Historia płochacza niemieckiego sięga daleko wstecz, do dawnych psów myśliwskich typu Stöber, które były wykorzystywane do wypłaszania zwierzyny. Literatura łowiecka wspomina o psach przypominających dzisiejszego wachtelhunda już od wieków, a sama nazwa "wachtelhund" pojawia się na początku XVII wieku, oznaczając "psa na przepiórki". Wraz z upowszechnieniem broni palnej, psy legawe (wyżły) zaczęły zyskiwać na popularności, a psy typu płochaczy powoli zaczęły wymierać. Planową hodowlę, mającą na celu odtworzenie i ujednolicenie rasy, rozpoczął w drugiej połowie XIX wieku Friedrich Roberth. Uważa się, że protoplastą współczesnej rasy był pies Lord Augusta 1834 L, pochodzący z Bawarii. Wczesna hodowla koncentrowała się na psach brązowych i biało-brązowych. Kluczową rolę w ugruntowaniu rasy odegrał Rudolf Friess, który przez dziesięciolecia kierował hodowlą. Podjął decyzję o oddzielnej hodowli psów brązowych i dereszowatych, aby zachować różnorodność genetyczną i temperament, co doprowadziło do stworzenia dwóch linii o nieco odmiennym stylu pracy - brązowe były bliżej pracującymi płochaczami, a dereszowate celowały w tropieniu. Niemiecki Klub Wachtelhunda powstał w 1903 roku, a rasa została oficjalnie uznana w 1908 roku. Dzięki wysiłkom hodowców, płochacz niemiecki przetrwał, pozostając psem hodowanym przez myśliwych i dla myśliwych, cenionym za wszechstronność w lesie, na bagnach i w wodzie. W Polsce pierwsze płochacze niemieckie pojawiły się w 1963 roku za sprawą suczki Walddoktors MÜCKE, a pierwsze szczenięta z polskim przydomkiem urodziły się w hodowli "Z Jaru" Andrzeja Kostkiewicza.

Płochacz niemiecki to pies o niezwykle żywiołowym i pełnym pasji temperamencie, szczególnie w kontekście pracy myśliwskiej. Jest przyjacielski, pewny siebie i wykazuje dużą inteligencję oraz pojętność, co sprawia, że łatwo się adaptuje do różnych sytuacji. W stosunku do ludzi i innych psów jest z reguły łagodny i pozbawiony agresji czy nerwowości, co czyni go wspaniałym towarzyszem. Jednocześnie charakteryzuje go ogromna pasja do wyszukiwania zwierzyny, doskonały węch, wytrwałość w tropieniu oraz wrodzona miłość do aportowania i pracy w wodzie. Potrafi być samodzielny w pracy, ale równie chętnie podporządkowuje się swojemu przewodnikowi, jeśli jest odpowiednio ułożony.

Płochacz niemiecki uchodzi za rasę generalnie zdrową i długowieczną, z niewielką liczbą problemów o podłożu genetycznym. Odpowiedzialna hodowla skupia się na utrzymaniu tej naturalnej odporności. Ze względu na budowę oklapniętych uszu, rasa ta może mieć tendencje do infekcji ucha, dlatego regularna kontrola i pielęgnacja uszu są bardzo ważne. W standardzie rasy wymienia się również atopowe zapalenie skóry jako jedną z możliwych dolegliwości, a także wady zgryzu czy powiek jako wady dyskwalifikujące.

Odżywianie płochacza niemieckiego powinno być dostosowane do jego wieku, poziomu aktywności oraz indywidualnych potrzeb. Ze względu na dużą energię i często intensywną pracę (u psów myśliwskich i sportowych), zaleca się wysokoenergetyczne karmy, które zapewnią mu odpowiednią dawkę substancji odżywczych. Wybór między karmą komercyjną (suchą lub mokrą) a pokarmem przygotowywanym w domu jest kwestią indywidualną, jednak zawsze warto konsultować dietę psa z weterynarzem lub doświadczonym hodowcą. Niezależnie od wyboru, kluczowe jest zapewnienie psu stałego dostępu do świeżej i czystej wody.

Sierść płochacza niemieckiego jest gęsta, przylegająca, często falista (niekiedy kręcona lub prosta), z obfitym podszerstkiem, który zapewnia ochronę. Jest ona dłuższa na ciele, tworząc pióra na tylnych stronach nóg i ogonie, a także żabot na szyi. Mimo, że nie jest to sierść wymagająca bardzo skomplikowanych zabiegów fryzjerskich, potrzebuje regularnej pielęgnacji. Zaleca się cotygodniowe, a w okresach linienia nawet częstsze, wyczesywanie, aby zapobiec kołtunieniu, zwłaszcza po pływaniu i buszowaniu w zaroślach, oraz usunąć martwy włos. Okazjonalne kąpiele pomogą utrzymać czystość i zdrowy wygląd szaty. Należy również zwracać uwagę na pielęgnację oklapniętych uszu, regularnie je kontrolując i czyścić, aby zapobiec infekcjom. Ważne jest także regularne przycinanie pazurów i dbanie o higienę jamy ustnej poprzez szczotkowanie zębów. Ze względu na długość sierści i aktywny tryb życia, płochacz niemiecki może przynosić więcej brudu po spacerach, co wymaga zwiększonej uwagi ze strony właściciela.

Płochacz niemiecki to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to rasa dla osób ceniących kanapowy tryb życia. Potrzebuje codziennych, długich i urozmaiconych spacerów, a także intensywnych zajęć, które pozwolą mu spożytkować energię. Uwielbia biegać, aportować (zarówno na lądzie, jak i z wody), pływać i tropić. Doskonale sprawdzi się jako towarzysz podczas jazdy na rowerze, długich wędrówek czy joggingu. Brak odpowiedniej dawki ruchu może prowadzić do frustracji, niesfornego zachowania, a nawet destrukcji w domu. Płochacz niemiecki to pies, który czerpie ogromną radość z aktywności na świeżym powietrzu i jest w stanie z entuzjazmem uczestniczyć w różnorodnych psich sportach.

Płochacz niemiecki jest psem inteligentnym, nadzwyczaj pojętnym i bardzo chętnym do współpracy, co sprawia, że jest podatny na szkolenie. Z jego wychowaniem poradzi sobie nawet mniej doświadczony opiekun, pod warunkiem konsekwencji i zaspokojenia potrzeb ruchowych psa. Szkolenie powinno być oparte na pozytywnych wzmocnieniach i być stanowcze, ale nigdy brutalne. Wczesna socjalizacja jest kluczowa - szczeniak powinien mieć dużo pozytywnych kontaktów z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi sytuacjami. Udział w psim przedszkolu jest bardzo wskazany. Płochacz niemiecki lubi wyzwania umysłowe i chętnie angażuje się w takie aktywności jak tropienie użytkowe, nosework, agility czy obedience, co stanowi doskonałe uzupełnienie aktywności fizycznej.

Płochacz niemiecki, ze względu na swoje typowo użytkowe przeznaczenie i rzadkość poza środowiskiem myśliwych, nie jest rasą, która zdobyła szeroką popularność w przemyśle filmowym. Brak znaczących ról filmowych czy statusu gwiazdy ekranu. Jego obecność w mediach ogranicza się raczej do programów i filmów dokumentalnych poświęconych łowiectwu.];