Historia Norfolk Terriera jest ściśle związana z historią jego bliskiego kuzyna, Norwich Terriera. Obie rasy wywodzą się z terierów hodowanych we wschodniej Anglii, w hrabstwie Norfolk i mieście Norwich, prawdopodobnie mając wśród swoich przodków teriery takie jak Glen of Imaal, Cairn czy Dandie Dinont. Wczesne teriera z tego regionu były cenione za ich zdolności w tępieniu gryzoni i wypędzaniu lisów oraz borsuków z nor. Na początku XX wieku, hodowca Frank "Roughrider" Jones znacząco przyczynił się do rozwoju tych małych, rudych terierów. W latach 70. XIX wieku psy te zyskały popularność wśród studentów Uniwersytetu Cambridge, którzy wykorzystywali je do polowań na szczury w akademikach, nazywając je "Trumpington Terrierami". Początkowo, psy o stojących i opadających uszach były uznawane za jedną rasę - Norwich Terriera. Dopiero w 1964 roku, po wielu debatach wśród hodowców i miłośników, brytyjski Kennel Club oficjalnie rozdzielił je na dwie odrębne rasy. Psy z opadającymi uszami otrzymały nazwę Norfolk Terrier, podczas gdy te ze stojącymi uszami pozostały Norwich Terrierami. W Stanach Zjednoczonych American Kennel Club uznał Norfolk Terriera za odrębną rasę w 1979 roku, podkreślając jego niezależność w świecie kynologicznym.

Norfolk Terrier jest psem o miłym usposobieniu, bystrym umyśle i nieustraszonym sercu. Mimo niewielkich rozmiarów, cechuje go ogromna odwaga i pewność siebie, typowa dla terierów. Jest to pies wesoły, energiczny i bardzo towarzyski, głęboko przywiązujący się do swojej rodziny. Wobec obcych może wykazywać początkową rezerwę, ale rzadko bywa agresywny. Jego zrównoważony charakter sprawia, że jest doskonałym kompanem, pełnym życia i gotowym na każdą przygodę u boku swojego opiekuna.

Norfolk Terrier jest generalnie uznawany za rasę zdrową i wytrzymałą, co jest typowe dla wielu terierów. Jednak, podobnie jak w przypadku wszystkich ras, mogą występować pewne predyspozycje do dziedziczenia określonych schorzeń. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania genetyczne swoich psów, aby minimalizować ryzyko wystąpienia chorób wrodzonych, które w tej rasie są na szczęście rzadkie. Do najczęściej wspominanych problemów zdrowotnych, na które Norfolki mogą być podatne, należą: choroby serca (takie jak choroba niedokrwienna serca czy problemy z zastawką mitralną), schorzenia oczu (na przykład zaćma), zwichnięcie rzepki oraz padaczka. Rzadziej zdarzają się problemy skórne czy dysplazja stawu biodrowego. Regularne wizyty u weterynarza, odpowiednia dieta i kontrola pasożytów pomagają zapewnić psu długie i zdrowe życie.

Norfolk Terrier, ze względu na swoją energię i aktywność, wymaga wysokiej jakości karmy, która zaspokoi jego potrzeby energetyczne. Dieta powinna być dostosowana do wieku psa (szczeniak, dorosły, senior) oraz poziomu jego aktywności fizycznej. Psy tej rasy mają zazwyczaj spory apetyt i tendencję do przybierania na wadze, dlatego kluczowe jest ścisłe monitorowanie spożywanych kalorii i utrzymanie prawidłowej masy ciała. Przysmaki mogą być pomocne w szkoleniu, ale ich nadmierne podawanie sprzyja otyłości. Należy unikać dokarmiania psa ludzkim jedzeniem, chyba że zostało ono zatwierdzone przez weterynarza jako bezpieczne. Stały dostęp do świeżej i czystej wody jest absolutnie niezbędny.

Sierść Norfolk Terriera jest twarda, drutowata i ściśle przylegająca, z miękkim podszerstkiem, co czyni ją odporną na zmienne warunki pogodowe. Aby utrzymać jej właściwą strukturę, kolor i zdrowy wygląd, konieczne jest regularne trymowanie ręczne, zazwyczaj 1-2 razy w roku. Trymowanie polega na usuwaniu martwych włosów okrywowych, co stymuluje wzrost nowej, zdrowej sierści. Pomiędzy trymowaniami zaleca się cotygodniowe szczotkowanie sierści stalowym grzebieniem, aby usunąć luźne włosy i zapobiec kołtunieniu. Ze względu na zamiłowanie Norfolka do buszowania w zaroślach i kopania dołków, kąpiel może być czasami konieczna, jednak nie należy jej przeprowadzać zbyt często, aby nie naruszyć naturalnej bariery ochronnej skóry i nie wysuszyć sierści. Oprócz pielęgnacji szaty, należy regularnie kontrolować uszy pod kątem czystości i obecności infekcji, dbać o higienę zębów poprzez częste szczotkowanie oraz regularnie przycinać pazury.

Norfolk Terrier to pies pełen energii i żywotności, który potrzebuje regularnej i zróżnicowanej aktywności fizycznej. Nie jest to pies kanapowy, choć w domu potrafi zachować spokój i przytulić się do opiekuna. Uwielbia długie spacery, bieganie, zabawy w aportowanie oraz eksplorowanie otoczenia. Jego silny instynkt łowiecki sprawia, że z pasją tropi zapachy i z chęcią kopie dołki, dlatego podczas spacerów poza ogrodzonym terenem powinien być prowadzony na smyczy lub długiej lince, aby zapobiec pogoni za drobną zwierzyną. Norfolk doskonale sprawdza się w psich sportach, takich jak agility czy frisbee, gdzie może spożytkować swoje pokłady energii i inteligencji. Potrzebuje codziennej stymulacji zarówno fizycznej, jak i umysłowej, aby być zadowolonym i dobrze zrównoważonym psem.

Norfolk Terrier to inteligentny i bystry pies, który chętnie uczy się nowych rzeczy, jednak typowa dla terierów upartość wymaga od opiekuna konsekwencji i cierpliwości. Szkolenie powinno opierać się na pozytywnych wzmocnieniach, z wykorzystaniem przysmaków i pochwał, ponieważ Norfolki źle znoszą krzyk i siłowe metody, mogąc stać się wycofane. Treningi powinny być krótkie, urozmaicone i interesujące, aby zapobiec znudzeniu i utracie koncentracji, gdyż psy tej rasy łatwo rozpraszają się otoczeniem. Wczesna socjalizacja ze światem, ludźmi i innymi psami jest kluczowa dla wychowania zrównoważonego i towarzyskiego psa. Ze względu na silny instynkt łowiecki, nauka podstawowych komend, zwłaszcza skutecznego przywołania, jest niezbędna dla jego bezpieczeństwa, szczególnie podczas spacerów. Budowanie silnej, opartej na zaufaniu relacji z opiekunem jest fundamentem skutecznego szkolenia Norfolka.

Norfolk Terrier nie jest rasą, która zdobyła szeroką sławę w przemyśle filmowym. W dostępnych źródłach brak informacji o znaczących rolach filmowych czy statusie gwiazdy filmowej dla przedstawicieli tej rasy.];