Historia springer spaniela walijskiego sięga głęboko w przeszłość, a jego przodkowie wywodzą się z pierwotnych spanieli Półwyspu Iberyjskiego. Te psy, znane jako "spainyells", przybyły na Wyspy Brytyjskie prawdopodobnie już w starożytności. Około 250 roku p.n.e. w Brytanii istniały już psy myśliwskie zwane Agassian Hunting Dog, uważane za jednych z wczesnych przodków dzisiejszych spanieli. Przez wieki spaniele były dzielone na lądowe i wodne, a także ze względu na ich rolę w polowaniu - psy płoszące zwierzynę ("springing") i aporterujące. W XVIII wieku w Walii wykształciła się wyraźnie odrębna odmiana spaniela, znana jako walijski spaniel lub walijski cocker spaniel. Te psy były cenione za swoją wytrzymałość i umiejętność płoszenia zwierzyny (ang. "to spring") z zarośli dla sokolników, a później dla myśliwych z bronią palną. Ich specyficzne umaszczenie i budowa odróżniały je od innych spanieli. Formalne uznanie i oddzielenie rasy od springer spaniela angielskiego nastąpiło na początku XX wieku. W 1902 roku Kennel Club oficjalnie uznał tę odmianę, nadając jej obecną nazwę - Welsh Springer Spaniel. Amerykański Związek Kynologiczny (AKC) uznał rasę w 1914 roku. Pomimo swojego długiego dziedzictwa, walijczyk nigdy nie osiągnął tak masowej popularności jak jego angielski kuzyn, pozostając rasą cenioną głównie przez kynologów i myśliwych za swoje niezmienne predyspozycje użytkowe.

Springer spaniel walijski to pies o wesołym i optymistycznym usposobieniu, pełen energii i entuzjazmu. Jest bardzo aktywny i zdecydowany w działaniu, jednocześnie charakteryzuje go łagodność i całkowity brak agresji czy nerwowości. Walijczyk mocno przywiązuje się do swojej rodziny, okazując jej ogromną czułość i lojalność, często podążając za domownikami krok w krok. Uwielbia zabawy i jest świetnym towarzyszem dla dzieci, wykazując się dużą cierpliwością. Wobec obcych bywa początkowo nieco rezerwowany lub nawet nieufny, choć stopień tej nieśmiałości może się różnić u poszczególnych osobników, stąd kluczowa jest wczesna socjalizacja. Jako pies myśliwski, posiada silny instynkt łowiecki, ciekawość świata i tendencję do niezależności w terenie, co bywa interpretowane jako upartość. Jest to inteligentny i bystry pies, który potrzebuje zarówno fizycznych, jak i umysłowych wyzwań.

Springer spaniele walijskie są generalnie uważane za rasę zdrową i wytrzymałą, cieszącą się długim życiem. Jednak, jak każda rasa, mogą być predysponowane do pewnych problemów zdrowotnych. Do najczęściej występujących schorzeń należą dysplazja stawu biodrowego i łokciowego, dlatego odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe w tym kierunku. Rasa może być również obciążona pewnymi chorobami oczu, takimi jak jaskra czy zaćma. Rzadziej, choć sporadycznie, zdarzają się przypadki autoimmunologicznego zapalenia tarczycy czy epilepsji. Ze względu na budowę uszu, są one narażone na infekcje, co wymaga regularnego sprawdzania i czyszczenia. Walijczyki miewają także wrażliwy przewód pokarmowy, co należy uwzględnić w diecie. Regularne wizyty u weterynarza, profilaktyka przeciwpasożytnicza i dbałość o higienę zębów są kluczowe dla utrzymania psa w dobrej kondycji przez długie lata.

Springer spaniel walijski, często posiadający wrażliwy przewód pokarmowy, wymaga wysokiej jakości karmy, dostosowanej do jego wieku, poziomu aktywności i ewentualnych indywidualnych potrzeb zdrowotnych. Kluczowe jest regularne podawanie posiłków, najlepiej dwa razy dziennie, aby uniknąć obciążenia żołądka. Z uwagi na ich energię i zamiłowanie do ruchu, dieta powinna dostarczać odpowiedniej ilości białka i tłuszczu, jednak należy monitorować kaloryczność posiłków, ponieważ rasa ma tendencję do przybierania na wadze przy zbyt dużej podaży jedzenia lub braku wystarczającego wysiłku fizycznego. Smakołyki mogą być używane jako pomoc w szkoleniu, ale z umiarem, by nie doprowadzić do otyłości. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody. W przypadku jakichkolwiek obaw dotyczących wagi lub diety, zaleca się konsultację z weterynarzem.

Sierść springer spaniela walijskiego, składająca się z prostego, przylegającego i jedwabistego włosa okrywowego oraz gęstego podszerstka, wymaga regularnej pielęgnacji, aby zachować swój atrakcyjny wygląd i właściwości ochronne. Zaleca się cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką, a także użycie szczotki drucianej (slicker brush) lub metalowego grzebienia do rozczesywania ewentualnych kołtunów i splątań, zwłaszcza na piórach na uszach, ogonie i kończynach. W okresie linienia, które jest umiarkowane, intensywność czesania powinna być zwiększona. Po każdym spacerze, szczególnie w terenie, konieczne jest dokładne sprawdzenie sierści i usunięcie wplątanych gałązek, liści czy rzepów. Pazury należy przycinać co trzy-cztery tygodnie. Kąpiel z użyciem delikatnego szamponu przeznaczonego dla psów jest wskazana mniej więcej raz w miesiącu. Regularna kontrola uszu oraz codzienna higiena jamy ustnej (szczotkowanie zębów pastą dla psów) są również istotne dla utrzymania zdrowia i dobrego samopoczucia walijczyka.

Springer spaniel walijski to pies niezwykle aktywny i pełen energii, który jest najszczęśliwszy, gdy ma zapewnioną dużą dawkę ruchu oraz mnóstwo interakcji ze swoimi opiekunami. To rasa wyhodowana do ciężkiej pracy w terenie, co oznacza, że kanapowy tryb życia absolutnie nie jest dla niego. Walijczyk potrzebuje długich, codziennych spacerów, które powinny być wzbogacone o możliwość swobodnego biegania i eksplorowania otoczenia (najlepiej na bezpiecznie ogrodzonym terenie lub w miejscach, gdzie pies może być spuszczony ze smyczy). Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju zabawach z piłką, aportowaniu patyków czy frisbee. Jest doskonałym wyborem dla osób prowadzących aktywny tryb życia, biegaczy, rowerzystów czy miłośników długich wędrówek. Niespełnione potrzeby ruchowe mogą prowadzić do frustracji, destrukcyjnych zachowań lub nadmiernego szczekania. Spaniele walijskie świetnie sprawdzają się w psich sportach, takich jak agility, obedience, tropienie czy rally.

Springer spaniel walijski to pies inteligentny i bystry, a jego podatność na szkolenie jest wysoka, co czyni go chętnym uczniem. Jednakże, ze względu na swój silny instynkt łowiecki i sporadyczną upartość, zwłaszcza gdy zainteresuje go jakiś zapach, wymaga konsekwencji i cierpliwości. Szkolenie powinno rozpocząć się wcześnie, najlepiej już od szczenięctwa, i opierać się na pozytywnym wzmocnieniu - walijczyki są wrażliwe i źle znoszą ostre traktowanie czy kary. Bardzo szybko się nudzą monotonnością, dlatego sesje treningowe powinny być krótkie, urozmaicone i angażujące. Kluczowa jest wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnymi środowiskami, zwłaszcza że rasa bywa początkowo rezerwowana wobec obcych. Pomimo, że są psami myśliwskimi, większość szczeniąt szybko uczy się szacunku do domowych kotów czy innych zwierząt, jeśli są do nich przyzwyczajane od młodego wieku. Doskonale sprawdzają się w zaawansowanych sportach kynologicznych, gdzie mogą wykorzystać swoją inteligencję i energię.

Springer spaniel walijski nie miał znaczących ról ani nie był szeroko wykorzystywany w produkcjach filmowych czy telewizyjnych. Jest to rasa o bardziej niszowym charakterze, ceniona głównie za swoje walory użytkowe i rodzinne, co rzadziej przekłada się na karierę w przemyśle rozrywkowym.];