Zapotrzebowanie energetyczne suki w okresie laktacji drastycznie wzrasta. Już w ostatnim trymestrze ciąży, czyli około 3 tygodnie przed planowanym porodem, zaleca się wprowadzenie do diety matki wysokiej jakości karmy dla szczeniąt. Pokarm ten charakteryzuje się podwyższoną zawartością białka, tłuszczu oraz optymalnym poziomem wapnia, co pozwala zabezpieczyć organizm przed niedoborami i gwarantuje odpowiednią wartość odżywczą pokarmu dla maluchów. Karmienie karmą dla szczeniąt powinno być kontynuowane przez cały okres laktacji aż do całkowitego odsadzenia miotu. O ile suka nie ma tendencji do nadmiernego tycia przy bardzo małym miocie, zazwyczaj stosuje się żywienie do woli, dzielone na kilka mniejszych posiłków dziennie. Równie istotny jest stały dostęp do świeżej wody. Odpowiednie nawodnienie jest fundamentem nieprzerwanej produkcji mleka. Jeśli suka niechętnie pije czystą wodę, można zaproponować jej lekki, niesolony wywar mięsny, aby zachęcić ją do uzupełniania płynów.

Przez pierwsze tygodnie połogu opiekun musi regularnie kontrolować stan zdrowia suki. Prawidłowa temperatura ciała dorosłego psa wynosi od 38,3 do 39,2 stopnia Celsjusza. Jakiekolwiek nagłe skoki temperatury, apatia, brak apetytu czy wymioty powinny skłonić do natychmiastowej konsultacji weterynaryjnej. Jednym z najgroźniejszych stanów nagłych jest tężyczka poporodowa, czyli eklampsja, wynikająca z gwałtownego spadku poziomu wapnia we krwi. Objawia się ona drżeniem mięśni, ziajaniem, niepokojem, sztywnym chodem, a w zaawansowanym stadium drgawkami. Brak natychmiastowej interwencji lekarskiej może prowadzić do śmierci zwierzęcia. Codziennej ocenie podlegają również listwy mleczne i wypływ z dróg rodnych. Gruczoły mlekowe nie powinny być nadmiernie stwardniałe, gorące czy bolesne, a mleko musi mieć jednolitą, białawą barwę. Wypływ poporodowy o barwie czerwonobrunatnej może utrzymywać się do 3 tygodni. Jeśli jednak staje się obfity, krwisty, ma nieprzyjemny zapach lub suka była sterylizowana podczas cesarskiego cięcia, należy bezzwłocznie udać się do kliniki.

Szczenięta rodzą się ślepe, głuche i bezzębne. Ich oczy i kanały słuchowe otwierają się dopiero w 2. lub 3. tygodniu życia. Noworodki przesypiają nawet kilkanaście godzin na dobę, a ich główną aktywnością poza snem jest ssanie matki. Niezwykle ważne jest pobranie przez nie siary, czyli pierwszego mleka bogatego w przeciwciała matczyne, które chronią niedojrzały organizm przed infekcjami. Wskaźnikiem prawidłowego rozwoju maluchów jest systematyczny przyrost masy ciała. Prawidłowo odżywione szczenię powinno podwajać swoją wagę urodzeniową w ciągu około tygodnia. Nieustanny pisk w kojcu może oznaczać, że szczenięta są niedożywione lub wychłodzone. W przypadku słabszych osobników warto przystawiać je do tylnych sutków, które zazwyczaj produkują najwięcej mleka, a w razie konieczności skonsultować z lekarzem dokarmianie preparatem mlekozastępczym. Stopniowe odsadzanie pokarmowe rozpoczyna się około 3. lub 4. tygodnia życia poprzez wprowadzanie stałych posiłków. Proces ten trwa do około 8. lub 10. tygodnia. Szczenięta powinny pozostać z matką i rodzeństwem co najmniej do ukończenia 8. tygodnia życia, co jest kluczowe dla ich prawidłowej socjalizacji, nauki hamowania gryzienia oraz stabilności emocjonalnej w dorosłym życiu.