Historia dużego münsterländera jest ściśle spleciona z dziejami innych niemieckich wyżłów długowłosych, a jego korzenie sięgają średniowiecznych psów wykorzystywanych do polowań na ptactwo. Od płochaczy i Stöberhundów, poprzez Wachtelhundy, rasa ewoluowała, by w XIX wieku przybrać formę zbliżoną do współczesnego wyżła. Planowa hodowla tych eleganckich psów rozpoczęła się pod koniec XIX stulecia. Kluczowym momentem w rozwoju dużego münsterländera był rok 1909, kiedy to Klub Niemieckiego Wyżła Długowłosego podjął decyzję o wykluczeniu czarnego umaszczenia z oficjalnego wzorca rasy. Ta decyzja stała się impulsem dla miłośników czarno-białych psów, którzy nie chcieli rezygnować z tej atrakcyjnej odmiany barwnej. Skupili się oni na hodowli wyżłów o czarno-białym umaszczeniu, bazując głównie na długowłosych psach z Dolnej Saksonii i zachodniego Münsterlandu. Ich wysiłki zaowocowały utworzeniem w 1919 roku Klubu Czystej Hodowli Czarnobiałych Wyżłów z Munster. W 1922 roku, z grupy 83 psów założycielskich, oficjalnie uznano duży wyżeł z Munster za odrębną rasę, która znamy dziś jako dużego münsterländera. W jego rodowodzie upatruje się również wpływów seterów szkockich, co mogło przyczynić się do jego wszechstronnych zdolności myśliwskich.

Duży münsterländer charakteryzuje się żywym, lecz zrównoważonym temperamentem, wolnym od nerwowości i agresji. Jest to pies wyjątkowo łagodny, oddany i czuły wobec swojej rodziny, potrzebujący bliskiego kontaktu z człowiekiem i aktywnie dążący do interakcji. Jego inteligencja i wrodzona chęć do współpracy sprawiają, że jest stosunkowo łatwy w szkoleniu, choć wymaga konsekwencji i stosowania wyłącznie pozytywnych metod ze względu na swoją wrażliwość. Jest odważny, pewny siebie i niezawodny w pracy, zwłaszcza po strzale, co świadczy o jego myśliwskim dziedzictwie. Doskonale dogaduje się z dziećmi, pod warunkiem, że są one nauczone szacunku do zwierząt. Wobec innych psów zazwyczaj jest przyjazny i chętnie żyje w grupie, jednak silny instynkt łowiecki może stanowić wyzwanie w relacjach z kotami i innymi małymi zwierzętami domowymi. W domu potrafi być spokojny, jednak brak odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej może prowadzić do frustracji, nudy i niepożądanych zachowań, takich jak nadmierne szczekanie czy destrukcja przedmiotów.

Duży münsterländer jest generalnie uznawany za rasę o dobrym zdrowiu i dużej wytrzymałości, co przekłada się na stosunkowo długą średnią długość życia. Niemniej jednak, jak w przypadku wielu dużych ras, istnieje pewne ryzyko wystąpienia dysplazji stawów biodrowych, dlatego kluczowe jest nabywanie szczeniąt z odpowiedzialnych hodowli, które przeprowadzają odpowiednie badania przesiewowe u rodziców. Ponadto, ze względu na charakterystyczne, zwisające uszy, rasa ta jest bardziej narażona na infekcje i stany zapalne przewodów słuchowych. Regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu, zwłaszcza po powrocie ze spacerów w wilgotnym terenie, jest niezbędne w profilaktyce zdrowotnej. Poza tymi kwestiami, rasa nie jest obciążona żadnymi specyficznymi chorobami genetycznymi na szerszą skalę, co czyni ją stosunkowo odporną i rzadko chorowitą.

Żywienie dużego münsterländera powinno być dostosowane do jego wysokiego poziomu aktywności oraz wielkości. Jest to pies, który nie ma szczególnych wymagań dietetycznych ani potwierdzonych skłonności do alergii, jednak kluczowe jest zapewnienie mu zbilansowanej karmy wysokiej jakości. Można stosować zarówno gotowe karmy komercyjne, przeznaczone dla dużych i aktywnych psów, jak i dietę przygotowywaną w domu - czy to gotowaną, czy surową (BARF), zawsze po konsultacji z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym. Niezależnie od wybranej metody, należy bezwzględnie dopasować porcje do faktycznego zapotrzebowania energetycznego psa, wynikającego z jego codziennej aktywności, aby uniknąć niedowagi lub nadwagi, do której rasa nie ma skłonności. Jako że münsterländer jest psem raczej łakomym, smakołyki mogą być skuteczną motywacją w szkoleniu. Bardzo ważne jest również zapewnienie psu spokoju i odpoczynku po każdym posiłku, co minimalizuje ryzyko niebezpiecznego skrętu żołądka, na który narażone są większe rasy.

Pielęgnacja dużego münsterländera, mimo jego długiej i gęstej sierści, jest stosunkowo prosta i nie przysparza większych trudności. Kluczowe jest regularne szczotkowanie - co najmniej raz w tygodniu, a w okresach intensywniejszego linienia (wiosną i jesienią) nawet częściej, 2-3 razy w tygodniu. Pomoże to usunąć martwy włos, zapobiec powstawaniu kołtunów, szczególnie w miejscach, gdzie sierść jest dłuższa, takich jak frędzle na nogach, pióra na ogonie i długi włos na uszach. Regularne czesanie zapewnia również dobrą kondycję skóry i sierści, utrzymując jej gładkość i lśniący wygląd. Sierść jest gładka i niefalująca, co sprawia, że brud nie przywiera do niej nadmiernie, a ewentualne zanieczyszczenia z łatwością dają się usunąć po wyschnięciu. Ważne jest również regularne sprawdzanie i przycinanie pazurów, jeśli nie ścierają się naturalnie, a także kontrola i ewentualne wycinanie sierści pomiędzy opuszkami łap. Ze względu na zwisające uszy, wymagają one szczególnej uwagi i regularnego czyszczenia, aby zapobiegać infekcjom. Linienie jest umiarkowane, lecz systematyczne czesanie minimalizuje jego intensywność w domu.

Duży münsterländer to rasa o wyjątkowo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność. Jako pies myśliwski, został wyhodowany do długotrwałej i intensywnej pracy w terenie, dlatego codzienna dawka aktywności fizycznej jest dla niego absolutnie kluczowa dla utrzymania dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennych, długich i urozmaiconych spacerów, w tym możliwości swobodnego biegania, tropienia, pływania i eksploracji nowych terenów. Uwielbia aportować i chętnie angażuje się w różnego rodzaju zabawy z opiekunem, takie jak rzucanie patyków czy piłek. Wszelkie aktywności, które angażują jego zmysły i inteligencję, takie jak frisbee, agility, dogtrekking, praca węchowa czy tropienie, będą dla niego doskonałym wyborem. Jest psem bardzo aktywnym i żywiołowym na zewnątrz, cieszącym się każdym wyzwaniem ruchowym. Brak odpowiedniej stymulacji ruchowej i umysłowej może prowadzić do frustracji, nudy i niepożądanych zachowań w domu, takich jak nadmierna szczekliwość czy destrukcja przedmiotów.

Duży münsterländer to pies wybitnie inteligentny i z natury chętny do współpracy z człowiekiem, co sprawia, że jest stosunkowo łatwy w szkoleniu, nawet dla początkującego opiekuna, pod warunkiem, że ten jest gotowy na zaangażowanie. Szkolenie należy rozpocząć jak najwcześniej, już od okresu szczenięcego, kładąc nacisk na szeroką socjalizację z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami oraz środowiskami. Rasa ta jest wrażliwa, dlatego kluczowe jest stosowanie wyłącznie pozytywnych metod szkoleniowych, opartych na nagradzaniu, cierpliwości i konsekwencji, unikając wszelkich form przymusu czy kary. Münsterländery uwielbiają wyzwania umysłowe i szybko przyswajają nowe komendy oraz umiejętności, wykazując doskonałą przydatność do pracy. Ich wrodzona chęć do nauki, w połączeniu z potrzebą zadań i aktywności umysłowej, sprawia, że doskonale odnajdują się w psich sportach, posłuszeństwie czy pracy węchowej. Ignorowanie potrzeby stymulacji umysłowej może prowadzić do znudzenia, uporu i problemów behawioralnych.

Rasa Duży münsterländer nie jest szeroko rozpoznawalna w świecie kinematografii i nie miała znaczących ról filmowych. Jej urok i wszechstronność doceniane są przede wszystkim w kręgach myśliwych i entuzjastów sportów kynologicznych, a nie na ekranie.];