Historia islandzkiego szpica pasterskiego nierozerwalnie splata się z losami pierwszych osadników na Islandii. Rasa ta przybyła na wyspę między IX a X wiekiem, wraz z norweskimi wikingami, którzy zasiedlali te tereny. Wraz z ludźmi przypłynęły owce i psy typu szpic, które pełniły rolę niezastąpionych pomocników przy ich wypasie. Przez stulecia, w trudnych warunkach surowego klimatu i specyfiki lokalnej gospodarki, islandzki szpic pasterski doskonale przystosował się do swojego środowiska, stając się kluczowym elementem życia Islandczyków. Jego zadaniem było odnajdywanie i zagania w góry pasących się owiec, często działając samodzielnie. Początkowo rasa była również protoplastą innych nordyckich szpiców, takich jak norweski buhund czy lapończyki. Rasa dwukrotnie stanęła w obliczu całkowitej zagłady. Na początku XX wieku na Islandii szerzyła się epidemia nosówki, na którą psy islandzkie nie miały odporności, co spowodowało masowe zgony. Po opanowaniu zarazy, około 1930 roku, kolejne zagrożenie pojawiło się w postaci epidemii tasiemca bąblowcowego. Władze wprowadziły restrykcyjne przepisy, w tym zakaz posiadania psów w miastach i masowe wybicia, co drastycznie zredukowało populację. Odbudowa rasy wymagała sprowadzenia psów z Danii, gdzie prowadzono planową hodowlę. Dopiero w 1969 roku powstał Islandzki Związek Kynologiczny, a później, w 1979 roku, Klub Islandzkiego Szpica Pasterskiego, których głównym celem było ocalenie i popularyzacja tej unikalnej rasy. Dziś, choć nie jest bardzo liczna, jej istnienie nie jest już zagrożone.

Islandzki szpic pasterski jest psem o wyjątkowo pozytywnym usposobieniu - odważny, zwinny i pełen radości. Posiada silny instynkt pasterski, który objawia się szczekaniem, co było przydatne przy zaganianiu owiec i innych zwierząt gospodarskich. Jest z natury bardzo czujny, a jednocześnie entuzjastycznie i bez agresji wita gości. Cechuje go przyjazność, ciekawość i skłonność do zabaw. Jest pewny siebie, ale także łagodny, co czyni go wspaniałym towarzyszem dla całej rodziny.

Islandzki szpic pasterski to rasa generalnie uznawana za zdrową i długowieczną, często dożywającą 12-15 lat, a niektóre osobniki nawet dłużej. Nie występują u niej powszechne, typowe dla rasy choroby genetyczne w stopniu znaczącym. Niemniej jednak, jak w przypadku wielu ras, mogą pojawić się pewne problemy zdrowotne. Najczęściej wymieniane to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także zwichnięcie rzepki. Zdarzają się również problemy okulistyczne, takie jak zaćma czy distichiasis (nieprawidłowy wzrost rzęs). W rzadkich przypadkach, zwłaszcza w niektórych liniach duńskich, odnotowywano poważne choroby nerek. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy swoich zwierząt hodowlanych w kierunku tych schorzeń, aby minimalizować ryzyko. Regularne kontrole weterynaryjne, dbałość o higienę uszu i zębów (szczotkowanie pastą przeznaczoną dla psów) oraz kontrola pasożytów przyczyniają się do długiego i zdrowego życia psa.

Islandzki szpic pasterski nie jest rasą szczególnie wybredną ani wrażliwą pod względem żywienia. Może być karmiony zarówno wysokiej jakości gotową karmą komercyjną (suchą lub mokrą), jak i posiłkami przygotowywanymi w domu, pod warunkiem, że są one odpowiednio zbilansowane. Ważne jest, aby dieta była dostosowana do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) oraz poziomu jego aktywności fizycznej, aby zapewnić mu wszystkie niezbędne składniki odżywcze. W przypadku samodzielnego przygotowywania posiłków, należy skonsultować się z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym, aby uniknąć niedoborów lub nadmiarów składników. Rasa ta rzadko miewa problemy z alergiami pokarmowymi. Należy zawsze zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody. Monitorowanie wagi psa i konsultacje z weterynarzem w razie wątpliwości dotyczących diety są kluczowe dla jego zdrowia.

Pielęgnacja islandzkiego szpica pasterskiego koncentruje się głównie na jego obfitej, dwuwarstwowej sierści, składającej się z dłuższego włosa okrywowego i gęstego podszerstka, który zapewnia doskonałą ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Rasa ta linieje umiarkowanie do intensywnego, szczególnie wyraźnie dwa razy w roku, w okresie sezonowej wymiany sierści. Poza tymi okresami zaleca się szczotkowanie sierści co najmniej raz w tygodniu, aby usunąć martwe włosy, brud i zapobiec kołtunieniu. W okresie linienia codzienne szczotkowanie jest wskazane, aby utrzymać czystość i komfort psa. Do rozczesywania ewentualnych kołtunów najlepiej używać szczotki pudlówki lub metalowego grzebienia. Islandzkie szpice pasterskie nie zbierają nadmiernie brudu na spacerach dzięki strukturze sierści, ale po powrocie z mokrych lub błotnistych terenów warto sprawdzić i oczyścić łapy oraz brzuch. Regularne przycinanie pazurów jest również konieczne, ponieważ zbyt długie pazury mogą być bolesne i utrudniać psu poruszanie się. Warto także regularnie sprawdzać uszy pod kątem czystości i oznak infekcji.

Islandzki szpic pasterski to pies aktywny i pełen energii, który uwielbia spędzać czas na świeżym powietrzu. Nie jest to typowy pies kanapowy i potrzebuje regularnej, umiarkowanej do dużej dawki ruchu każdego dnia, aby zachować zdrowie fizyczne i psychiczne. Chętnie towarzyszy swoim właścicielom podczas długich spacerów, wędrówek czy joggingu. Rasa ta z zapałem angażuje się w różnorodne zabawy, takie jak aportowanie piłek, rzucanie patyków czy interaktywne sesje w ogrodzie. Doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility, posłuszeństwo, tropienie, rally-o czy pasienie, gdzie może wykorzystać swoją inteligencję i zwinność. Zaspokojenie potrzeby ruchu i stymulacji umysłowej jest kluczowe, aby zapobiec nudzie i potencjalnym zachowaniom destrukcyjnym w domu.

Islandzki szpic pasterski to pies inteligentny, chętny do współpracy i podatny na szkolenie, co sprawia, że jest stosunkowo łatwy do ułożenia nawet dla początkujących właścicieli. Najlepiej reaguje na pozytywne metody szkoleniowe, oparte na nagrodach i pochwałach; ostre korekty czy dominujące podejście są nieskuteczne i mogą negatywnie wpłynąć na jego wrażliwą psychikę. Wczesna socjalizacja szczenięcia, obejmująca kontakt z różnymi ludźmi, zwierzętami i środowiskami, jest niezwykle ważna, aby wykształcić w nim stabilny i zrównoważony charakter. Szpice islandzkie są bystre i lubią wyzwania umysłowe, dlatego szkolenie powinno być urozmaicone i angażujące. Nie są to psy leniwe; wręcz przeciwnie, czerpią radość z nauki i wykonywania zadań. Ważne jest, aby nie pozostawiać ich samych na długie okresy, ponieważ bardzo cenią sobie towarzystwo rodziny i źle znoszą izolację, co może prowadzić do frustracji i niszczenia przedmiotów.

Islandzki szpic pasterski, choć cieszy się statusem narodowego symbolu Islandii i jest rasą o bogatej historii, nie zyskał dotąd znaczącej kariery w kinematografii. Nie jest szeroko znany z ról w filmach czy serialach telewizyjnych i nie miał żadnych prominentnych, gwiazdorskich występów. Jego ujmujący wygląd i przyjazny charakter sprawiają, że mógłby z powodzeniem odnaleźć się na ekranie, jednak do tej pory pozostaje raczej w cieniu bardziej rozpoznawalnych psich aktorów.];