Wśród pasożytów wewnętrznych u psów wyróżniamy kilka głównych typów, które różnią się budową, lokalizacją w organizmie i objawami, jakie wywołują. **Nicienie jelitowe (glisty, tęgoryjce, włosogłówki)**: Te pasożyty, często zbiorczo określane jako "robaki obłe", są najczęstszymi intruzami w przewodzie pokarmowym. Glisty w kale mogą przypominać białe nitki lub cienkie kawałki makaronu spaghetti. Tęgoryjce i włosogłówki są znacznie mniejsze i rzadziej widoczne gołym okiem. Zarażony pies może nie wykazywać żadnych objawów, jednak przy silnej inwazji pojawiają się wymioty, biegunka, ból brzucha, osłabienie i utrata masy ciała. Tęgoryjce i włosogłówki odżywiają się krwią, co może prowadzić do anemii. **Tasiemce**: Najczęściej przenoszone są przez pchły. W kale lub wokół odbytu psa można zauważyć ich człony, które wyglądają jak małe, białe ziarenka ryżu. Tasiemce wywołują dyskomfort, świąd w okolicy odbytu i ogólne złe samopoczucie. Jeżeli pies miał pchły, należy rozważyć odrobaczenie przeciwko tasiemcom. **Nicienie sercowe (Dirofilaria immitis)**: To odmienny typ pasożytów, gdyż bytują w sercu i dużych naczyniach krwionośnych, a nie w przewodzie pokarmowym. Przenoszone są przez komary. Objawy zarażenia nicieniami sercowymi to przewlekły kaszel, osłabienie tętna, nietolerancja wysiłku fizycznego. Diagnostyka wymaga specjalistycznego badania krwi, a niekiedy także USG serca (echokardiografii). Nie leczona dirofilarioza może prowadzić do niewydolności serca, chorób płuc, a nawet śmierci. Kluczowa jest profilaktyka, która powinna być omówiona z lekarzem weterynarii, zwłaszcza że niektóre rasy mogą być wrażliwe na konkretne preparaty.

Liczba pasożytów bytujących w organizmie psa, czyli tzw. obciążenie pasożytami, ma kluczowe znaczenie dla jego zdrowia. Im więcej robaków, tym poważniejsze konsekwencje. Pasożyty konkurują z psem o składniki odżywcze, co może prowadzić do niedożywienia, zwłaszcza u szczeniąt. U młodych psów silna inwazja objawia się zahamowaniem wzrostu, matową sierścią i ogólnym osłabieniem. W skrajnych przypadkach, nadmierna liczba pasożytów, szczególnie u szczeniąt, może prowadzić do ciężkiej choroby, a nawet śmierci. Dlatego tak ważne jest regularne monitorowanie stanu zdrowia pupila i szybka reakcja na wszelkie niepokojące sygnały.

Często właściciele nie są świadomi, że ich pies ma pasożyty, ponieważ wiele inwazji przebiega bezobjawowo. Jeżeli jednak zauważysz zmiany w konsystencji stolca, biegunkę lub nietypowy wygląd kału, warto jak najszybciej skonsultować się z lekarzem weterynarii. **Badanie kału**: Najczęściej stosowaną metodą diagnostyki pasożytów jelitowych jest badanie próbki kału pod mikroskopem. Lekarz weterynarii zaleca pobranie świeżej próbki kału (najlepiej z poprzedniego wieczoru lub z dnia wizyty) do specjalnego pojemnika. Następnie próbka jest mieszana ze specjalnym roztworem, który powoduje wypływanie jaj pasożytów na powierzchnię, co ułatwia ich identyfikację pod mikroskopem. Jaja różnych gatunków pasożytów mają charakterystyczny wygląd, co pozwala na precyzyjne określenie rodzaju intruza, nawet bez widocznych robaków w kale. Badanie kału jest również zalecane podczas corocznych badań kontrolnych. **Fałszywie negatywne wyniki**: Należy pamiętać, że czasem wynik badania kału może być fałszywie negatywny. Dzieje się tak, gdy pasożyty w danym momencie nie składają jaj. Dlatego lekarze weterynarii często zalecają powtórne odrobaczanie, nawet jeśli początkowe badanie nie wykazało obecności jaj. **Diagnostyka nicieni sercowych**: W przypadku nicieni sercowych konieczne jest badanie krwi. Czasami, aby potwierdzić diagnozę i ocenić stopień zaawansowania choroby, wykonuje się również badanie ultrasonograficzne (USG) lub echokardiograficzne serca.

Odrobaczanie to podstawa w utrzymaniu zdrowia psa. Protokół odrobaczania różni się w zależności od wieku zwierzęcia. **Szczenięta**: Zazwyczaj pierwsze odrobaczanie szczeniąt rozpoczyna się już w drugim tygodniu życia, a następnie powtarza co dwa tygodnie aż do momentu odsadzenia od matki. Dokładny harmonogram i rodzaj preparatu zawsze powinien ustalić lekarz weterynarii, biorąc pod uwagę wagę szczenięcia i zalecenia producenta leku. Niektóre preparaty mogą mieć ograniczenia wagowe, co może przesunąć pierwszą dawkę na trzeci tydzień życia. **Dorosłe psy**: U dorosłych psów odrobaczanie jest zalecane, gdy stwierdzono obecność pasożytów lub istnieje duże podejrzenie ich występowania. Leki odrobaczające są bardzo bezpieczne dla psa, ale zabójcze dla pasożytów. Nawet jeśli badanie kału jest negatywne, ale pies ma nieprawidłowe stolce, weterynarz może zalecić podanie dawki odrobaczającej, aby wyeliminować pasożyty, które mogły nie ujawnić się w badaniu. Współczesne preparaty są często szerokiego spektrum, skutecznie eliminując większość nicieni jelitowych, a niektóre także tasiemce. **Formy leków**: Dostępne są różne formy leków odrobaczających: tabletki, proszki i płyny. Dla szczeniąt często preferowane są płyny, ponieważ ułatwiają precyzyjne dawkowanie, które jest kluczowe w przypadku szybko rosnących zwierząt. Tabletki można dzielić, ale trudniej jest uzyskać dokładną dawkę, gdy szczeniak przybiera na wadze pół kilograma czy kilogram. Istnieją również preparaty do stosowania zewnętrznego (spot-on), które wchłaniają się przez skórę i również są skuteczne przeciwko niektórym pasożytom. **Potencjalne działania niepożądane**: Działania niepożądane leków odrobaczających są rzadkie. Niektóre psy mogą odczuwać chwilowe osłabienie apetytu lub lekki dyskomfort żołądkowo-jelitowy po podaniu doustnym. W przypadku preparatów spot-on, sporadycznie może wystąpić miejscowa reakcja skórna, objawiająca się świądem. W takiej sytuacji można spróbować zmyć preparat z sierści.

Właściciel psa odgrywa kluczową rolę w profilaktyce zarażeń pasożytniczych i ochronie zarówno pupila, jak i domowników. Wiele pasożytów może przenosić się na ludzi (stanowią zagrożenie zoonotyczne), dlatego przestrzeganie zasad higieny jest niezwykle ważne. Zawsze dokładnie myj ręce po sprzątaniu odchodów psa. Jeśli pies ma biegunkę, a jego sierść jest zabrudzona, zaleca się kąpiel w rękawiczkach ochronnych. Regularne sprzątanie ogrodu, unikanie kontaktu psa z odchodami innych zwierząt oraz konsekwentne stosowanie zaleceń lekarza weterynarii dotyczących odrobaczania i profilaktyki przeciwpasożytniczej to najlepsze sposoby na zapewnienie psu długiego i zdrowego życia.