynarza.

Pies, który chce zakomunikować innemu psu lub człowiekowi, że nie stanowi zagrożenia, może podwinąć ogon lub delikatnie nim merdać w niskiej pozycji. Jest to forma zachowania uległego, mająca na celu rozładowanie napięcia i pokazanie pokojowych zamiarów. Inne sygnały uległości to mrużenie oczu, unikanie bezpośredniego kontaktu wzrokowego, napięcie w okolicy pyska (czasem z ,,uśmiechniętym" wyrazem) oraz uszy przyklejone do głowy. Pies w ten sposób informuje: ,,przychodzę w pokoju, nie jestem agresywny".

Nisko opuszczony ogon może być również alarmującym sygnałem problemów zdrowotnych. Jednym z nich jest tzw. ,,limber tail" (ostra miopatia ogona), znany również jako syndrom martwego ogona lub zimnego ogona. Jest to bolesne nadwyrężenie lub naciągnięcie mięśni ogona, często wynikające z nadmiernego wysiłku, np. zbyt długiego pływania lub intensywnych ćwiczeń, szczególnie w zimnej wodzie lub przy niskich temperaturach. Chociaż limber tail może dotknąć każdego psa, częściej obserwuje się go u dużych ras. Oprócz opuszczonego ogona, objawami limber tail mogą być: niepokój, brak merdania ogonem, trudności z wygodnym siedzeniem, niechęć do dotykania ogona, a nawet utrata apetytu i osowiałość spowodowana bólem. W przypadku zaobserwowania tych symptomów, należy niezwłocznie skonsultować się z weterynarzem. Leczenie zwykle obejmuje środki przeciwzapalne i odpoczynek. Pamiętajmy, że psy są mistrzami w ukrywaniu bólu, dlatego nasza czujność jest nieoceniona. Opuszczony ogon może być również objawem innych, poważniejszych problemów zdrowotnych, np. urazów kręgosłupa, chorób stawów biodrowych czy stanów zapalnych. Zawsze, gdy zmiana w ułożeniu ogona nie ma jasnej behawioralnej przyczyny i towarzyszą jej inne niepokojące objawy, konieczna jest wizyta u specjalisty.

Ogon psa jest niewerbalnym, lecz niezwykle bogatym źródłem informacji. Niska pozycja ogona może świadczyć o relaksie, uległości, ale także o strachu, stresie czy bólu. Kluczem do prawidłowej interpretacji jest zawsze holistyczna ocena całej mowy ciała psa oraz kontekstu sytuacji. Regularna obserwacja swojego pupila i znajomość jego indywidualnych wzorców zachowania pozwoli szybko wychwycić wszelkie nieprawidłowości. W przypadku wątpliwości lub podejrzenia problemów zdrowotnych, zawsze należy zasięgnąć porady weterynarza lub doświadczonego behawiorysty.