Historia szwedzkiego vallhunda sięga głęboko w przeszłość, czyniąc go jedną z najstarszych ras nordyckich. Jego korzenie są nierozerwalnie związane ze szwedzkimi równinami, gdzie od wieków pełnił rolę psa pasterskiego, zaganiania bydła i stróża gospodarstw. Hipotezy dotyczące jego pochodzenia są dwojakie: jedni badacze sugerują, że rasa powstała w Szwecji, inni wskazują na możliwy związek z walijskimi corgi, sugerując, że wikingowie mogli przywieźć podobne psy z Anglii. Obecnie jednak przeważa pogląd, że västgötaspets jest rdzenną rasą szwedzką, rozwijającą się niezależnie. Współczesna historia rasy zaczyna się na początku lat 40. XX wieku, kiedy to hrabia Björn von Rosen, znany sędzia kynologiczny, zwrócił uwagę na jednolity typ krótkonożnych psów pasterskich występujących w regionie Västergötland. Zaintrygowany ich stabilnością i użytkowością, hrabia podjął kroki w celu ich formalnego uznania i ochrony. Wspólnie z dyrektorem szkoły K.G. Zetterstenem zainicjowali program hodowlany, odnajdując nieliczne, ale jednolite w typie psy. Uważa się, że do odtworzenia rasy wykorzystano jedynie jednego samca i cztery suki. Dzięki ich wysiłkom, w 1943 roku powstał pierwszy wzorzec, a rasa została zarejestrowana jako "szwedzki vallhund". W 1953 roku zmieniono jej nazwę na "västgötaspets", co dosłownie oznacza "szpic z Västergötland". Pomimo skromnej puli genetycznej, rasa zachowała swoją zdrowotność, wytrzymałość i unikalny charakter.

Szwedzki vallhund to pies pełen wigoru, spostrzegawczy i niezwykle czujny, o bystrej inteligencji. Jest wesoły, chętny do współpracy i mocno przywiązany do swojej ludzkiej rodziny, uwielbiając uczestniczyć w jej codziennym życiu. Cechuje go łagodny i przyjacielski stosunek do ludzi, w tym dzieci, z którymi bardzo chętnie się bawi. Ze względu na silny instynkt pasterski, może próbować "zaganiać" członków rodziny. Jest nieustraszony i pewny siebie, co czyni go doskonałym psem alarmującym, który z pewnością zawiadomi o każdej niepokojącej sytuacji. Vallhund potrafi być dość wokalny, wydając różnorodne dźwięki, a także szczekając, zwłaszcza gdy pełni rolę stróża. Wobec innych psów zazwyczaj nie okazuje agresji, choć w zabawie może być dość żywiołowy, co wymaga odpowiedniej socjalizacji. Zostawiony bez odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej, może się nudzić i szukać zajęcia na własną rękę, co bywa przyczyną niszczenia przedmiotów.

Szwedzki vallhund cieszy się opinią rasy niezwykle zdrowej, odpornej i długowiecznej. Genetyczne predyspozycje do chorób występują u niego sporadycznie. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem dysplazji stawów biodrowych oraz niektórych chorób oczu, co minimalizuje ryzyko wystąpienia tych schorzeń u potomstwa. Ze względu na podwójną, gęstą sierść, vallhundy doskonale znoszą niskie temperatury, jednak gorące dni wymagają zapewnienia im cienia i stałego dostępu do świeżej wody, gdyż źle znoszą upały. Rasa ta ma tendencję do nadwagi, jeśli nie zapewni się jej odpowiedniej dawki ruchu i kontroli nad porcjami jedzenia. Wybierając szczenię, warto zwrócić uwagę na charaktery rodziców, ponieważ zdarzają się osobniki o nieco lękliwszym usposobieniu.

Szwedzki vallhund to pies niewymagający pod względem żywienia. Zazwyczaj cieszy się doskonałym apetytem i nie jest wybredny, co znacznie ułatwia dobór diety. Może być karmiony zarówno wysokiej jakości karmą komercyjną (suchą lub mokrą), jak i posiłkami przygotowywanymi samodzielnie, o ile są one odpowiednio zbilansowane. Ważne jest, aby dostosować porcje jedzenia do poziomu aktywności psa, aby uniknąć nadwagi, na którą rasa ma pewną skłonność. Vallhundy rzadko miewają alergie pokarmowe, ale jak u każdej rasy, indywidualne potrzeby mogą się różnić, dlatego zawsze warto obserwować reakcje psa na podawane pokarmy.

Sierść szwedzkiego vallhunda, składająca się z dwuwarstwowego, średniej długości, szorstkiego włosa okrywowego i gęstego, miękkiego podszerstka, nie jest szczególnie wymagająca w pielęgnacji. Wystarczy regularne szczotkowanie, najlepiej raz lub dwa razy w tygodniu, aby utrzymać ją w dobrej kondycji i usunąć martwe włosy. W okresach intensywnego linienia, czyli zazwyczaj dwa razy do roku, częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć do codziennego, ponieważ rasa umiarkowanie, a sezonowo intensywnie gubi sierść, która może wbijać się w dywany i tapicerki. Kąpiele zalecane są tylko w razie potrzeby, a po spacerach sierść zazwyczaj nie zbiera dużo brudu, co ułatwia utrzymanie czystości.

Szwedzki vallhund to pies o wysokim poziomie energii i dużym zapotrzebowaniu na ruch. Nie jest typowym psem kanapowym, choć chętnie wyleguje się na kanapie, jeśli mu na to pozwolono, po solidnej dawce aktywności. Potrzebuje codziennych, urozmaiconych zajęć, nie tylko w postaci swobodnego biegania, ale także zorganizowanych aktywności fizycznych i stymulacji umysłowej. Psy tej rasy uwielbiają biegać, aportować, chętnie biorą udział w zabawach z piłką czy patykami. Doskonale sprawdzają się w sportach kynologicznych, takich jak agility, frisbee, dog dancing, pasienie, a także tropienie. Zaniedbanie potrzeb ruchowych i intelektualnych może prowadzić do frustracji i niszczycielskich zachowań.

Szwedzki vallhund jest psem inteligentnym, bystrym i bardzo chętnym do współpracy, co czyni go rasą stosunkowo łatwą do szkolenia, nawet dla początkujących właścicieli, pod warunkiem konsekwencji. Ważne jest, aby rozpocząć szkolenie i socjalizację już od wczesnego wieku szczenięcego, eksponując psa na różnorodne bodźce, ludzi i inne psy. Vallhundy szybko się uczą, ale niektóre osobniki mogą dość szybko się nudzić, jeśli zadania są monotonne, dlatego trening powinien być urozmaicony i angażujący. Rasa ta wymaga konsekwencji, ale nie twardej ręki - pozytywne wzmocnienie i nagrody dają najlepsze rezultaty. Należy pamiętać, że vallhundy są mistrzami w żebraniu i potrafią wykorzystywać swój urok, dlatego konsekwentne ustalanie granic jest kluczowe.

Szwedzki vallhund nie jest rasą, która zdobyła szeroką popularność w przemyśle filmowym. Ze względu na swoją rzadkość i specyficzne cechy, nie pojawiał się w znaczących rolach filmowych ani nie stał się gwiazdą ekranu. Jego obecność w kinie jest marginalna, jeśli w ogóle występuje, co odróżnia go od bardziej znanych ras psów.];