Historia rasy Labrador Retriever jest ściśle związana z regionem Nowej Fundlandii w Kanadzie, gdzie jego przodkowie, znani jako psy św. Jana (St. John"s dogs), byli nieocenionymi pomocnikami rybaków. Ich zadaniem było aportowanie ryb, które wypadły z sieci, oraz lin, a także praca w lodowatych wodach Północnego Atlantyku. Cechowały ich krótka, gęsta, wodoodporna sierść oraz charakterystyczny, gruby, zwężający się ogon, nazywany "ogonem wydry", służący jako ster podczas pływania. Na początku XIX wieku angielscy arystokraci i myśliwi, zafascynowani ich umiejętnościami i temperamentem, sprowadzili te psy do Wielkiej Brytanii. Tam, w drugiej połowie XIX wieku, rozpoczęła się systematyczna hodowla i standaryzacja rasy, prowadzona między innymi przez lorda Malmesbury, który jest często uznawany za tego, który nadał rasie obecną nazwę, oraz pułkownika Petera Hawkera. To właśnie w Wielkiej Brytanii, poprzez selekcję i być może krzyżowanie z innymi retrieverami, ukształtowano psa o cechach, które znamy dziś. Pierwszy klub rasy Labrador Retriever w Anglii powstał w 1916 roku, a w 1903 roku rasa została uznana przez Kennel Club (Anglia). American Kennel Club (AKC) zarejestrował pierwszego labradora w 1917 roku. Dzięki swoim niezwykłym zdolnościom aportowania, inteligencji, a przede wszystkim łagodnemu i przyjaznemu usposobieniu, labradory szybko zdobyły popularność na całym świecie, stając się nie tylko doskonałymi psami myśliwskimi, ale także cenionymi psami rodzinnymi i pracującymi.

Labrador Retriever charakteryzuje się niezwykle łagodnym, przyjaznym i pogodnym usposobieniem. Jest psem pełnym entuzjazmu, niezwykle aktywnym i inteligentnym, z silnym pragnieniem zadowolenia swojego opiekuna. Uwielbia wodę i aportowanie, co jest naturalnym przejawem jego pierwotnego przeznaczenia. Jest oddany rodzinie, z którą nawiązuje silne więzi, jednak źle znosi samotność i wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem. Labradory są z reguły tolerancyjne wobec dzieci, innych psów i zwierząt domowych. Rzadko wykazują agresję czy lękliwość, co czyni je doskonałymi psami rodzinnymi. Mimo swojej żywiołowości, potrafią być spokojne i zrównoważone, jeśli ich potrzeby dotyczące aktywności fizycznej i umysłowej są zaspokojone.

Labrador Retrievery są generalnie uznawane za rasę zdrową i wytrzymałą, jednak jak wiele ras, mają pewne predyspozycje do określonych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, choroby oczu takie jak postępujący zanik siatkówki (PRA), katarakta czy dysplazja siatkówki. Rasa może być również obciążona dziedziczną miopatią (osłabieniem mięśni), a u niektórych młodych dorosłych osobników może wystąpić wysiłkowy zapaść (EIC), którego nosicieli można identyfikować testami DNA. Ponadto Labradory, podobnie jak inne psy ras dużych i głęboko klatkowych, są narażone na rozszerzenie i skręt żołądka, stan zagrażający życiu. Zdarzają się również problemy takie jak enostoza (młodzieńcze zapalenie kości), osteochondroza (OCD), zerwanie więzadeł stawu kolanowego oraz nawracające zapalenie kanałów słuchowych. Należy także zwrócić uwagę na skłonność do alergii skórnych i pokarmowych. Charakterystyczną cechą rasy jest również duży apetyt, który w połączeniu z niewystarczającą aktywnością fizyczną, prowadzi do nadwagi i otyłości, co z kolei zwiększa ryzyko chorób stawów i problemów z sercem. Labradory rzadko sygnalizują ból, dlatego ich opiekunowie powinni być szczególnie czujni i obserwować wszelkie zmiany w zachowaniu psa. Odporność na warunki pogodowe jest zazwyczaj dobra, jednak zaleca się unikanie przeciągów, zwłaszcza gdy pies jest mokry, oraz zapewnienie dostępu do cienia i wody w upały. Niektóre źródła wskazują, że czarne labradory mogą wykazywać nieco większą ogólną odporność niż biszkoptowe czy czekoladowe.

Labrador Retrievery są znane ze swojego ogromnego apetytu i skłonności do objadania się, co czyni je bardzo podatnymi na nadwagę i otyłość. Z tego powodu kluczowe jest ścisłe kontrolowanie ilości i jakości podawanego pokarmu. Zaleca się stosowanie wysokiej jakości karm komercyjnych, dostosowanych do wieku, poziomu aktywności oraz specyficznych potrzeb dużych ras, z uwzględnieniem predyspozycji do problemów stawowych i utrzymania prawidłowej masy ciała. Alternatywnie, dieta BARF lub domowa, przygotowywana pod ścisłym nadzorem weterynarza i uzupełniana odpowiednimi suplementami mineralno-witaminowymi, również może być stosowana. Dzienną porcję karmy dla dorosłego psa najlepiej podzielić na co najmniej dwa posiłki, aby zmniejszyć ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka - groźnej dla życia dolegliwości. Należy unikać podawania resztek ze stołu, nadmiernej ilości przysmaków oraz tłustych, ciężkostrawnych gryzaków. Stały dostęp do świeżej i czystej wody jest niezbędny. Monitorowanie wagi psa i regularne konsultacje z weterynarzem w kwestii diety są kluczowe dla zachowania jego zdrowia i kondycji.

Pielęgnacja Labradora Retrievery nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności, zwłaszcza ze względu na ich dwuwarstwową, wodoodporną sierść, która intensywnie linieje dwa razy w roku, a w ogrzewanych pomieszczeniach może gubić włosy przez cały czas. Krótka, gęsta i twarda sierść wymaga regularnego szczotkowania - raz w tygodniu, a w okresach linienia nawet 2-3 razy w tygodniu, za pomocą gumowej rękawicy lub zgrzebła, aby usunąć martwe włosy i podszerstek. Kąpiele należy przeprowadzać w miarę potrzeby, używając szamponu przeznaczonego dla psów krótkowłosych. Po kąpieli ważne jest dokładne wysuszenie sierści, szczególnie podszerstka, aby zapobiec problemom skórnym i wyziębieniu. Ze względu na zamiłowanie do wody i częstość wchodzenia do kałuż czy zbiorników wodnych, Labradory mogą przynosić do domu sporo brudu i piachu, co wymaga częstszego sprzątania. Oprócz pielęgnacji sierści, kluczowe jest regularne przycinanie pazurów, kontrola i czyszczenie uszu (szczególnie ważne ze względu na ich zwisający kształt, co sprzyja infekcjom), a także dbanie o higienę jamy ustnej poprzez częste szczotkowanie zębów. Systematyczna kontrola oczu również jest wskazana.

Labrador Retriever to rasa o bardzo wysokim poziomie energii i ogromnym zapotrzebowaniu na ruch, który jest niezbędny dla jego fizycznego i psychicznego zdrowia. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennych, intensywnych i urozmaiconych aktywności. Dorosły labrador powinien mieć zapewnione co najmniej 1-2 godziny aktywnego spaceru dziennie, najlepiej połączonego z elementami pracy umysłowej i zabawą. Labradory uwielbiają aportować i są naturalnymi miłośnikami wody - wykorzystają każdą okazję do pływania, co jest dla nich doskonałą formą ruchu. Chętnie uczestniczą w zabawach z rzucaniem patyczków czy piłek. Są doskonałymi towarzyszami do uprawiania psich sportów, takich jak agility, obedience, flyball, dogtrekking, tracking czy nawet dock diving. Niewystarczająca dawka ruchu i stymulacji umysłowej może prowadzić do nadpobudliwości, frustracji i zachowań destrukcyjnych w domu. Ważne jest, aby aktywność była dostosowana do wieku i kondycji psa, pamiętając, że choć są wytrzymałe, nie są maratończykami, a bardziej cenią sobie metodyczną pracę i angażujące zabawy niż jednostajny bieg.

Labrador Retriever jest niezwykle inteligentnym i chętnym do współpracy psem, co czyni go jedną z najłatwiejszych ras do szkolenia, pod warunkiem odpowiedniego podejścia. Jest bardzo podatny na naukę i lubi wyzwania umysłowe, a pragnienie zadowolenia opiekuna jest dla niego silną motywacją. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnych wzmocnieniach, takich jak smakołyki i pochwały, ponieważ labradory nie tolerują przymusu fizycznego i mogą stać się oporne lub wycofane w odpowiedzi na twarde traktowanie. Naukę posłuszeństwa najlepiej rozpocząć już w wieku szczenięcym, idealnie w psim przedszkolu, gdzie maluchy uczą się podstawowych komend i zasad socjalizacji. Wczesna i szeroka socjalizacja jest kluczowa - szczenię należy eksponować na różnorodne bodźce, miejsca, ludzi i inne psy, aby rozwijać w nim pewność siebie i pozytywne reakcje. Pomimo wrodzonej łagodności, labradory mają silny charakter i szybko wychwytują niespójności w wychowaniu, dlatego konsekwencja i jasne zasady są niezbędne. Szkolenie powinno być urozmaicone, aby zapobiec znudzeniu, gdyż monotonia może obniżyć ich zapał do nauki.

Labrador Retriever, dzięki swojemu uroczemu wyglądowi, łagodnemu usposobieniu, inteligencji i łatwości w szkoleniu, jest niezwykle popularną rasą w świecie filmu i telewizji. Często obsadzany jest w rolach psa rodzinnego, wiernego towarzysza czy bohatera przygód. Choć rzadko bywa jedyną "gwiazdą" produkcji (z wyjątkiem takich filmów jak "Marley i Ja", gdzie odgrywał główną rolę, choć nieco bardziej... niegrzecznie), jego obecność na ekranie jest powszechna i zawsze wzbogaca fabułę, dodając ciepła i autentyczności. Występował w niezliczonych reklamach, serialach i filmach, od dramatów po komedie familijne, umacniając swój wizerunek psa idealnego.];