Historia Gończego Schillera sięga końca XIX wieku, a jej początki są ściśle związane z szwedzką tradycją łowiecką. Kluczowym momentem był rok 1886, kiedy to na pierwszej wystawie psów w Szwecji zaprezentowano psy gończe. Wśród 189 wystawionych wówczas zwierząt wyróżniały się rodzeństwo - Tamburini i Ralla I, należące do farmera Pera Schillera. Psy te pochodziły ze znanej psiarni z posiadłości Kaflas, a ich korzenie sięgały prawdopodobnie południowych Niemiec. Były to gończe o stosunkowo niewielkich rozmiarach, płowe z charakterystycznym czarnym czaprakiem i drobnymi białymi znaczeniami. Dalszy rozwój rasy Schillerstovare opierał się na krzyżowaniu tych szwedzkich psów z innymi wybitnymi psami myśliwskimi, w tym ze szwajcarskimi gończymi oraz z brytyjskimi harrierami, które wniosły znaczący dolew krwi. Dzięki selektywnej hodowli, typ rasy szybko ujednolicił się, a Gończy Schillera został oficjalnie uznany przez Szwedzki Kennel Club już w 1907 roku, co potwierdziło jego status jako odrębnej i cenionej rasy myśliwskiej.

Gończy Schillera to pies o żywym, energicznym i skupionym temperamencie, który doskonale odnajduje się w roli aktywnego towarzysza. Jest to rasa inteligentna i bystra, cechująca się silnym instynktem łowieckim oraz dużą niezależnością, typową dla psa pracującego samodzielnie. Mimo swojej niezależnej natury, jest bardzo przywiązany do swojej rodziny i potrafi być czuły. Po dniu pełnym aktywności, w domu zachowuje się raczej spokojnie. Wobec obcych bywa początkowo nieufny i zdystansowany, co czyni go dobrym psem alarmującym, ale nigdy nie jest agresywny bez powodu. Gończy Schillera jest psem bardzo lubiącym zabawę i wymaga regularnej stymulacji umysłowej oraz fizycznej. Ma skłonność do szczekania, zwłaszcza podczas tropienia, oraz do ucieczek, jeśli jego teren nie jest odpowiednio zabezpieczony lub nie zostanie nauczony przywołania. Nuda może prowadzić do zachowań destrukcyjnych, co podkreśla jego potrzebę aktywności i zaangażowania.

Gończy Schillera to z reguły rasa o solidnym zdrowiu i dużej wytrzymałości, co wynika z jego pierwotnego przeznaczenia jako psa pracującego w trudnym terenie. Średnia długość życia wynosi od 12 do 14 lat. Rasa ta nie jest szczególnie predysponowana do wielu chorób genetycznych, jednak jak wszystkie aktywne psy, może być narażona na pewne dolegliwości. Wśród najczęściej odnotowywanych problemów zdrowotnych wymienia się zapalenia uszu, zwłaszcza u psów o wiszących uszach, które wymagają regularnej kontroli i czyszczenia. Ze względu na intensywny tryb życia i pracę w terenie, psy te są również podatne na wszelkiego rodzaju urazy i rany, które mogą powstać podczas polowań lub forsownych ćwiczeń. Ważne jest, aby zapewnić im odpowiednią opiekę weterynaryjną, regularne szczepienia i odrobaczanie, a także dbać o prawidłową dietę i kondycję fizyczną. Rasa ta nie ma skłonności do tycia, o ile jest odpowiednio aktywna.

Odżywianie Gończego Schillera powinno być dostosowane do jego wysokiego poziomu aktywności i energicznego trybu życia. Jako pies myśliwski, wymaga diety bogatej w wysokiej jakości białko, które wspiera rozwój i utrzymanie silnej muskulatury. Dobrym wyborem będzie wysokiej jakości sucha karma przeznaczona dla psów ras średnich o dużej aktywności fizycznej, z odpowiednią zawartością tłuszczów jako źródła energii. Gończy Schillera jest psem raczej łakomym, co można wykorzystać w procesie szkolenia jako skuteczną motywację, ale jednocześnie wymaga kontroli porcji, aby uniknąć nadwagi, choć rasa ta z natury nie ma do niej skłonności przy odpowiednim poziomie ruchu. Ważne jest, aby zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody. Rasa ta zazwyczaj nie ma szczególnych wymagań dietetycznych ani skłonności do alergii pokarmowych, ale zawsze należy obserwować reakcje psa na nową karmę i w razie potrzeby skonsultować się z weterynarzem.

Pielęgnacja Gończego Schillera jest stosunkowo prosta i niekłopotliwa, co wynika z krótkiej, sztywnej i ściśle przylegającej sierści. Nie wymaga ona skomplikowanych zabiegów fryzjerskich. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie, aby usunąć martwe włosy, utrzymać sierść w dobrej kondycji i pobudzić krążenie skóry. W okresie linienia, które jest umiarkowane, częstotliwość szczotkowania może być zwiększona. Krótka sierść sprawia, że pies nie zbiera nadmiernej ilości brudu czy błota podczas spacerów. Kąpiele są zalecane tylko w razie rzeczywistej potrzeby, z użyciem delikatnego szamponu dla psów. Ważne jest również regularne kontrolowanie i czyszczenie uszu, szczególnie że wiszące uszy mogą być bardziej podatne na infekcje. Należy także dbać o higienę jamy ustnej oraz regularnie przycinać pazury, jeśli nie ścierają się naturalnie.

Gończy Schillera to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Jest to rasa stworzona do pracy w terenie, dlatego wymaga codziennych, długich i intensywnych spacerów, a najlepiej możliwości swobodnego biegania po bezpiecznym i ogrodzonym terenie. Pies ten z chęcią uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach, takich jak bieganie, aportowanie, czy zabawy z rzucaniem patyków. Doskonale sprawdza się w psich sportach, które łączą wysiłek fizyczny z umysłowym, jak mantrailing czy tropienie. Nie jest to pies kanapowy i źle znosi bezczynność - brak odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej może prowadzić do frustracji, nudy i zachowań destrukcyjnych. Dla Gończego Schillera idealny jest właściciel aktywny, myśliwy lub osoba uprawiająca sporty, która jest w stanie zapewnić psu odpowiednie wyzwania fizyczne każdego dnia.

Szkolenie Gończego Schillera wymaga cierpliwości, konsekwencji i stanowczości, ale jednocześnie delikatności i pozytywnego wzmocnienia. Jest to pies inteligentny, ale o silnym charakterze i dużej niezależności, co może sprawiać, że nauka nie zawsze będzie łatwa. Najlepiej rozpocząć szkolenie i socjalizację już od szczenięcego wieku. Wczesne eksponowanie na różne bodźce, ludzi i inne psy jest kluczowe dla wychowania zrównoważonego towarzysza. Gończy Schillera jest podatny na szkolenie, jeśli stosuje się metody pozytywne, nagradzając psa za prawidłowe zachowanie. Ze względu na jego łakomstwo, smakołyki mogą być doskonałą motywacją. Należy skupić się na nauce przywołania, ponieważ silny instynkt łowiecki i skłonność do podążania za zapachem sprawiają, że pies może łatwo oddalić się od właściciela.

Ze względu na swoją rzadkość i pierwotne przeznaczenie jako pies myśliwski, Gończy Schillera nie odnotował znaczącej kariery w filmie ani telewizji. Brak jest informacji o ważniejszych rolach tej rasy w produkcjach kinowych czy telewizyjnych. Jest to raczej rasa ceniona w wąskich kręgach myśliwskich i kynologicznych, a nie gwiazda srebrnego ekranu.];