Historia Puli sięga głęboko w przeszłość, korzeniami tkwi w Azji Środkowej, skąd jego przodkowie przybyli na tereny Kotliny Karpackiej wraz z koczowniczymi plemionami Madziarów ponad tysiąc lat temu. Psy te były nieodłącznymi towarzyszami węgierskich pasterzy, pomagając im w zaganianiu i pilnowaniu ogromnych stad owiec na rozległych równinach (puszcie). Ich gęsta, sznurowana sierść stanowiła doskonałą ochronę przed surowymi zimami i drapieżnikami. Pasterze niezwykle cenili te psy, a za dobrego Puli potrafili zapłacić równowartość swoich rocznych zarobków, jednocześnie bezwzględnie eliminując osobniki nieprzejawiające cech użytkowych, co przyczyniło się do ukształtowania zdrowej i funkcjonalnej rasy. W XVII wieku, na skutek krzyżowania z innymi rasami, Puli był bliski wyginięcia. Dopiero na początku XX wieku, w 1910 roku, rozpoczęto świadomą hodowlę, a w 1912 roku Emil Raitsits podjął inicjatywę jego odrodzenia, co doprowadziło do opracowania pierwszego wzorca rasy w 1915 roku.

Puli to pies o niezwykle żywym temperamencie, który łączy w sobie inteligencję, wierność i dużą zdolność do nauki. Jest bardzo oddany swojej rodzinie, którą obdarza głębokim przywiązaniem, często wykazując się instynktem "przylepy", jeśli poczuje, że poświęca mu się za mało uwagi. W gronie domowników Puli jest wesoły i chętny do zabawy, zwłaszcza z dziećmi, wobec których potrafi być bardzo czuły i cierpliwy. Charakteryzuje go również wysoki instynkt stróżujący - jest czujny, ale zazwyczaj nieagresywny, reagując szczekaniem na intruzów. W stosunku do obcych bywa początkowo nieufny, lecz szybko potrafi ocenić ich intencje. Mimo swojej żywiołowości, potrafi być również spokojny i nienarzucający się, jeśli nie ma potrzeby aktywności.

Puli jest generalnie uznawany za rasę zdrową i długowieczną, cechującą się dobrą odpornością. Średnia długość życia wynosi od 10 do 15 lat. Mimo to, jak każda rasa, Puli może być podatny na pewne problemy zdrowotne. Do sporadycznie występujących schorzeń zalicza się dysplazję stawów biodrowych, która często przebiega bezobjawowo, oraz zwichnięcie rzepki. Rasa może być również obciążona dziedzicznymi chorobami oczu, takimi jak zaćma czy postępujące zwyrodnienie siatkówki. Rzadziej odnotowuje się mielopatię degeneracyjną, problemy z sercem, tarczycą, czy zaburzenia słuchu. Odpowiedzialni hodowcy, należący do klubów rasy, przeprowadzają szereg badań przesiewowych swoich zwierząt hodowlanych (np. testy na dysplazję biodrową, rzepki, mielopatię degeneracyjną, badania oczu CERF), aby minimalizować ryzyko wystąpienia tych chorób w kolejnych pokoleniach.

Puli nie ma zazwyczaj specjalnych wymagań żywieniowych, jednak ze względu na swoje pochodzenie jako pies wiejski, bywał przyzwyczajony do prostego pokarmu. Najlepiej sprawdza się wysokiej jakości karma komercyjna, dostosowana do wieku, poziomu aktywności i indywidualnych potrzeb psa. Warto zaznaczyć, że Puliki bywają wybredne, często preferując karmę wilgotną lub posiłki przygotowywane w domu, niż suchą karmę. Należy zwracać uwagę na kaloryczność podawanych posiłków, ponieważ rasa ma tendencję do nadwagi. Przysmaki powinny być stosowane z umiarem, głównie jako pomoc w szkoleniu. Niezbędny jest stały dostęp do świeżej i czystej wody. Wszelkie zmiany diety lub obawy dotyczące wagi psa należy konsultować z lekarzem weterynarii.

Pielęgnacja Puli jest niezwykle specyficzna i wymaga znacznego zaangażowania, choć jest to przede wszystkim kwestia techniki, a nie codziennej, intensywnej pracy. Szczenięca sierść jest gęsta, falista lub kędzierzawa i do około 8-10 miesiąca życia nie wymaga specjalnego sznurowania, jedynie regularnych kąpieli, dbania o uszy i skracania pazurów. Kiedy zaczyna wchodzić gęsty podszerstek, sierść zaczyna naturalnie tworzyć zbite kępki. W tym momencie rozpoczyna się proces formowania sznurów: należy je delikatnie rozdzielać palcami od skóry aż do końcówek, aby zapobiec ich zlewaniu się i zapewnić wentylację skóry. Proces ten jest najbardziej intensywny przez około 6-9 miesięcy, aż do momentu, gdy cała szata psa ułoży się w wyraźne sznury. Po uformowaniu sznurów pielęgnacja polega głównie na regularnym rozdzielaniu ich przy samej skórze (aby uniknąć kołtunienia i pleśnienia), a także na kąpielach, które są rzadkie, ale bardzo czasochłonne ze względu na długi czas suszenia (nawet kilka dni). Nigdy nie wolno pozostawiać wilgotnej sierści, ponieważ może spleśnieć. Pies z sznurkową szatą nie może być czesany ani strzyżony, jeśli ma być wystawiany. W deszczowe lub zimowe dni zaleca się stosowanie specjalnych kombinezonów, aby chronić szatę przed brudem, wilgocią i przywieraniem śniegu. Puli linieje w bardzo niskim stopniu.

Puli to rasa o umiarkowanym, ale konsekwentnym zapotrzebowaniu na ruch i intensywną stymulację umysłową. Mimo że potrafi dostosować się do życia w mieszkaniu, wymaga regularnych, długich i aktywnych spacerów. Jest psem energicznym, który z wielką chęcią biega, aportuje i bawi się, zwłaszcza na świeżym powietrzu. Doskonale sprawdza się w różnego rodzaju psich sportach, takich jak agility, posłuszeństwo, flyball czy pasienie, gdzie może w pełni wykorzystać swoją zwinność i inteligencję. Należy jednak pamiętać, aby nie forsować młodych Puli nadmiernym wysiłkiem fizycznym, dopóki ich stawy i kości nie są w pełni rozwinięte. Poza aktywnością fizyczną, Puli potrzebuje również zadań intelektualnych, które zapobiegną nudzie i potencjalnym zachowaniom destrukcyjnym.

Puli to pies niezwykle inteligentny, bystry i lojalny, co czyni go bardzo podatnym na szkolenie. Szybko przyswaja nowe komendy i chętnie współpracuje z przewodnikiem, dążąc do zadowolenia swojego właściciela. Jednakże, ze względu na swoje pasterskie dziedzictwo, Puli jest rasą o silnym charakterze i pewnej dozie upartości. Wymaga konsekwentnego, ale sprawiedliwego i pozytywnego podejścia. Nie toleruje brutalności ani niesprawiedliwości. Co ważne, Puli szybko się nudzi powtarzalnymi ćwiczeniami, dlatego sesje treningowe powinny być urozmaicone i krótkie, a wyzwania umysłowe regularnie zmieniane. Kluczowa dla prawidłowego rozwoju psa jest wczesna i szeroka socjalizacja ze światem, ludźmi i innymi zwierzętami. Puli, dzięki swojej zdolności do szybkiego uczenia się i zaangażowaniu, bywa wykorzystywany nawet w służbach policyjnych w swoim kraju pochodzenia.

Puli, choć jest rasą o niezwykłym wyglądzie i charakterze, nie posiada znaczącej kariery filmowej ani nie był gwiazdą dużych produkcji. Jego unikalna prezencja sprawia, że jest rasą rozpoznawalną, jednak w kinie zazwyczaj pozostawał w cieniu. Brak jest danych o kluczowych rolach filmowych, które ukształtowałyby jego wizerunek jako "psa z ekranu".];