Historia Szpica Japońskiego jest fascynująca, choć nie do końca udokumentowana, częściowo z powodu utraty wielu zapisów podczas II wojny światowej. Przyjmuje się, że rasa wywodzi się od dużych białych szpiców niemieckich, które około 1920 roku przybyły do Japonii z Syberii i północno-wschodnich Chin. Pierwszy raz Szpice Japońskie zaprezentowano na wystawie w Tokio w 1921 roku. W kolejnych latach, od 1925 do około 1936 roku, importowano do Japonii białe szpice z Kanady, Stanów Zjednoczonych, Australii i Chin, w tym również białe Klein Wolfsspitze (Keeshondy) oraz prawdopodobnie małe białe łajki syberyjskie. Celem było skrzyżowanie tych psów i stworzenie mniejszej, bardziej wyrafinowanej rasy. Ostatecznie, w 1948 roku, Japoński Związek Kynologiczny (JKC) opracował ujednolicony wzorzec rasy, który obowiązuje do dziś. Ważne jest, aby zaznaczyć, że pomimo swojej nazwy i pochodzenia z Japonii, Szpic Japoński nie jest genetycznie spokrewniony z typowo orientalnymi rasami japońskimi.

Szpic Japoński to pies inteligentny, radosny i o wyostrzonych zmysłach, co czyni go doskonałym towarzyszem. Jest niezwykle lojalny wobec swojej rodziny, uwielbia być blisko swoich opiekunów i aktywnie uczestniczyć w ich życiu, szukając każdej okazji do pieszczot i wspólnej zabawy. Rasa ta jest znana z przyjaznego usposobienia i delikatności w kontaktach z dziećmi, co sprawia, że jest świetnym psem rodzinnym. Wyróżnia się jednak pewna różnorodność w temperamencie: psy w typie "Hi-Crown" są z reguły spokojniejsze, zrównoważone i ufne wobec obcych, natomiast psy w typie "Lassie" bywają bardziej żywiołowe, czujne i nieco nieufne wobec nieznajomych, co czyni je dobrymi, choć szczekliwymi, stróżami. Niezależnie od typu, szpice japońskie mogą wykazywać pewną niezależność charakteru, co wymaga konsekwentnego, ale delikatnego podejścia w wychowaniu. Mają silną potrzebę interakcji z ludźmi i mogą wykazywać niepożądane zachowania, jeśli są pozostawione same na długie okresy.

Szpic Japoński jest generalnie rasą silną, odporną i cieszącą się dobrym zdrowiem, często dożywającą sędziwego wieku 12-15 lat. Mimo swojej filigranowej budowy, są to psy aktywne i wytrzymałe. Jak każda rasa, Szpic Japoński może być predysponowany do pewnych problemów zdrowotnych, choć zazwyczaj nie są one częste. Najczęściej zgłaszanymi dolegliwościami są zwichnięcie rzepki (Patella Luxation), co jest problemem ortopedycznym typowym dla małych i średnich ras. Poza tym, sporadycznie mogą występować nieprawidłowości zgryzu, problemy z oczami oraz alergie skórne lub pokarmowe. Ze względu na gęstą sierść i aktywny tryb życia, należy również pamiętać o ryzyku udaru cieplnego w upalne dni, dlatego szpic nie powinien być narażony na długie przebywanie w pełnym słońcu. Regularne kontrole weterynaryjne i kupowanie szczeniąt od odpowiedzialnych hodowców, którzy wykonują badania przesiewowe, minimalizuje ryzyko wystąpienia tych schorzeń.

Szpic Japoński wymaga zbilansowanej diety, dostosowanej do jego wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb zdrowotnych. Może być żywiony zarówno wysokiej jakości gotowymi karmami komercyjnymi, jak i posiłkami przygotowywanymi w domu. W przypadku diety domowej, kluczowe jest zapewnienie odpowiednich suplementów mineralno-witaminowych, aby zapobiec niedoborom. Zaleca się podawanie posiłków dwa razy dziennie. Szpice japońskie zazwyczaj nie są psami łakomymi i nie żebrzą przy stole, jeśli są odpowiednio wychowane. Smakołyki mogą być cenną pomocą w szkoleniu, ale należy kontrolować ich ilość, aby uniknąć nadwagi. Należy upewnić się, które produkty spożywcze są bezpieczne dla psów, a które należy bezwzględnie unikać. Świeża, czysta woda powinna być zawsze dostępna dla psa. W razie wątpliwości co do wagi lub diety pupila, zawsze warto skonsultować się z weterynarzem.

Pielęgnacja Szpica Japońskiego, pomimo jego obfitej, białej sierści, jest zaskakująco nieskomplikowana, jeśli jest wykonywana regularnie. Posiada on dwuwarstwową szatę: gęsty i miękki podszerstek oraz długi, prosty i odstający włos okrywowy. Rasa linieje obficie dwa razy w roku, kiedy to zrzuca całe podszycie w ciągu 2-3 tygodni. W tym okresie konieczne jest codzienne szczotkowanie, aby usunąć martwy włos i zapobiec filcowaniu. Poza sezonem linienia wystarczy cotygodniowe szczotkowanie metalowym grzebieniem, ze szczególnym uwzględnieniem okolic uszu, tylnej strony łap i ogona. Szata Szpica Japońskiego ma niezwykłą cechę - jest odporna na brud; błoto po wyschnięciu łatwo się wykrusza, dlatego kąpiele są potrzebne rzadko, zazwyczaj raz na sezon, aby nie naruszyć naturalnej warstwy ochronnej skóry. Zbyt częste kąpiele mogą prowadzić do utraty naturalnych olejków i podrażnień. Należy regularnie kontrolować stan oczu i uszu oraz przycinać pazury, które powinny być, podobnie jak opuszki, czarne. Podczas wyboru akcesoriów, takich jak obroże czy szelki, warto zwrócić uwagę na materiał, aby nie wycierał sierści ani nie powodował przebarwień.

Szpic Japoński to pies o średnim poziomie energii, który doskonale adaptuje się do różnych środowisk życia - od mieszkań po domy z dużym ogrodem. Niezależnie od miejsca zamieszkania, potrzebuje regularnej aktywności fizycznej, aby zachować dobrą kondycję psychiczną i fizyczną. Nie jest to rasa wymagająca intensywnych treningów czy długotrwałego biegania, jednak codzienne, interaktywne spacery są dla niego kluczowe. Lubi biegać na świeżym powietrzu i chętnie uczestniczy w rodzinnych aktywnościach. Cieszy się z wolnego wybiegu w bezpiecznym miejscu, ale równie chętnie pójdzie na spacer na smyczy, zaspokajając swoje potrzeby węchowe i społeczne. Po powrocie do domu z radością zwinie się na kanapie obok opiekuna. Szpice japońskie są zwinne i szybkie, co sprawia, że mogą świetnie sprawdzać się w sportach kynologicznych, takich jak agility, jeśli zostaną do tego odpowiednio przygotowane. Najważniejsze dla nich jest spędzanie czasu z rodziną.

Szpic Japoński to rasa inteligentna i bystra, a ich wrodzona chęć zadowolenia opiekuna sprawia, że są wysoko podatne na szkolenie. Ważne jest rozpoczęcie wczesnej socjalizacji i zajęć w psim przedszkolu, aby pomóc im w radzeniu sobie z potencjalną nieufnością wobec obcych (szczególnie w typie "Lassie") i zapewnić im pozytywne doświadczenia z innymi psami i ludźmi. Są chętne do nauki, ale mogą wykazywać pewną niezależność, zwłaszcza jeśli szkolenie polega na powtarzalnych, nużących komendach. Dlatego kluczem do sukcesu jest cierpliwość, konsekwencja i stosowanie pozytywnych metod szkoleniowych, opartych na nagrodach i zabawie. Unikanie metod awersyjnych jest niezwykle ważne, ponieważ źle traktowany szpic japoński może stać się nieufny, unikać opiekuna, a nawet reagować agresją. Ponieważ są to psy pragnące towarzystwa i interakcji, pozostawione same na długie okresy mogą rozwinąć niepożądane zachowania. Zapewnienie im odpowiedniej stymulacji umysłowej i fizycznej jest kluczowe dla ich prawidłowego rozwoju.

Brak szczegółowych informacji na temat znaczących ról Szpica Japońskiego w filmach czy w przemyśle rozrywkowym. Rasa ta nie jest znana z obszernej kariery filmowej, choć jej urok i fotogeniczność z pewnością mogłyby zapewnić jej popularność na ekranie.];