Największym zagrożeniem przy stosowaniu surowej diety jest ryzyko mikrobiologiczne. Surowe mięso i podroby bardzo często bywają skażone niebezpiecznymi bakteriami, w tym pałeczkami Salmonella, a także pasożytami takimi jak pierwotniaki Toxoplasma czy tasiemce. Patogeny te stanowią poważne niebezpieczeństwo nie tylko dla przewodu pokarmowego psa, ale również dla ludzi przygotowujących posiłki i przebywających ze zwierzęciem na co dzień. Kolejnym newralgicznym elementem są kości. Ich gryzienie i połykanie wiąże się z realnym ryzykiem złamania zębów, zadławienia, a w skrajnych przypadkach z perforacją ściany żołądka lub mechaniczną niedrożnością jelit, co stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Istotnym problemem pozostaje także ryzyko błędów w bilansowaniu proporcji wapnia do fosforu, mikroelementów i witamin, co u wielu psów prowadzi do przewlekłych niedoborów żywieniowych.

Surowy model żywienia nie jest odpowiedni dla każdego czworonoga. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są choroby nerek, w których wysoki poziom surowego białka i fosforu może przyspieszać postęp niewydolności narządu. Z diety tej należy również zrezygnować u psów z przewlekłymi zaburzeniami trawiennymi oraz u zwierząt z obniżoną odpornością, leczonych immunosupresyjnie lub onkologicznie. Z uwagi na niedojrzały bądź osłabiony układ immunologiczny, surowizny nie powinno się także podawać szczeniętom i psom w bardzo podeszłym wieku. Opiekunowie decydujący się na samodzielne przygotowywanie posiłków powinni bezwzględnie skonsultować się z wykwalifikowanym zoodietetykiem lub lekarzem weterynarii specjalizującym się w żywieniu psów. Kluczowe jest także przestrzeganie rygorystycznych zasad higieny w kuchni, obejmujących dokładne mycie rąk, dezynfekcję blatów i misek oraz bezpieczne przechowywanie mięsa.