Historia rasy Norwich Terrier jest ściśle związana z rolą psów użytkowych w Wielkiej Brytanii, zwłaszcza w hrabstwach Wschodniej Anglii. Psy te, wywodzące się prawdopodobnie z krzyżówek małych terierów irlandzkich z innymi krótkonożnymi rasami terierów (takimi jak Glen of Imaal Terrier, Cairn Terrier, Dandie Dinmont Terrier), były cenione za ich niezwykłe umiejętności w tępieniu gryzoni, a także za skuteczność w polowaniach na lisy i borsuki. Rozkwit popularności tych małych, odważnych terierów nastąpił w drugiej połowie XIX wieku, szczególnie wśród studentów Uniwersytetu Cambridge w latach 70. i 80. Ówcześni studenci nabywali je jako zwierzęta domowe i pogromców szczurów w akademikach i stajniach przy Trumpington Street, skąd wzięły się ich ówczesne nazwy, takie jak "Trumpington Terriers" czy "Cantab Terriers". Kluczową postacią w rozwoju rasy był pies o imieniu Rags, należący do właściciela stajni w Norwich. Rags jest uważany za "pradziadka" współczesnych Norwich Terrierów, a jego potomstwo przyczyniło się do ujednolicenia cech rasy. W Stanach Zjednoczonych historię rasy zapoczątkował w 1914 roku Frank "Roughrider" Jones, który sprowadził tam psa o imieniu Willum, potomka Ragsa. Norwich Terriery były wówczas tak silnie kojarzone z Jonesem, że nazywano je "Jones Terriers". Oficjalne uznanie rasy przez brytyjski Kennel Club nastąpiło w 1932 roku. Co ciekawe, początkowo Norwich Terrier i blisko z nim spokrewniony Norfolk Terrier, różniący się jedynie typem uszu (Norwich ma uszy stojące, Norfolk - załamane), były traktowane jako jedna rasa. Dopiero w 1964 roku w Wielkiej Brytanii, a w 1979 roku w Stanach Zjednoczonych, Norfolk Terrier uzyskał status odrębnej rasy.

Norwich Terrier to pies o pogodnym, energicznym i odważnym usposobieniu. Mimo swojego terierzego temperamentu, który może przejawiać się w pewnej stanowczości i skłonności do "rządzenia", jest niezwykle przywiązany do swojej rodziny i serdeczny. Jest czujny, ciekawski i zawsze gotowy na nowe wyzwania, co sprawia, że nie jest typowym psem kanapowym. Uwielbia spędzać czas z bliskimi, często podążając za nimi krok w krok, i źle znosi długie okresy samotności. Jest psem towarzyskim, z reguły dobrze dogadującym się z dziećmi i innymi zwierzętami (z wyjątkiem małych gryzoni, które mogą pobudzić jego instynkt łowiecki). Wobec obcych bywa otwarty, ale zawsze zaalarmuje o ich obecności. Jego wesoła natura i nieustraszoność sprawiają, że jest pełnym życia, aktywnym towarzyszem.

Norwich Terrier jest generalnie uważany za rasę zdrową i odporną, zdolną żyć 12 do 15 lat przy odpowiedniej opiece. Niemniej jednak, jak każda rasa, posiada predyspozycje do pewnych schorzeń. Do najczęściej wymienianych problemów zdrowotnych należą: * **Zespół Górnych Dróg Oddechowych (UAS - Upper Airway Syndrome):** Jest to schorzenie, którego mechanizm i dziedziczenie nie są w pełni poznane, objawiające się głośnym lub świszczącym oddechem oraz obniżoną tolerancją na wysiłek. * **Problemy stomatologiczne:** Małe rasy terierów i psy miniaturowe są często podatne na gromadzenie się kamienia nazębnego i płytki bakteryjnej, co wymaga regularnej higieny jamy ustnej, najlepiej codziennego szczotkowania. * **Inne schorzenia:** Wśród potencjalnych problemów zdrowotnych wymienia się również padaczkę, zwichnięcie rzepki, dysplazję stawu biodrowego, alergie skórne, a także problemy ze wzrokiem, takie jak zaćma czy jaskra. * **Otyłość:** Ze względu na apetyt i niewielki rozmiar, ważne jest kontrolowanie wagi psa, aby zapobiegać otyłości. * **Urazy:** Norwich są skoczne, co wymaga uwagi, zwłaszcza w młodym wieku, aby zapobiegać skokom z wysokości, które mogą prowadzić do kontuzji. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich zwierząt, aby minimalizować ryzyko dziedziczenia tych chorób.

Żywienie Norwich Terriera powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku (szczenię, dorosły, senior), poziomu aktywności i ewentualnych potrzeb zdrowotnych psa. Może to być zarówno gotowa karma komercyjna, jak i dieta przygotowywana w domu pod nadzorem weterynarza. Ze względu na zmienność w budowie ciała i masie mięśniowej u poszczególnych osobników, nie ma jednej idealnej wagi czy ilości kalorii dla każdego Norwicha. Ważne jest, aby monitorować kondycję psa i dostosowywać porcje do jego indywidualnego zapotrzebowania, pamiętając, że metabolizm z wiekiem zwalnia. Norwich Terriery mają tendencję do dobrego apetytu i łatwo przybierają na wadze, dlatego kluczowe jest kontrolowanie spożycia kalorii i unikanie przekarmiania, zwłaszcza smakołykami, które powinny być używane głównie jako pomoc w szkoleniu. Małe rasy często wymagają częstszych, ale mniejszych posiłków. Świeża woda powinna być zawsze dostępna.

Pielęgnacja sierści Norwich Terriera, choć może wydawać się wymagająca, przy regularnym podejściu nie jest uciążliwa. Norwich posiada dwuwarstwową sierść: twardy, druciany włos okrywowy, który jest niemal wodoodporny, oraz miękki podszerstek, zapewniający izolację termiczną. Kluczową metodą pielęgnacji jest **trymowanie ręczne** (hand-stripping), które polega na usuwaniu martwego włosa okrywowego i nadmiaru podszerstka. Dzięki temu sierść zachowuje swoją naturalną twardość, intensywność koloru i właściwości ochronne. Strzyżenie nożyczkami lub maszynką, choć szybsze, powoduje, że sierść staje się miękka, traci kolor i właściwą dla rasy teksturę. Zaleca się trymowanie raz lub dwa razy w roku, w zależności od indywidualnego tempa wzrostu sierści psa. Pomiędzy trymowaniami wystarczy cotygodniowe szczotkowanie stalowym grzebieniem, aby usunąć luźne włosy i zapobiec kołtunieniu. Kąpiele powinny być ograniczone do minimum i wykonywane tylko wtedy, gdy pies jest naprawdę brudny, np. po "buszowaniu w zaroślach" czy kopaniu (co jest dla niego typowe). Zbyt częste kąpiele mogą wysuszać skórę i sprawiać, że sierść staje się łamliwa. Ważna jest również regularna higiena uszu, aby zapobiegać gromadzeniu się woskowiny, oraz dbałość o zęby, by przeciwdziałać osadzaniu się kamienia nazębnego. Norwich Terrier linieje umiarkowanie, głównie podczas wymiany włosa, która jest wspomagana przez trymowanie.

Norwich Terrier to rasa o wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną oraz umysłową. Mimo niewielkich rozmiarów, zdecydowanie nie jest psem kanapowym. Jego pierwotne przeznaczenie jako teriera myśliwskiego sprawiło, że jest psem niezwykle energicznym, ciekawskim i wytrzymałym. Wymaga regularnych, aktywnych spacerów, podczas których może eksplorować otoczenie. Uwielbia buszować w zaroślach, kopać (silny instynkt norowca!) i biegać, dlatego spacery po łąkach i lasach są dla niego idealne. Ze względu na silny instynkt łowiecki i skłonność do pogoni za mniejszymi zwierzętami, zawsze powinien być prowadzony na smyczy lub wypuszczany tylko w bezpiecznie ogrodzonym terenie. Chętnie uczestniczy w psich sportach, takich jak agility, earthdog czy obedience, które zapewniają mu zarówno wysiłek fizyczny, jak i stymulację umysłową. Norwich potrzebuje codziennej dawki aktywności, aby zachować dobre zdrowie i zadowolenie. Będzie doskonałym towarzyszem dla osób lubiących długie spacery, bieganie czy inne formy aktywności na świeżym powietrzu, ale nie dla tych, którzy preferują spokojne posiedzenia w parku.

Norwich Terrier to inteligentny, ale czasem uparty terier, który wymaga konsekwentnego i cierpliwego szkolenia, opartego na pozytywnych metodach wzmacniania i smakołykach. Mimo chęci do współpracy, jego terierza natura oznacza, że potrafi "rządzić" i łatwo nudzi się powtarzalnymi ćwiczeniami, dlatego sesje powinny być krótkie, urozmaicone i angażujące. Kluczowa jest wczesna i prawidłowa socjalizacja szczenięcia. Powinien być od małego zapoznawany z różnymi ludźmi, innymi psami, dziećmi i środowiskiem, aby wykształcić otwarty i przyjazny charakter. Ze względu na silny instynkt łowiecki, szczególnie ważne jest wypracowanie perfekcyjnego przywołania oraz naukę chodzenia na smyczy, co może uratować mu życie. Norwich bardzo dobrze sprawdza się w psich sportach takich jak agility, obedience, earthdog czy barn hunt, które pozwalają mu wykorzystać jego inteligencję i energię. Chociaż nie jest psem dla osób leniwych, jego inteligencja i chęć do pracy sprawiają, że potrafi być bardzo posłuszny, jeśli znajdzie się pod okiem doświadczonego i kreatywnego przewodnika.

Norwich Terriery nie są tak często widywane na dużym ekranie jak niektóre inne rasy, jednak zdobyły pewną popularność. Najbardziej znana rola Norwich Terriera to postać Winky"ego z komedii "Best in Show" (w polskim tytule "Medal dla sprintera") z 2000 roku, gdzie psa zagrał prawdziwy champion wystawowy. To przedstawienie w satyrycznym filmie o świecie wystaw psów wzbudziło zainteresowanie rasą i pokazało jej uroczy, ale i nieustraszony charakter szerszej publiczności.];