Historia Gończego Gaskońsko-Saintońskiego rozpoczyna się w połowie XIX wieku we Francji, w okresie, gdy wiele starożytnych ras gończych zaczynało zanikać. Kluczową rolę w odtworzeniu i stworzeniu tej rasy odegrał hrabia Joseph de Carayon-Latour. Jego celem było ocalenie linii psów z Saintonge, które znajdowały się na granicy wyginięcia. Aby tego dokonać, hrabia skrzyżował ostatnich potomków psów z Saintonge z gończymi rasy Blue de Gascogne, które należały do barona de Ruble. To połączenie dało początek rasie, którą dziś znamy jako Duży Gończy Gaskońsko-Saintoński. Niestety, w efekcie tych działań, pierwotna rasa psów z Saintonge ostatecznie zanikła, ustępując miejsca swojemu nowemu potomkowi. Kilkadziesiąt lat później, w połowie XX wieku, myśliwi z południowo-zachodniej Francji postanowili stworzyć mniejszą wersję tej rasy. Dokonali tego poprzez selekcję najmniejszych osobników z miotów Dużego Gończego Gaskońsko-Saintońskiego, celowo hodując psy o mniejszych rozmiarach, które byłyby idealnie przystosowane do polowań na zające. W ten sposób narodził się Mały Gończy Gaskońsko-Saintoński, uzupełniając repertuar francuskich gończych o wszechstronnego, średniej wielkości psa myśliwskiego.

Gończy Gaskońsko-Saintoński to pies o zrównoważonym i spokojnym usposobieniu, co w połączeniu z jego łagodnością czyni go doskonałym towarzyszem rodzinnym. W warunkach domowych jest niezwykle czuły, przywiązany do opiekuna i wylewny w okazywaniu uczuć, doskonale dogadując się z dziećmi i innymi zwierzętami, jeśli został odpowiednio zsocjalizowany. Jest to jednak przede wszystkim pies myśliwski, co manifestuje się jego wyjątkowym węchem, pomysłowością w tropieniu i donośnym, pięknym głosem, który potrafi wykorzystać w pracy. Jest posłuszny i łatwy do szkolenia, o ile trening jest konsekwentny i oparty na pozytywnych wzmocnieniach. Wykazuje ufność wobec nieznajomych, co czyni go słabym stróżem, ale za to bardzo towarzyskim psem. Ważne jest, aby właściciel rozumiał jego silny instynkt łowiecki i potrzebę aktywności, w przeciwnym razie pies może wykazywać skłonności do ucieczek czy niszczenia przedmiotów z nudów lub frustracji.

Gończy Gaskońsko-Saintoński uchodzi za rasę generalnie odporną i wytrzymałą, nie obarczoną specyficznymi predyspozycjami do konkretnych chorób genetycznych, które są typowe dla niektórych innych ras. Długość jego życia, wynosząca średnio od 11 do 13 lat, świadczy o dobrym zdrowiu. Rasa ta dobrze znosi niskie temperatury, co jest korzystne dla psa pracującego na zewnątrz, jednak w upały, jak każdy pies, wymaga ochrony przed przegrzaniem i udarem cieplnym. Mimo ogólnej wytrzymałości, należy pamiętać o profilaktyce typowej dla psów dużych ras, takiej jak monitorowanie w kierunku dysplazji stawów biodrowych czy łokciowych, choć nie ma danych sugerujących szczególnie wysoką częstość występowania tych schorzeń u tej rasy. Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednia dieta i wystarczająca ilość ruchu są kluczowe dla utrzymania go w optymalnej kondycji.

Gończy Gaskońsko-Saintoński to pies o zdrowym apetycie, często określany jako łakomy, co należy uwzględnić w planowaniu jego żywienia. Aby utrzymać go w doskonałej kondycji, kluczowe jest zapewnienie wysokiej jakości karmy, dostosowanej do jego wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb. Jako pies bardzo aktywny, wymaga diety bogatej w białko i tłuszcze, które dostarczą mu niezbędnej energii. Ważne jest precyzyjne dawkowanie karmy, aby uniknąć nadwagi, zwłaszcza że rasa nie ma tendencji do tycia, jeśli zapewniona jest odpowiednia dawka ruchu. Smakołyki mogą być skutecznym narzędziem w procesie szkoleniowym, ale powinny być podawane z umiarem i wliczone w dzienną rację pokarmową. Gończy Gaskońsko-Saintoński nie jest znany z wrażliwości pokarmowych czy alergii, co ułatwia dobór diety, jednak zawsze należy obserwować reakcje psa na nową karmę.

Pielęgnacja Gończego Gaskońsko-Saintońskiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca, co czyni go psem łatwym w utrzymaniu pod tym względem. Jego sierść jest krótka, gęsta i zwarta, co minimalizuje gromadzenie brudu i zanieczyszczeń z zewnątrz. Linienie u tej rasy określane jest jako średnie. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie, aby usunąć martwe włosy, utrzymać sierść w dobrej kondycji i pobudzić krążenie krwi w skórze. Częstsze szczotkowanie może być konieczne w okresach intensywnego linienia. Kąpiele powinny odbywać się tylko wtedy, gdy pies jest wyraźnie brudny, z użyciem łagodnego szamponu dla psów. Dodatkowo, regularnej kontroli wymagają uszy (ze względu na ich długość i opadanie, co może sprzyjać infekcjom), pazury (aby zapobiec ich przerostowi) oraz zęby (dla utrzymania higieny jamy ustnej).

Gończy Gaskońsko-Saintoński to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Jest to rasa odważna, niestrudzona i pełna energii, która wymaga znacznej dawki wysiłku każdego dnia. Nie jest to pies kanapowy i nie zadowoli się krótkimi spacerami wokół bloku. Potrzebuje długich, intensywnych wędrówek, biegów, a także możliwości swobodnego eksplorowania terenu, najlepiej na dobrze zabezpieczonym, dużym obszarze. Psy te uwielbiają biegać, tropić i podejmować aktywności wymagające wytrzymałości. Chętnie uczestniczą w zabawach, takich jak aportowanie czy rzucanie patyków, ale ich prawdziwą pasją jest praca węchowa. Właściciel musi być świadomy, że niezaspokojone potrzeby ruchowe i umysłowe mogą prowadzić do frustracji, destrukcyjnych zachowań czy nadmiernej szczekliwości. Idealnym rozwiązaniem jest dla niego dom z dużym, solidnie ogrodzonym ogrodem, a jeszcze lepiej - właściciel, który aktywnie poluje lub angażuje się w sporty kynologiczne, takie jak tropienie czy canicross.

Gończy Gaskońsko-Saintoński jest rasą inteligentną i posłuszną, co czyni go stosunkowo podatnym na szkolenie. Kluczem do sukcesu jest wczesna socjalizacja, którą należy rozpocząć już od szczenięcia, eksponując psa na różnorodne bodźce, miejsca, dźwięki, ludzi i inne zwierzęta. Szkolenie powinno opierać się na konsekwencji, cierpliwości, pozytywnych wzmocnieniach i budowaniu silnej więzi z przewodnikiem. Rasa ta, choć łatwo przyswaja polecenia, bywa też pomysłowa i może próbować sprawdzać granice, dlatego stanowczość połączona z życzliwością jest niezbędna. Ze względu na silny instynkt łowiecki, absolutnie priorytetowe jest nauczenie psa niezawodnego przywołania - komenda "do mnie" musi być opanowana perfekcyjnie, aby zapewnić bezpieczeństwo psu na otwartym terenie. Gończy Gaskońsko-Saintoński lubi wyzwania umysłowe i ceni sobie pracę, co można wykorzystać w treningu, oferując mu różnorodne zadania i zagadki węchowe.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej tej rasy.];