Historia pinczera małpiego sięga XVII wieku na terenach południowych Niemiec, gdzie psy w typie małych, szorstkowłosych pinczerów były cenionymi towarzyszami. Ich pierwotnym zadaniem było wyłapywanie gryzoni - szczurów w stajniach i myszy w domowych kuchniach, za co zresztą zyskały przydomek "ratlerów". Dowody na istnienie tych psów można znaleźć na dawnych drzeworytach, na przykład autorstwa Albrechta Dürera. Początkowo istniało wiele odmian tych szorstkowłosych psów, z różnorodnym umaszczeniem i w nieco większych rozmiarach. Z czasem, na przełomie XIX i XX wieku, zaczęto selektywnie hodować mniejsze osobniki, by lepiej pasowały do roli psów domowych. W procesie kształtowania rasy, by uzyskać skróconą kufę i charakterystyczny wyraz, dolewano krwi mopsów, a także prawdopodobnie innych szorstkowłosych ras, takich jak sznaucery miniaturowe (z którymi pinczery małpie były początkowo często mylone i rejestrowane w tych samych miotach). Istnieją również teorie o wpływie tzw. pinczerów jedwabistowłosych czy psów używanych w Rosji do polowań. W 1913 roku opublikowano pierwszy oficjalny wzorzec rasy, który stopniowo ewoluował, faworyzując umaszczenie czarne, aż do 1946 roku, kiedy to oficjalnie uznano wyłącznie czarny kolor. Pinczer małpi, ceniony za swój niepowtarzalny charakter i urok, przyczynił się również do powstania innych europejskich ras, takich jak gryfoniki czy sznaucer miniaturowy, z którymi ma wspólne korzenie i pewne cechy. Po okresie spadku popularności, rasa ponownie zyskała uznanie, stając się cenionym psem wystawowym i wiernym towarzyszem.

Pinczer małpi to pies o temperamencie pełnym sprzeczności - z jednej strony jest nieustraszony, pewny siebie i odważny, z drugiej zaś potrafi być niezwykle oddany i czuły wobec swojej rodziny. Jest inteligentny, ciekawski i zawsze gotów do zabawy, jednak jego niezależna natura może sprawić, że bywa uparty. Wyróżnia go czujność, a czasem nawet skłonność do gwałtownych, niekontrolowanych wybuchów, które szybko ustępują, ukazując ponownie jego przyjazne oblicze. Jest to pies pełen energii, słynący ze swojego zabawnego usposobienia, które rozwesela domowników.

Pinczer małpi generalnie uchodzi za rasę zdrową i wytrzymałą, cieszącą się długim życiem. Niemniej jednak, jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych oraz zwichnięcie rzepki (luxating patella), często mające podłoże dziedziczne. Rasa ta może być również narażona na pewne choroby oczu, takie jak zaćma, jaskra czy zespół suchego oka, a także na wady serca. W rzadkich przypadkach odnotowano występowanie chorób autoimmunologicznych, cyst skórnych czy ropnego zapalenia skóry. Charakterystycznym problemem dla wielu małych ras jest również szybkie odkładanie się kamienia nazębnego, co wymaga regularnej higieny jamy ustnej. Ze względu na skróconą kufę, pinczery małpie mogą mieć tendencję do problemów z oddychaniem w czasie upałów, dlatego należy zapewnić im komfort termiczny i unikać przegrzewania.

Żywienie pinczera małpiego powinno być oparte na wysokiej jakości karmie przeznaczonej dla małych ras, dostosowanej do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) i poziomu jego aktywności. Są to psy o zazwyczaj dobrym apetycie, dlatego należy bacznie monitorować ich wagę, aby zapobiec nadwadze. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale podawane w nadmiarze przyczyniają się do otyłości. Jeśli właściciel decyduje się na przygotowywanie posiłków w domu, dieta powinna być skonsultowana z weterynarzem i uzupełniana odpowiednimi preparatami witaminowo-wapniowymi. Ze względu na obfite owłosienie w okolicach pyska, po jedzeniu zaleca się oczyszczanie brody, aby uniknąć zabrudzeń i infekcji skórnych. Regularna kontrola i higiena zębów są kluczowe, aby zapobiegać odkładaniu się kamienia nazębnego.

Pielęgnacja pinczera małpiego nie jest nadmiernie skomplikowana, ale wymaga regularności. Jego szorstka, średniej długości sierść z podszerstkiem powinna być szczotkowana co najmniej dwa razy w tygodniu, najpierw szczotką, a następnie metalowym grzebieniem, aby usunąć martwe włosy i zapobiec tworzeniu się kołtunów. Wszelkie filce należy delikatnie rozplątywać palcami. Charakterystyczny "małpi" wyraz pyska wymaga szczególnej uwagi - włosy na głowie, zwłaszcza te okalające oczy i na brodzie, często wymagają przycinania, aby nie zasłaniały psu wzroku i nie podrażniały oczu. Zazwyczaj formuje się je w kształt litery V nad oczami oraz w wachlarz na grzbiecie nosa. Sierść pinczera małpiego nie rośnie bardzo szybko, dlatego trymowanie (usuwanie martwego włosa) co kilka miesięcy wystarcza, by utrzymać jej prawidłową strukturę i ograniczyć linienie. Kąpiel psa jest potrzebna tylko wtedy, gdy jest wyraźnie brudny, lub przed wystawą. Niezwykle ważne jest również regularne czyszczenie zębów w celu zapobiegania kamieniowi nazębnemu oraz przycinanie pazurków.

Pinczer małpi, mimo swoich niewielkich rozmiarów, jest psem umiarkowanie aktywnym, pełnym energii i lubiącym ruch. Choć doskonale adaptuje się do życia w mieszkaniu, nie jest typowym "kanapowcem" i potrzebuje regularnej dawki aktywności fizycznej oraz stymulacji umysłowej. Codzienne, żwawe spacery, najlepiej dwa razy dziennie, są dla niego niezbędne nie tylko w celach fizjologicznych, ale także dla zaspokojenia ciekawości i potrzeby socjalizacji z otoczeniem, ludźmi i innymi psami. Chętnie bawi się w aportowanie, uwielbia różnorodne zabawki i wszelkie aktywności angażujące jego inteligencję. Nie jest to rasa dla amatorów intensywnych sportów kynologicznych, ale z pewnością doceni wspólne zabawy na świeżym powietrzu czy urozmaicone przechadzki.

Szkolenie pinczera małpiego, choć bywa wyzwaniem ze względu na jego niezależny i nieco uparty charakter, jest jak najbardziej możliwe i konieczne. Te inteligentne psy bardzo szybko się uczą, ale potrafią też wykorzystać swój urok i spryt, aby uniknąć wykonywania poleceń. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja, cierpliwość i stosowanie metod pozytywnych, opartych na nagrodach (smakołyki, pochwały, zabawa). Pinczery małpie łatwo się nudzą, dlatego sesje szkoleniowe powinny być krótkie, częste i urozmaicone, aby utrzymać ich zainteresowanie. Wczesna i prawidłowa socjalizacja jest niezwykle ważna - należy zapoznawać szczenię z różnymi ludźmi, zwierzętami i środowiskiem, aby wyrosło na zrównoważonego i pewnego siebie psa, unikającego nieufności czy nadmiernej reaktywności wobec obcych i innych psów.

Chociaż pinczer małpi nie jest rasą, która masowo pojawia się na srebrnym ekranie, zyskał międzynarodowe uznanie dzięki spektakularnemu zwycięstwu psa o imieniu Banana Joe, który w 2013 roku zdobył prestiżowy tytuł Best in Show na wystawie Westminster Kennel Club w Stanach Zjednoczonych. To wydarzenie przyniosło rasie chwilową, ale znaczącą popularność w mediach i środowisku kynologicznym. Poza tym historycznym występem, pinczery małpie sporadycznie pojawiają się w mniejszych rolach w produkcjach telewizyjnych lub filmowych, często grając urocze, charakterystyczne psy towarzyszące. Ich unikalny wygląd i zabawny charakter sprawiają, że są docenianymi, choć niszowymi, "aktorami" w świecie zwierzęcej kinematografii.];