Historia Chinów japońskich jest długa i owiana nutką tajemnicy, z korzeniami sięgającymi prawdopodobnie starożytnych Chin lub Korei. Według najstarszych dokumentów, przodkowie tej rasy mieli zostać podarowani dworowi japońskiemu przez władców Korei (dynastia Silla, 377-935 n.e.) w 732 roku. Sugeruje się, że w kolejnych stuleciach do Japonii importowano więcej psów tego typu. Historycy wskazują również na związki z Chinami (dynastia Tang, 618-910 n.e.) oraz Koreą Północną (dynastia Po Hai, 698-926 n.e.), skąd miały być sprowadzane. Niezależnie od dokładnego pochodzenia, to na japońskim dworze, wśród arystokracji, rasa ta została udoskonalona i zyskała swoją dzisiejszą formę. W okresie panowania Shoguna Tsunayoshi Tokugawy (1680-1709 n.e.), psy te osiągnęły status psów salonowych w pałacu Edo, a ich kradzież czy nielegalny wywóz były surowo karane. Cesarzowie japońscy traktowali Chiny jako skarb narodowy, ofiarując je jedynie w dowód szczególnego uznania. Do Europy pierwsze psy tej rasy dotarły prawdopodobnie już w XVI wieku za sprawą portugalskich żeglarzy. Oficjalnie jednak, ich szersza obecność na Zachodzie rozpoczęła się w 1853 roku, kiedy amerykański wojskowy, komandor Matthew Perry, sprowadził kilka egzemplarzy do Stanów Zjednoczonych, a dwa z nich zostały podarowane królowej Wiktorii. Od 1868 roku Chin japoński stał się ulubieńcem dam z wyższych sfer, szybko zyskując uznanie w Europie i Ameryce. Rasa została uznana przez American Kennel Club w 1880 roku pod nazwą "japoński spaniel", którą zmieniono na obecną w 1977 roku. Do Polski rasa trafiła w 1977 roku za sprawą Zofii Załęskiej. Dziś jest cenionym psem do towarzystwa na całym świecie.

Chin japoński to pies niezwykle inteligentny, łagodny i czarujący, o zrównoważonym, ale jednocześnie wesołym usposobieniu. Jest on typowym psem do towarzystwa, uwielbiającym bliskość swojej rodziny, ale nie jest przy tym natrętny. Jego charakter często określa się jako "koci", co przejawia się w zamiłowaniu do higieny, umiejętności mycia się łapkami oraz preferencji do spania na podwyższonych miejscach, skąd może obserwować otoczenie. Jest psem bystrym, ciekawskim i psotnym, do późnego wieku zachowującym chęć do zabaw. Chin doskonale wyczuwa nastroje panujące w domu i potrafi dostosować do nich swoje zachowanie. Choć bywa początkowo nieco powściągliwy wobec obcych, szybko się z nimi zaprzyjaźnia, o ile są nastawieni przyjaźnie. Jest czujny, ale nie hałaśliwy - zasygnalizuje każdy podejrzany szmer, ale nie będzie szczekał bez powodu.

Chin japoński jest generalnie rasą długowieczną i zdrową, pod warunkiem odpowiedniej profilaktyki i opieki. Istnieją jednak pewne predyspozycje zdrowotne, na które należy zwrócić uwagę. Najczęściej spotykane problemy to zwichnięcie rzepki kolanowej (luxating patella) oraz różne choroby oczu, takie jak zespół suchego oka (niedobór łez), zaćma (katarakta), entropium (podwinięcie powieki) czy otarcia rogówki. U niektórych osobników mogą wystąpić wczesne szmery serca lub inne choroby serca. Rasa jest również wrażliwa na narkozę, co należy uwzględnić podczas zabiegów weterynaryjnych. Charakterystyczne dla tej rasy są dźwięki przypominające kichanie wsteczne lub krztuszenie się, które zazwyczaj wynikają ze specyficznej budowy pyska i nie są objawem choroby. Chin japoński źle znosi upały i wymaga ochrony przed przegrzaniem latem, natomiast jest odporny na niższe temperatury i nie ma problemu z wychodzeniem na zewnątrz zimą.

Żywienie China japońskiego powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku i poziomu aktywności psa - czy to komercyjnej, czy przygotowywanej w domu pod nadzorem weterynarza. Ze względu na skłonność do tycia, należy ściśle kontrolować dzienną dawkę pokarmu oraz ilość podawanych przysmaków. Nadwaga może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, zwłaszcza z rzepkami kolanowymi. Jeśli pies jest nagradzany jedzeniem podczas szkolenia, należy odpowiednio zmniejszyć główny posiłek. W przypadku diety domowej, menu powinno zawierać odpowiednie proporcje mięsa, ryżu, białego sera, warzyw i owoców, a suplementacja witaminowo-wapniowa powinna być konsultowana z weterynarzem. Ważne jest karmienie psa o regularnych porach i dzielenie dziennej porcji na kilka mniejszych posiłków, a także zapewnienie stałego dostępu do świeżej wody.

Sierść China japońskiego, choć długa i jedwabista, jest zaskakująco łatwa w pielęgnacji, nie wymaga częstych wizyt u groomera. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie metalową szczotką i grzebieniem z obrotowymi zębami, aby zapobiec plątaniu się i usunąć luźne włosy. Sierść ma właściwości samooczyszczające, dlatego kąpiele są potrzebne tylko wtedy, gdy pies jest wyraźnie brudny, zwykle raz w miesiącu lub rzadziej. Do kąpieli najlepiej używać szamponów dla psów długowłosych, unikając tych z olejkiem norkowym, który może zażółcić białe partie futra. Po kąpieli zaleca się użycie odżywki i dokładne wysuszenie sierści suszarką. W okresie linienia, które jest umiarkowane i dotyczy głównie włosa okrywowego, częstotliwość szczotkowania może być zwiększona. Oprócz pielęgnacji sierści, kluczowe jest regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu, codzienne przemywanie oczu (aby zapobiec przebarwieniom) oraz systematyczne przycinanie pazurów, które szybko rosną. Ważna jest również higiena jamy ustnej i regularne szczotkowanie zębów.

Chin japoński jest psem o umiarkowanym zapotrzebowaniu na ruch, doskonale przystosowanym do życia w mieszkaniu. Chociaż jest aktywny i lubi biegać, nie wymaga długich i intensywnych spacerów. Kilka krótkich przechadzek dziennie w zupełności zaspokoi jego potrzeby fizyczne i eksploracyjne. Chętnie uczestniczy w spokojnych spacerach z opiekunem, a także uwielbia eksplorować zabezpieczony ogród. Jest to rasa, która ceni sobie zabawę - małe piłki, piszczące maskotki czy kocie zabawki mogą skutecznie zająć jego uwagę. Pomimo swojej energicznej natury, potrafi być również psem kanapowym, uwielbiającym wylegiwać się obok swojego właściciela. Należy pamiętać o jego czasem upartej naturze i nigdy nie spuszczać go ze smyczy poza ogrodzonym terenem, gdyż może zignorować wołanie i podążyć za ciekawym tropem. Z odpowiednią socjalizacją, Chin japoński może czerpać radość z zabaw w parkach dla psów z innymi małymi czworonogami.

Szkolenie China japońskiego jest stosunkowo proste, pod warunkiem, że opiekun stosuje konsekwentne, pozytywne metody. To inteligentny i bystry pies, który z natury jest posłuszny i chętny do współpracy, zwłaszcza gdy widzi w tym zabawę i korzyść dla siebie. Jest wrażliwy na ton głosu, dlatego wszelka surowość czy krzyk są niewskazane i mogą spowodować, że pies zamknie się w sobie lub się obrazi. Najlepsze efekty osiąga się poprzez nagradzanie właściwego zachowania smakołykami, pochwałami i wspólną zabawą. Sesje treningowe powinny być krótkie, ciekawe i urozmaicone, aby utrzymać jego uwagę. Chin japoński uwielbia uczyć się sztuczek i prezentować je swojej "publiczności". Niezwykle ważna jest wczesna socjalizacja szczeniąt - należy zapoznawać je z różnymi ludźmi, zwierzętami i miejscami, aby wyrosły na pewne siebie i towarzyskie psy, bez lękliwości czy nieufności.

Chin japoński, ze względu na swój arystokratyczny wygląd i subtelną aparycję, sporadycznie pojawia się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, jednak nie jest rasą, która odgrywała znaczące, gwiazdorskie role. Zazwyczaj pełni funkcję uroczego rekwizytu lub tła, podkreślającego status postaci. Jego urok i fotogeniczność sprawiają, że bywa obecny w reklamach, sesjach zdjęciowych czy niszowych produkcjach artystycznych, jednak brakuje mu ikonicznych występów, które zapadłyby w pamięć szerokiej publiczności. Jest to raczej pies ceniony jako domowy towarzysz i członek rodziny, niż jako zwierzęca gwiazda ekranu.];