Historia Bulteriera Miniaturowego nierozerwalnie łączy się z jego większym kuzynem, bulterierem. Rasa ta narodziła się w Anglii w XIX wieku, około lat 30., kiedy to skrzyżowano buldogi z wymarłymi już terierami angielskimi. Celem było stworzenie psa o niezrównanej odwadze i wytrzymałości, wykorzystywanego początkowo w walkach psów. Wkrótce po powstaniu pierwotnego bulteriera, hodowcy podjęli próby stworzenia jego zminiaturyzowanej wersji. Psy te, ważące początkowo od 3,5 do 18 kg, a później o górnej granicy wagowej ustalonej na 11 kg, miały służyć jako szczurołapy naziemne, w odróżnieniu od terierów, które pracowały pod ziemią. Odmiana miniaturowa, choć istniała od początku XIX wieku, na początku XX wieku popadła w zapomnienie. W 1918 roku została nawet usunięta z listy uznanych ras przez Kennel Club. Jej uratowanie zawdzięczamy grupie pasjonatów, z pułkownikiem Richardem Glynnem na czele, którzy w 1938 roku założyli Klub Bulteriera Miniaturowego. Dzięki ich wysiłkom, rasa została ponownie uznana w 1939 roku, tym razem z limitem wzrostu, a nie wagi. Współczesne Mini Bulle to psy towarzyszące, ale ich instynkt łowiecki i opiekuńczość są wciąż pamiątką po ich pierwotnym przeznaczeniu.

Bulterier Miniaturowy to pies pełen temperamentu, charakteryzujący się optymizmem, psotliwością i komicznym usposobieniem. Jest to rasa, która wnosi do domu mnóstwo energii i radości, będąc zawsze chętna do zabawy i interakcji z rodziną. Mimo swojego terierowego uporu, cechuje go niezwykle pozytywne nastawienie do ludzi i duża przyjacielskość. Potrafi być zrównoważony i zdyscyplinowany, jednak wymaga konsekwentnego i cierpliwego szkolenia od wczesnego wieku. Jego niezależny charakter połączony z inteligencją sprawia, że potrafi być kreatywny w swoich psotach.

Bulterier Miniaturowy jest ogólnie uważany za rasę zdrową i odporną, jednak jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Jedną z typowych chorób, na którą należy zwrócić uwagę, jest pierwotne zwichnięcie soczewki (PLL), często objawiające się między 3 a 6 rokiem życia i mogące prowadzić do ślepoty, jeśli nie zostanie odpowiednio wcześnie zdiagnozowane i leczone. Rasa ta może być również narażona na wady serca, takie jak subaortalne zwężenie (SAS) czy dysplazja zastawki mitralnej, a także na problemy z nerkami, w tym niewydolność. Wrodzona głuchota jest kolejnym problemem, szczególnie u osobników z przewagą bieli na głowie, i zazwyczaj jest obecna od urodzenia. Mogą również występować alergie pokarmowe i kontaktowe. Ze względu na dużą aktywność i energię, bulteriery miniaturowe są podatne na kontuzje i urazy ortopedyczne, zwłaszcza w okresie szybkiego wzrostu. Należy dbać o umiarkowaną aktywność szczeniąt i monitorować ich stawy, ponieważ ich gęstość mięśniowa i temperament mogą prowadzić do przeciążeń. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne i badania serca, nerek oraz słuchu u swoich psów hodowlanych, co minimalizuje ryzyko wystąpienia tych schorzeń u szczeniąt.

Bulterier Miniaturowy powinien być żywiony wysokiej jakości, zbilansowaną karmą, dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności i ewentualnych indywidualnych potrzeb. Może to być zarówno gotowa karma komercyjna (sucha lub mokra), jak i dieta przygotowywana w domu, zawsze jednak pod nadzorem i z aprobatą weterynarza. Rasa ta cechuje się często doskonałym apetytem, co może prowadzić do skłonności do nadwagi. Kluczowe jest zatem precyzyjne odmierzanie porcji posiłków i unikanie przekarmiania, a także kontrolowanie ilości podawanych przysmaków, które, choć przydatne w szkoleniu, w nadmiarze mogą przyczynić się do otyłości. W przypadku alergii pokarmowych, które mogą u tej rasy występować, konieczne może być zastosowanie specjalnej diety eliminacyjnej lub hipoalergicznej. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej i czystej wody.

Pielęgnacja Bulteriera Miniaturowego jest stosunkowo prosta i nie wymaga dużego nakładu pracy. Jego krótka, przylegająca sierść jest łatwa w utrzymaniu - wystarczy regularne kąpiele i cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką gumową lub rękawicą do sierści. Pomaga to usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia, choć umiarkowane, sierść może być nieco uciążliwa, wbijając się w tapicerkę czy dywany. Rasa ta nie wymaga wizyt u groomera. Po spacerach, ze względu na krótką sierść, nie zbiera dużo brudu, jednak w przypadku białych osobników warto przetrzeć sierść wilgotną szmatką, aby zachować jej czystość. Ważne jest regularne przycinanie pazurów, aby zapobiec ich rozdwajaniu i pękaniu. Uszy należy regularnie kontrolować pod kątem gromadzenia się woskowiny i zanieczyszczeń, co może prowadzić do infekcji. Higiena jamy ustnej jest również kluczowa - regularne szczotkowanie zębów i okresowe przeglądy weterynaryjne są zalecane.

Bulterier Miniaturowy to rasa o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Jest to prawdziwy wulkan energii, który uwielbia biegać, skakać i bawić się. Potrzebuje codziennych, długich i dynamicznych spacerów, połączonych z możliwością swobodnego wybiegania się, najlepiej na ogrodzonym terenie. Chętnie uczestniczy w różnego rodzaju aktywnościach, uwielbia aportować i brać udział w zabawach z piłką czy frisbee. Rasa ta doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility, rally-o czy weightpulling, co pozwala na spożytkowanie jego energii i inteligencji. W przypadku szczeniąt należy jednak zachować ostrożność i unikać nadmiernych obciążeń, skoków z wysokości czy nagłych hamowań przy dużej prędkości, aby chronić rozwijające się stawy przed "nagłą kulawizną", do której rasa ma skłonności. Dorosłe psy potrzebują jednak intensywnego wysiłku, aby pozostać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej; w przeciwnym razie mogą stać się sfrustrowane i destrukcyjne w domu.

Szkolenie Bulteriera Miniaturowego wymaga konsekwencji, cierpliwości, poczucia humoru i pozytywnego podejścia. Są to psy inteligentne, ciekawe świata i niezależne, co jest typowe dla terierów. Choć kochają zadowalać swoich ludzi, potrafią być uparte, dlatego przewodnikiem powinien być ktoś bardziej stanowczy niż pies, ale jednocześnie delikatny i wyrozumiały. Metody oparte na przymusie są nieskuteczne i mogą spowodować, że pies zamknie się w sobie. Zamiast tego, szkolenie powinno być prowadzone w formie zabawy, z wykorzystaniem pozytywnego wzmocnienia, np. klikerem, aby utrzymać uwagę psa i uczynić naukę przyjemną. Bardzo wczesna socjalizacja z różnymi ludźmi, psami i środowiskami jest absolutnie kluczowa, aby Bulterier Miniaturowy wyrósł na zrównoważonego i przyjaznego towarzysza. Bez odpowiedniej socjalizacji, może przejawiać nieufność lub nawet konflikty z innymi psami, zwłaszcza tej samej płci. Zapisanie do psiego przedszkola może pomóc w nauce kontroli emocji i odpowiedniego zachowania w kontakcie z innymi zwierzętami. Są to psy, które lubią wyzwania umysłowe i cenią sobie różnorodność w treningu.

Bulterier miniaturowy, choć nieco mniej znany niż jego większy kuzyn - bulterier standardowy, który sporadycznie pojawiał się na ekranach, nie miał znaczącej kariery filmowej. Raczej nie był gwiazdą kina ani częstym bywalcem planów filmowych. Niemniej jednak, jego unikalny wygląd i charakterystyczna osobowość sprawiają, że mógłby z powodzeniem odnaleźć się w rolach komediowych lub towarzyskich, wnosząc na ekran dużo energii i humoru.