Historia Psa Faraona sięga starożytnego Egiptu, gdzie psy o podobnym wyglądzie były przedstawiane na reliefach i w grobowcach sprzed tysięcy lat, często kojarzone z bogiem Anubisem lub nazywane "Tesem". Uważa się, że Fenicjanie, starożytni żeglarze i kupcy, odegrali kluczową rolę w rozprzestrzenianiu tych pierwotnych chartów po basenie Morza Śródziemnego, docierając z nimi aż na Maltę. Tam, przez wieki, rasa rozwijała się w izolacji, stając się cenionym łowcą królików, skąd pochodzi jej oryginalna maltańska nazwa - Kelb tal-fenek. Nowożytna historia rasy rozpoczęła się w latach 20. XX wieku, kiedy to w Niemczech zaczęto rejestrować psy z Balearów i Wysp Kanaryjskich jako "Psy Faraona", bazując na ich podobieństwie do egipskich wizerunków. Pierwszy wzorzec FCI z 1963 roku był bardzo ogólny. Przełom nastąpił w latach 60. XX wieku, kiedy psy z Malty zaczęły być importowane do Wielkiej Brytanii, która była wówczas kolonią brytyjską. Brytyjczycy opracowali własny, bardziej szczegółowy wzorzec. W 1974 roku rasa została ostatecznie uznana pod nazwą Kelb tal-fenek, a w 1977 roku FCI anulowała stary wzorzec i przyjęła brytyjski, jednocześnie uznając Wielką Brytanię za kraj patronacki rasy i pozostawiając nazwę "Pies Faraona". Maltańczycy dążą do uznania rasy pod ich rodzimą nazwą, co odzwierciedla ich silne związki z tymi starożytnymi psami.

Pies Faraona to istota czujna, inteligentna i pełna życia. W stosunku do swojej rodziny jest niezwykle czuły, przyjacielski i skory do zabaw, bardzo potrzebuje kontaktu z człowiekiem oraz pieszczot. Nie lubi samotności i najlepiej czuje się w towarzystwie innych psów, z którymi zazwyczaj dogaduje się bardzo dobrze. Wobec obcych zachowuje początkowy dystans, ale rzadko bywa agresywny. To pies o silnym instynkcie łowieckim, zwinny i szybki, który na zewnątrz uwielbia bieganie i pogoń. W domu, po zaspokojeniu potrzeb ruchowych, staje się spokojnym i zrównoważonym towarzyszem. Jego ciekawość świata i wesołe usposobienie sprawiają, że jest miłym, choć wymagającym, kompanem dla aktywnej osoby.

Pies Faraona uchodzi za rasę generalnie zdrową i wytrzymałą, co jest cechą wielu ras pierwotnych. Dobrzy hodowcy przeprowadzają testy genetyczne na swoich zwierzętach, aby wykluczyć dziedziczne schorzenia. Najczęściej spotykane problemy zdrowotne, choć rzadkie, to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, zwichnięcie rzepki oraz niektóre schorzenia oczu, jednak większość wyników badań przesiewowych jest prawidłowa. W starszym wieku mogą pojawić się typowe dla psów nowotwory, takie jak naczyniakomięsak, guzy mastocytowe czy rak gruczołu mlekowego. W rzadkich przypadkach zdarzają się alergie pokarmowe lub środowiskowe, a także skręt żołądka, dlatego ważne jest odpowiednie karmienie. Pies Faraona, ze względu na brak podszerstka i cienką sierść, jest wrażliwy na zimno i wilgoć.

Żywienie Psa Faraona powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku, poziomu aktywności i ewentualnych indywidualnych potrzeb psa. Rasa ta ma tendencje do tycia, dlatego kluczowe jest kontrolowanie spożywanych kalorii i utrzymanie prawidłowej wagi. Smakołyki mogą być pomocne w szkoleniu, ale podawane w nadmiarze prowadzą do otyłości. W przypadku domowej diety, konieczne jest skonsultowanie się z weterynarzem, aby zapewnić psu wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody.

Pielęgnacja Psa Faraona jest stosunkowo prosta ze względu na jego krótką, przylegającą sierść pozbawioną podszerstka. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie, które pomoże usunąć martwe włosy i utrzymać lśniący wygląd sierści. W okresie linienia, choć skąpego, szczotkowanie może być nieco częstsze. Kąpiele są potrzebne tylko w razie konieczności, Pies Faraona rzadko wydziela nieprzyjemny "psi zapach". Ważne jest regularne czyszczenie uszu, aby zapobiec infekcjom, oraz przycinanie pazurów, tak aby nie stukały o podłogę. Codzienna higiena jamy ustnej również jest zalecana. Ze względu na brak podszerstka, Pies Faraona jest wrażliwy na niskie temperatury i w chłodne dni wymaga ubranka podczas spacerów.

Pies Faraona to rasa o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch, wręcz stworzona do biegania i aktywności fizycznej. Leniwy właściciel z pewnością nie będzie dla niego odpowiedni. Rasa ta wymaga regularnych, intensywnych ćwiczeń, aby utrzymać dobre samopoczucie i kondycję. Idealne są dla niego długie, szybkie spacery, bieganie przy rowerze czy aktywności takie jak coursing, który doskonale zaspokaja jego silny instynkt pogoni. Minimalny wymóg to dwie, 20-minutowe sesje biegania dziennie, najlepiej w dużym, bezpiecznie ogrodzonym terenie, o powierzchni co najmniej 50 na 50 stóp (ok. 15x15 metrów). Ze względu na niezwykle silny instynkt łowiecki, Pies Faraona nigdy nie powinien być spuszczany ze smyczy na otwartym, nieogrodzonym terenie, ponieważ może natychmiast ruszyć za zwierzyną, nie reagując na wołanie. Psy faraona są chętne do zabawy i lubią aportować, ale swobodne bieganie jest dla nich najważniejsze.

Pies Faraona jest inteligentny, szybko się uczy i zazwyczaj chętnie współpracuje z przewodnikiem. Jednak jego pierwotny charakter i silny instynkt łowiecki sprawiają, że szkolenie wymaga konsekwencji, cierpliwości i pozytywnych metod. Bezwzględne podporządkowanie może być trudne do osiągnięcia ze względu na pewną niezależność rasy. Największym wyzwaniem jest nauka przywołania w otwartym terenie - nawet najlepiej wyszkolony Pies Faraona może zignorować komendy, gdy wyczuje trop lub zobaczy potencjalną zdobycz. Dlatego kluczowa jest wczesna i intensywna socjalizacja z ludźmi i innymi psami, a także trening w kontrolowanych warunkach. Szkolenie oparte na nagrodach i budowaniu silnej więzi z psem przyniesie najlepsze rezultaty, a metody siłowe są całkowicie nieskuteczne.

Pies Faraona, mimo swojej antycznej historii i uderzającej urody, nie zrobił znaczącej kariery w świecie filmu. Rzadko pojawia się na dużym ekranie, a jego obecność w produkcjach kinowych czy telewizyjnych jest znikoma, co sprawia, że nie jest powszechnie rozpoznawalny jako "gwiazda filmowa".];