Historia Akity Amerykańskiej nierozerwalnie splata się z losami jej japońskich przodków. Początki sięgają XVII wieku w prefekturze Akita w Japonii, gdzie wykorzystywano psy Akita Matagi do polowań na niedźwiedzie. Od 1868 roku, w celu uzyskania większych i silniejszych psów do walk, Akity Matagi krzyżowano z rasami takimi jak Tosa i Mastif, co niestety doprowadziło do utraty charakterystycznych cech szpicowatych. Mimo zakazu walk psów w 1908 roku, rasa rozwijała się dalej, a w 1931 roku dziewięciu wybitnych przedstawicieli zostało uznanych za pomniki przyrody. Tragiczny okres II wojny światowej odcisnął piętno na populacji akit. Ich futro było używane do produkcji wojskowych mundurów, co spowodowało masowe zabijanie psów, z wyjątkiem owczarków niemieckich, uznanych za psy wojskowe. Wielu hodowców, aby ratować swoje psy, krzyżowało je z owczarkami niemieckimi. Po wojnie populacja była zdziesiątkowana i występowała w trzech typach: Akity Matagi, Akity walczące i Akity skrzyżowane z owczarkami niemieckimi (linie Dewa i Ichinoseki). Wiele z tych powojennych akit, zwłaszcza tych z linii Dewa, zostało przywiezionych do Stanów Zjednoczonych przez wracających żołnierzy. Tam, dzięki swojej inteligencji, zdolności adaptacyjnych i imponującemu wyglądowi, zyskały popularność wśród hodowców. W 1956 roku powstał Amerykański Klub Akity, a w 1972 roku American Kennel Club (AKC) oficjalnie uznał rasę. Jednak brak porozumienia między AKC a Japońskim Związkiem Kynologicznym (JKC) w kwestii wzajemnego uznawania rodowodów doprowadził do rozbieżności w hodowli. W Japonii dążono do przywrócenia pierwotnego typu Akity Matagi, podczas gdy w USA rozwijano masywniejszy, powojenny typ. Te różnice stały się tak wyraźne, że w 1996 roku na konferencji w Tokio postanowiono uznać Akita Inu i Akita Amerykańską za dwie odrębne rasy. W 1998 roku FCI tymczasowo umieściła Akita Amerykańską w II grupie jako "Dużego Psa Japońskiego", by w 2006 roku ostatecznie skorygować klasyfikację, przywracając ją do V grupy pod obecną nazwą Akita Amerykańska.

Akita Amerykańska to pies o zrównoważonym temperamencie, który cechuje się godnością i spokojem. Jest niezwykle przywiązany do swojej rodziny, okazując jej czułość, choć często w sposób dyskretny i na własnych zasadach. Wobec obcych jest zazwyczaj rezerwowy i nieufny, co czyni go doskonałym stróżem - reaguje tylko wtedy, gdy sytuacja tego wymaga, rzadko podnosząc alarm bez powodu. Jego niezależność i inteligencja sprawiają, że bywa uparty, a polecenia wykonuje chętnie, gdy widzi w nich sens. Jest odważny, czujny i pojętny, lecz wymaga konsekwentnego i cierpliwego podejścia w wychowaniu.

Akita Amerykańska uchodzi za rasę generalnie odporną, jednakże jak wiele dużych psów, może być predysponowana do pewnych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych i rzadziej łokciowych, dlatego kluczowe są badania przesiewowe u hodowców. Rasa ta jest również podatna na niektóre choroby oczu, takie jak katarakta, postępujący zanik siatkówki (PRA) czy dysplazja siatkówki (RD). Warto zwrócić uwagę na skłonność do rozszerzenia i skrętu żołądka, co wymaga odpowiedniego schematu karmienia. Akity Amerykańskie mogą cierpieć na alergie pokarmowe oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak pęcherzyca, sebaceous adenitis (choroba niszcząca gruczoły łojowe) czy syndrom Vogt-Koyanagi-Harada (VKH), objawiający się m.in. depigmentacją. Należy pamiętać o ich nadwrażliwości na niektóre środki znieczulające. Rasa dobrze znosi mrozy dzięki swojej dwuwarstwowej sierści, ale nie przepada za upałami, wilgocią i wiatrem, wymagając ochrony przed przegrzaniem.

Akita Amerykańska efektywnie wykorzystuje pokarm, co oznacza, że wbrew pozorom nie potrzebuje ogromnych ilości jedzenia. Jest psem raczej łakomym, dlatego kluczowe jest kontrolowanie ilości podawanego pokarmu, aby zapobiec nadwadze. Najlepszym wyborem są dobrze zbilansowane, wysokiej jakości karmy przeznaczone dla dużych ras, często wzbogacone o glukozaminę i chondroitynę, wspierające stawy. Często dobrze reagują na karmy z jagnięciną lub rybami. Jeśli zdecydujemy się na dietę domową (gotowaną lub BARF), niezbędne jest uzupełnianie jej odpowiednimi suplementami witaminowo-mineralnymi. Dzienną porcję karmy zaleca się podzielić na co najmniej dwa posiłki, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka. W okresach linienia warto dodatkowo wspomagać sierść i skórę suplementami na bazie kwasów omega i biotyny.

Pielęgnacja Akity Amerykańskiej nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności, szczególnie w okresie linienia. Posiada ona dwuwarstwową sierść składającą się z gęstego, miękkiego podszerstka i sztywnego, prostego włosa okrywowego. Linienie jest bardzo obfite i występuje zazwyczaj dwa razy w roku, trwając około trzech tygodni. W tym czasie Akita gubi podszerstek "wilczym" sposobem - fragmentami, a nie równomiernie. W okresach intensywnego linienia psa należy czesać codziennie, używając szczotki pudlówki i metalowego grzebienia o średnim rozstawie zębów. Poza okresem linienia wystarczy czesanie raz w tygodniu. Kąpiele powinny być wykonywane tylko w miarę potrzeby, przy użyciu szamponów przeznaczonych do twardej sierści lub podkreślających kontrast umaszczenia. Należy regularnie kontrolować i czyścić uszy oraz oczy. Ważna jest także dbałość o higienę jamy ustnej. Akita Amerykańska nie wymaga specjalistycznych zabiegów groomerskich ani korekt szaty do wystaw, a jej sierść powinna naturalnie odstawać od ciała.

Akita Amerykańska to pies o średnim zapotrzebowaniu na ruch. Mimo swojej imponującej budowy nie należy do hiperaktywnych ras, jednak nie jest psem kanapowym. Uwielbia długie, spokojne spacery, podczas których może swobodnie eksplorować otoczenie i korzystać ze swojego węchu. Chętnie uczestniczy w umiarkowanych aktywnościach fizycznych, takich jak canicross, dogtrekking, a także niektóre konkurencje zaprzęgowe czy weight pulling. Należy jednak unikać forsowania jej do intensywnego wysiłku fizycznego, zwłaszcza w pierwszym roku życia, aby nie obciążać rozwijających się stawów. Akity Amerykańskie często czerpią przyjemność z brodzenia w wodzie, a nawet pływania. Lubią bawić się z opiekunem, ale nie są typem psa, który będzie bez końca aportować patyki.

Szkolenie Akity Amerykańskiej wymaga konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia specyfiki rasy. Jest to pies inteligentny i sprytny, ale jednocześnie niezależny i o silnym charakterze, co oznacza, że może być uparty i chętnie samodzielnie podejmować decyzje. Najlepiej uczy się, gdy widzi sens w wykonywanych poleceniach i jest odpowiednio zmotywowany. Należy stosować wyłącznie pozytywne metody wzmocnienia, unikając kar fizycznych, które mogą zniszczyć zaufanie i pogorszyć relację. Sesje szkoleniowe powinny być krótkie, urozmaicone i ciekawe, aby Akita się nie nudziła. Kluczowa jest wczesna i prawidłowa socjalizacja szczenięcia z różnymi ludźmi, miejscami, sytuacjami i innymi psami. Dobrze sprawdzą się zajęcia w psim przedszkolu. Opiekun musi być stanowczy, ale spokojny, a więź z psem jest podstawą efektywnego szkolenia.

Akita Amerykańska nie miała tak prominentnych ról filmowych jak jej japońska kuzynka, Akita Inu (choćby w słynnym filmie "Hachiko"). Jako rasa, która wykształciła się z czasem i jest mniej rozpowszechniona w kulturze popularnej poza Stanami Zjednoczonymi, nie jest powszechnie kojarzona z żadnymi konkretnymi rolami na dużym ekranie.];