Historia setera irlandzkiego jest ściśle związana z potrzebami irlandzkich myśliwych, którzy w XVIII wieku poszukiwali psa zdolnego do efektywnego wystawiania ptactwa na rozległych terenach. Rasa wywodzi się od dawnych płochaczy oraz lokalnych spanieli wystawiających, prawdopodobnie krzyżowanych z rasami takimi jak spaniele bretońskie, walijskie springer spaniele, foxhoundy, posokowce, a także pointery, od których setery odziedziczyły szlachetność i szybkość. Początkowo dominowały psy o umaszczeniu czerwono-białym, nazywane "czerwonymi psami" (modder rhu). Jednak dzięki pracy hodowców, w tym rodziny de Freyne i Artura Frencha, od końca XVIII wieku systematycznie prowadzono selekcję w kierunku jednolicie kasztanowego umaszczenia. W 1860 roku rasa została zaprezentowana na wystawie, a w 1882 roku w Dublinie powstał Klub Setera Irlandzkiego, który w 1886 roku zatwierdził pierwszy wzorzec rasy. Opracowany później "Styl Pracy Rasy" wraz ze wzorcem stanowi podstawę oceny zarówno wyglądu, jak i zdolności użytkowych seterów. W Polsce setery irlandzkie pojawiły się na przełomie XIX i XX wieku, a po II wojnie światowej rasa została odbudowana dzięki importom z angielskich linii hodowlanych.

Seter irlandzki to urodzony optymista - pies pełen radości życia, żywiołowy i niezwykle energiczny. Jest inteligentny, lojalny i bardzo przywiązany do swojej rodziny, potrzebując bliskiego kontaktu z opiekunem. Cechuje go łagodność i otwartość wobec ludzi, co czyni go wspaniałym towarzyszem. Często długo dojrzewa psychicznie, zachowując młodzieńczą werwę i skłonność do zabawy aż do późnej starości. Jego niezależny, myśliwski instynkt sprawia, że potrzebuje konsekwentnego, lecz łagodnego prowadzenia. Jest psem wrażliwym, źle znoszącym samotność i izolację, co może prowadzić do niepożądanych zachowań, takich jak niszczenie przedmiotów czy nadpobudliwość.

Seter irlandzki uchodzi za rasę generalnie zdrową i wytrzymałą, jednak jak wiele ras, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Wśród najczęściej występujących problemów zdrowotnych wymienia się dysplazję stawów biodrowych, dlatego odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod tym kątem. Rasa jest również podatna na niektóre choroby oczu, takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA), wady ustawienia powiek (ektropium i entropium) oraz zapalenie spojówek. Ze względu na dużą klatkę piersiową, setery irlandzkie, podobnie jak inne rasy dużych psów, są narażone na rozszerzenie i skręt żołądka, stan zagrażający życiu. Inne rzadsze, lecz możliwe do wystąpienia schorzenia to zespół zaburzonego przylegania leukocytów (CLAD), niedoczynność tarczycy, padaczka, rozszerzenie przełyku, a także problemy kardiologiczne i choroby nowotworowe. Długie, zwisające uszy wymagają regularnej kontroli i pielęgnacji, aby zapobiegać infekcjom bakteryjnym i grzybiczym.

Żywienie setera irlandzkiego powinno być dostosowane do jego wieku, poziomu aktywności oraz indywidualnych potrzeb. Młode, aktywne psy potrzebują pokarmów wysokoenergetycznych, natomiast starsze i mniej ruchliwe psy powinny otrzymywać posiłki o niższej kaloryczności. Można stosować wysokiej jakości gotowe karmy (suchą lub mokrą) lub przygotowywać posiłki domowe, pamiętając o odpowiedniej suplementacji wapniowo-witaminowej. Seter irlandzki może być wrażliwy na gwałtowne zmiany w diecie i składniki słabej jakości, dlatego należy dbać o stałość i wysoką jakość karmy. Ze względu na ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, zaleca się podawanie kilku mniejszych posiłków dziennie zamiast jednego dużego, a także unikanie intensywnego wysiłku fizycznego bezpośrednio przed i po jedzeniu. W rasie zdarzają się osobniki wybredne, dlatego ważne jest konsekwentne podejście do kwestii jedzenia. W okresie intensywnego linienia oraz dla wsparcia zdrowia stawów, szczególnie u rosnących psów, warto rozważyć suplementy poprawiające kondycję skóry i sierści oraz wspomagające rozwój chrząstek stawowych.

Sierść setera irlandzkiego jest jego wizytówką, dlatego wymaga umiarkowanej, ale regularnej pielęgnacji, aby utrzymać jej zdrowie i piękny wygląd. Na głowie, przedniej stronie kończyn i końcach uszu włos jest krótki i delikatny, natomiast na tułowiu i pozostałych częściach ciała ma umiarkowaną długość, jest przylegający i jedwabisty, bez tendencji do nadmiernego falowania czy kręcenia się. Charakterystyczne są długie, jedwabiste frędzle na uszach, tylnej stronie nóg, brzuchu (tworzące sięgające przedpiersia i szyi) oraz obfite pióro na ogonie. Minimalne szczotkowanie powinno odbywać się przynajmniej raz w tygodniu, przy użyciu metalowego grzebienia i szczotki. W okresie linienia, które zazwyczaj przypada na późną wiosnę i jest bardziej intensywne u suk po cieczce lub odchowaniu szczeniąt, częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć do 2-3 razy w tygodniu, używając trymera hakowego do usunięcia podszerstka. Po każdym spacerze, zwłaszcza w terenie, konieczne jest dokładne sprawdzenie sierści i usunięcie wszelkich rzepów, patyków czy kłosów, które mogą plątać się i prowadzić do kołtunów. Kąpiele wykonuje się w miarę potrzeby, stosując szampony dla psów długowłosych lub te intensyfikujące kolor, uzupełnione odpowiednią odżywką. Należy pamiętać o regularnym przycinaniu pazurów (raz w miesiącu) oraz pielęgnacji uszu, usuwając włosy rosnące wewnątrz małżowiny. W okresie zimowym, podczas spacerów w śniegu, warto smarować łapy wazeliną i wycinać sierść między opuszkami, aby zapobiec tworzeniu się bolesnych kulek lodu.

Seter irlandzki to rasa o wyjątkowo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to pies kanapowy, a jego codzienne potrzeby ruchowe są znaczące. Wymaga co najmniej 1-2 godzin intensywnych spacerów, biegania, pływania lub innych aktywności, które pozwolą mu spożytkować nagromadzoną energię. Psy te uwielbiają biegać luzem, aportować i brodzić w wodzie. Są doskonałymi towarzyszami dla osób uprawiających jogging, biegi przełajowe (canicross), dogtrekking, a także kolarstwo (canicross rowerowy). Z radością angażują się w psie sporty, takie jak agility, obedience, rally-o czy tropienie. Należy jednak pamiętać, aby nie forsować młodych psów (przed ukończeniem 15 miesiąca życia) intensywnym wysiłkiem, aby nie obciążać rozwijających się stawów. Brak odpowiedniej dawki ruchu może skutkować frustracją, nadpobudliwością i destrukcyjnymi zachowaniami w domu.

Seter irlandzki to pies inteligentny i chętny do współpracy z człowiekiem, co czyni go podatnym na szkolenie. Jednak jego żywiołowy charakter i stosunkowo późne dojrzewanie psychiczne (utrzymywanie młodzieńczej werwy do późnej starości) wymagają od opiekuna dużej cierpliwości, konsekwencji i pozytywnej motywacji. Seter najlepiej reaguje na metody szkoleniowe oparte na nagrodach i pozytywnym wzmocnieniu; ostre korekty są dla niego nieodpowiednie i mogą prowadzić do wycofania lub oporu. Wczesna socjalizacja szczenięcia jest kluczowa - powinno ono poznawać różne osoby, psy, miejsca i sytuacje, a także być przyzwyczajane do zabiegów pielęgnacyjnych. Ze względu na silny instynkt myśliwski, nauka niezawodnego przywołania jest absolutną podstawą i powinna być wzmacniana przez całe życie psa. Sesje treningowe powinny być krótkie, urozmaicone i angażujące, aby utrzymać uwagę setera i zapobiec znudzeniu. Początkowo warto szkolić go w spokojnych miejscach, bez nadmiaru rozproszeń. Seter irlandzki doskonale sprawdza się w wielu psich sportach, takich jak agility, tropienie, flyball czy dogtrekking, a jego wrażliwa natura czyni go również dobrym kandydatem na psa terapeutycznego.

Seter irlandzki, ze swoim ujmującym wyglądem i szlachetną sylwetką, wielokrotnie gościł na srebrnym ekranie, stając się ikoną urody i lojalności. Jedną z najbardziej znanych ról jest tytułowy bohater Jim Kjelgaarda, "Big Red", który stał się inspiracją dla popularnej powieści z 1945 roku, a następnie adaptacji filmowej z 1962 roku, wyprodukowanej przez Walt Disney Productions. Film "Big Red" opowiadał o przyjaźni między chłopcem a niezwykłym seterem, podkreślając inteligencję i odwagę rasy. Chociaż nie jest to rasa kojarzona z licznymi hollywoodzkimi superprodukcjami, jego urok i fotogeniczność sprawiły, że setery irlandzkie pojawiały się w różnych produkcjach filmowych i telewizyjnych, często symbolizując wiernego towarzysza i symbol idyllicznego życia wiejskiego lub rodzinnego.];