Historia rasy Sussex Spaniel sięga XVIII wieku, kiedy to w angielskim hrabstwie Sussex, od którego rasa wzięła swoją nazwę, sportowcy i myśliwi rozpoczęli prace nad wyhodowaniem idealnego psa do polowań w specyficznych, trudnych warunkach regionu. Twórcą i głównym promotorem rasy na początku XIX wieku był Augustus Elliott Fuller z posiadłości Goodwood, który dążył do stworzenia spaniela doskonale radzącego sobie w gęstych zaroślach, ciężkiej, gliniastej glebie i wysokich żywopłotach. Specyficzna, niska budowa ciała Sussex Spaniela była odpowiedzią na te wymagania. Ze względu na wysoką roślinność, psy te musiały być zdolne do sygnalizowania swojej pozycji myśliwym za pomocą głosu, stąd ich naturalna skłonność do szczekania podczas pracy. Mimo swoich zalet, rasa nigdy nie osiągnęła dużej popularności. Jej liczebność dramatycznie spadła po II wojnie światowej, do zaledwie siedmiu osobników w 1945 roku. Od całkowitego wyginięcia uratowała ją oddana hodowczyni Joy Freer. Dzięki jej wysiłkom i zaangażowaniu innych miłośników, udało się odbudować populację rasy, zachowując jej pierwotny charakter użytkowy. W 1924 roku powołano The Sussex Spaniel Association w Wielkiej Brytanii, mającą na celu ochronę i promocję tych wyjątkowych psów.

Sussex Spaniel to pies o niezwykle łagodnym i zrównoważonym usposobieniu, wolny od agresji, co czyni go wspaniałym towarzyszem. Posiada wrodzony instynkt do pracy w terenie, potrafi głosić (szczekać) podczas tropienia zwierzyny w gęstych zaroślach. Mimo czasem poważnego wyrazu pyska, w rzeczywistości jest wesołym, przyjaznym i serdecznym psem, głęboko przywiązanym do swojej rodziny. Dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami, choć jego myśliwski rodowód wymaga odpowiedniej socjalizacji z mniejszymi domowymi pupilami. Jest lojalny i oddany, ceni sobie bliski kontakt z ludźmi i źle znosi samotność.

Sussex Spaniele uchodzą za rasę generalnie zdrową, a ich średnia długość życia waha się od 10 do 15 lat. Niemniej jednak, jak każda rasa, są predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Najczęściej obserwuje się dysplazję stawów biodrowych, niedomykalność zastawki dwudzielnej oraz tendencję do nawracających zapaleń uszu. Mogą również występować problemy z oczami oraz choroby serca. W późniejszym wieku, podobnie jak u wielu ras, istnieje ryzyko wystąpienia nowotworów. Rasa ta jest również narażona na wzdęcia, które mogą stanowić poważne zagrożenie. W kontekście hodowli, Sussex Spaniele wymagają szczególnej uwagi, ponieważ suki często mają nieregularne cieczki, mogą reabsorbować płody, a porody nierzadko kończą się cesarskim cięciem. Szczenięta bywają kruche w pierwszych dwóch tygodniach życia. Dostępne są testy genetyczne, np. na chorobę metaboliczną pdp1, co pozwala odpowiedzialnym hodowcom na eliminowanie nosicieli i zmniejszanie ryzyka przekazania choroby potomstwu.

Sussex Spaniele to rasa, która rozwija się stosunkowo wolno, dlatego ważne jest dostosowanie diety do etapu życia psa. Powinny otrzymywać wysokiej jakości karmę, komercyjną lub przygotowywaną w domu pod nadzorem weterynarza, uwzględniającą ich wiek (szczenię, dorosły, senior), stan zdrowia i poziom aktywności. Psy tej rasy rzadko bywają otyłe, szczególnie te niekastrowane, gdyż mają tendencję do jedzenia tylko tyle, ile potrzebują. Aktywne osobniki, zwłaszcza te biorące udział w polowaniach czy intensywnych zajęciach, mogą wymagać diety o zwiększonej kaloryczności. Należy unikać podawania ludzkich pokarmów niebezpiecznych dla psów i zawsze zapewniać stały dostęp do świeżej, czystej wody. Wszelkie obawy dotyczące wagi lub diety psa powinny być konsultowane z weterynarzem.

Pielęgnacja Sussex Spaniela nie jest nadmiernie skomplikowana, ale wymaga regularności. Obfita, półdługa sierść z gęstym podszerstkiem wymaga cotygodniowego szczotkowania, a w okresie linienia nawet częściej, aby usunąć martwe włosy i zapobiec plątaniu się. Do tego celu sprawdzą się pudlówki i metalowe grzebienie. Włosy między opuszkami łap należy regularnie przycinać, aby pies nie ślizgał się i nie gromadził brudu. Ważne jest, aby nie golić psa, chyba że jest to absolutnie konieczne, ponieważ sierść bardzo długo się regeneruje. U psów po kastracji sierść może stać się bardziej puszysta i trudniejsza w utrzymaniu. Kąpiele nie są wymagane często, chyba że pies jest mocno zabrudzony - wtedy należy używać hipoalergicznych szamponów dla psów. Regularna kontrola i czyszczenie uszu, oczu oraz przycinanie pazurów są również kluczowe dla zachowania zdrowia i komfortu psa.

Sussex Spaniel to pies o umiarkowanym poziomie energii, który ceni sobie aktywność fizyczną, ale nie wymaga ekstremalnie intensywnych treningów jak niektóre inne spaniele. Młode psy tej rasy rosną stosunkowo wolno, dlatego należy unikać forsownych ćwiczeń przed ukończeniem przez nie co najmniej roku, aby nie uszkodzić rozwijających się stawów i płyt wzrostowych. Szczeniętom wystarcza swobodna zabawa. Dorosłe Sussex Spaniele uwielbiają długie spacery, pływanie i buszowanie w zaroślach, co pozwala im realizować ich naturalne instynkty myśliwskie. Aktywności wymagające skakania czy intensywnej zwinności, takie jak agility, powinny być wprowadzane dopiero po ukończeniu 18 miesięcy. Pies potrzebuje codziennej dawki ruchu, aby zachować równowagę psychiczną i fizyczną. W domu, po zaspokojeniu potrzeb ruchowych, jest spokojny i zrelaksowany. Chętnie bawi się, lubi aportować i eksplorować otoczenie.

Szkolenie Sussex Spaniela wymaga cierpliwości i konsekwencji, gdyż psy tej rasy bywają uparte i mają długą pamięć - źle znoszą ostre traktowanie i mogą tego nie zapomnieć. Kluczem do sukcesu jest jasne komunikowanie oczekiwań, pozytywne wzmocnienie i duża ilość pochwał za prawidłowo wykonane zadania. Wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi bodźcami jest niezbędna, aby pies wyrósł na zrównoważonego i pewnego siebie towarzysza. Mimo wrodzonej inteligencji, Sussex Spaniel nie jest psem, od którego należy oczekiwać ślepego posłuszeństwa i precyzji w wykonywaniu komend; czasem potrzebuje więcej czasu na wykonanie zadania. Ze względu na silny instynkt łowiecki, na spacerach w miejscach z dziką zwierzyną zaleca się prowadzenie psa na smyczy lub długiej lince, aby zapobiec ucieczkom za tropem. Szkolenie oparte na współpracy i zabawie, np. nosework czy tropienie użytkowe, może przynieść doskonałe rezultaty.

Brak znaczących informacji o karierze filmowej rasy Sussex Spaniel. Nie jest to rasa, która często pojawiała się na ekranach kin czy telewizji.];