Historia charta afgańskiego owiana jest legendami, a jego korzenie sięgają głębokiej starożytności. Mówi się, że jego przodkowie byli obecni na Arce Noego, a najstarsze dowody wskazujące na istnienie psów w tym typie pochodzą sprzed około 6 tysięcy lat. W starożytnym Egipcie wizerunki chartów afgańskich pojawiały się na papirusach i malowidłach ściennych już 2000 lat p.n.e. Uważa się, że rasa wywodzi się z Azji Środkowej i Persji (współczesnego Iranu), skąd wraz z Indoeuropejczykami trafiła do Afganistanu. Pierwotnie nazywano je "tazi", "balkh", "barkuzy" lub "charty kabulskie". Przez wieki były wykorzystywane jako psy myśliwskie, pomocne sokolnikom w polowaniach na dużą zwierzynę, a także jako stróże stad i osad. Ich unikalna sierść, dostosowana do surowych warunków górskich, stała się ich znakiem rozpoznawczym. Sprzedaż tych psów cudzoziemcom była przez długi czas zabroniona, co pozwoliło zachować czystość rasy w jej ojczyźnie. Na Zachód, do Stanów Zjednoczonych i Europy, pierwsze charty afgańskie trafiły na początku XX wieku. Jeden z nich, pies o imieniu Zardin, sprowadzony do Wielkiej Brytanii przez kapitana Johna Barffa, zdobył ogromną popularność, wygrywając wystawę w Crystal Palace w 1907 roku i stając się wzorem dla pierwszego wzorca rasy. W latach 20. XX wieku w hodowli wyróżniano dwa główne typy: pustynny (Bell-Murray), charakteryzujący się lżejszą budową i skąpym owłosieniem, oraz górski (Amps), o mocniejszej budowie i obfitszej szacie. Kojarzenie tych typów przyczyniło się do ukształtowania współczesnego wyglądu rasy. Pierwszy klub hodowców powstał w Wielkiej Brytanii w 1926 roku, a w latach 30. XX wieku rasa została uznana w Stanach Zjednoczonych. W Polsce, pierwszy miot chartów afgańskich przyszedł na świat w 1971 roku w hodowli Afgan-Pol Krystyny Pyrkosz, a rasa przeżywała szczyt popularności w latach 70. i 80. XX wieku.

Chart afgański to pies o złożonym i szlachetnym temperamencie, który bywa opisywany jako dumny, zdystansowany i arystokratyczny. Charakterystyczny "orientalny wyraz" i przeszywające spojrzenie dodają mu tajemniczości. Choć sprawia wrażenie nieprzystępnego, w rzeczywistości jest psem niezwykle wrażliwym i głęboko przywiązanym do swojego opiekuna, jednak okazuje swoje uczucia w sposób powściągliwy, bez nadmiernej wylewności. Do obcych osób zachowuje dystans i nieufność, preferując ignorowanie niż wchodzenie w interakcje. Jest niezależny i inteligentny, ale jego inteligencja często przejawia się w sprycie i zaradności, a nie w bezwzględnym posłuszeństwie. Może być porywczy, ale nie jest agresywny. W domu jest raczej spokojny, lecz na zewnątrz potrzebuje dużej dawki ruchu i możliwości wybiegania się, co wynika z jego silnego instynktu myśliwskiego. Wymaga doświadczonego przewodnika, który zrozumie jego niezależną naturę i będzie potrafił nawiązać z nim silną relację opartą na łagodności, cierpliwości i konsekwencji.

Chart afgański jest generalnie rasą o dobrej odporności, dobrze znoszącą różne warunki atmosferyczne, choć w upały wymaga dostępu do cienia i wody, a zimą preferuje przebywanie w domu. Mimo swojej wytrzymałości, rasa jest predysponowana do pewnych problemów zdrowotnych. Należą do nich schorzenia oczu, takie jak katarakta (zaćma) prowadząca do utraty wzroku oraz zapalenie rogówki. Często występują infekcje uszu, alergie o różnym podłożu, a także problemy kardiologiczne i astma. Wśród poważniejszych chorób wymienić można chylothorax, czyli wysięk limfatyczny w jamie opłucnej, prowadzący do duszności, oraz dysplazję stawu biodrowego, paraliż krtani i wrodzoną mielopatię. Afgany, podobnie jak inne charty, wykazują nadwrażliwość na środki stosowane podczas narkozy i na ból, co należy uwzględniać podczas wszelkich zabiegów weterynaryjnych. Ważne jest także regularne usuwanie kamienia nazębnego.

Żywienie charta afgańskiego wymaga uwagi, aby utrzymać jego idealną kondycję i wagę, ponieważ rasa ma tendencję do przybierania na wadze przy niewłaściwej diecie, pomimo że nie jest z natury dużym łakomczuchem, a wręcz bywa wybredna. Dieta powinna być dostosowana do indywidualnego trybu życia psa. Można stosować zarówno wysokiej jakości gotowe karmy, jak i dobrze zbilansowane posiłki przygotowywane w domu. W przypadku szczeniąt, które intensywnie rosną, szczególnie polecane są suche karmy, aby zapewnić odpowiednią podaż makro- i mikroelementów, wspierających rozwój kośćca. Przy diecie domowej konieczna jest konsultacja z weterynarzem lub doświadczonym hodowcą w celu właściwej suplementacji preparatami wapniowo-witaminowymi i mineralnymi. Suki po rui często doświadczają wzmożonego linienia, dlatego zaleca się wówczas podawanie suplementów wspomagających regenerację skóry i odbudowę szaty. Dzienną porcję pokarmu dla dorosłego psa najlepiej podzielić na dwa lub trzy mniejsze posiłki, zapewniając mu spokój po jedzeniu. Z uwagi na długą szyję i kończyny, pochylanie się do miski stojącej na ziemi może być dla afgana niewygodne, dlatego zaleca się umieszczenie miski na lekkim podwyższeniu.

Pielęgnacja charta afgańskiego jest czasochłonna i wymaga niezwykłej systematyczności, stanowiąc znaczący element kosztów utrzymania psa. Długa, jedwabista sierść pozbawiona podszerstka ma tendencję do łatwego kołtunienia się, co wymaga regularnego i dokładnego rozczesywania co najmniej 2-3 razy w tygodniu, a najlepiej co drugi dzień. Dorosłego psa należy czesać po uprzednim zwilżeniu włosów, używając szczotki z zabezpieczonymi drucikami i metalowego grzebienia. Kołtuny należy delikatnie rozrywać palcami i rozczesywać, czasem wspomagając się specjalnymi preparatami ułatwiającymi. Po każdym spacerze konieczne jest usunięcie z sierści wszelkich zanieczyszczeń, takich jak rzepy, patyki czy nasiona. Mimo braku sezonowego linienia, niewielkie ilości włosów wypadają na bieżąco, jednak są one miękkie, zbierają się w kulki i są łatwe do usunięcia. Sierść szczeniąt, początkowo puszysta, z czasem jest zastępowana przez dorosły, jedwabisty włos (czasem wełnisty lub mieszany), a na grzbiecie formuje się charakterystyczne "siodło" z krótkiej, przylegającej sierści. Pełna szata rozwija się przez kilka lat. Kąpiele są niezbędne i powinny odbywać się raz w tygodniu, a w przypadku włosów wełnistych lub w okresie wymiany sierści, nawet co 3-5 dni. Należy używać specjalistycznych kosmetyków dla długiej sierści (szampony i odżywki, np. z lanoliną), delikatnie rozprowadzając je od nasady po końce włosów, nie mierzwąc ich. Po kąpieli włosy należy odcisnąć w ręcznik i suszyć suszarką na średnim ogniu, jednocześnie rozczesując. Cały proces może zająć od 1,5 do 3 godzin. Regularne skracanie pazurów jest również istotne, jeśli pies nie ściera ich naturalnie. W celu ochrony długich włosów na uszach często stosuje się specjalne opaski (tzw. snoody).

Chart afgański to pies niezwykle żywiołowy i aktywny, posiadający ogromne zapotrzebowanie na ruch. Mimo że w warunkach domowych potrafi być spokojny, do prawidłowego rozwoju psychicznego i fizycznego potrzebuje codziennej, intensywnej dawki wysiłku. Idealne są dla niego długie spacery z możliwością swobodnego i szybkiego biegania na otwartej, bezpiecznej i dobrze ogrodzonej przestrzeni, z dala od ruchu ulicznego i potencjalnych zagrożeń. Posiada bardzo silny instynkt pogoni, dlatego w miejscach nieogrodzonych powinien być prowadzony na smyczy. Charty afgańskie to wzrokowce, które polują, posługując się bystrym okiem, dlatego szybko poruszające się obiekty mogą wyzwolić w nich instynkt łowiecki. Świetnie sprawdzają się w sportach kynologicznych dedykowanych chartom, takich jak wyścigi torowe, coursing (pogoń za sztucznym zającem w terenie) czy próby pracy, gdzie ocenia się szybkość, wytrwałość i zaciętość. Mimo swojej inteligencji, nie zawsze są chętne do typowych zabaw z aportowaniem czy rzucaniem patyczków, ponieważ ich temperament jest bardziej niezależny i cenią sobie swobodną eksplorację terenu.

Szkolenie charta afgańskiego jest uznawane za wyzwanie i wymaga doświadczonego przewodnika, charakteryzującego się dużą cierpliwością, konsekwencją, łagodnością i stanowczością. Afgany są bystre i inteligentne, ale ich niezależna natura sprawia, że bywają oporne na typowe metody szkoleniowe i niechętnie wykonują polecenia, zwłaszcza te powtarzalne. Nie oznacza to braku inteligencji, lecz odmiennego jej rodzaju, skupionego na zaradności i sprycie. Próby stosowania siły lub podnoszenia głosu są absolutnie niewskazane i mogą przynieść efekt odwrotny do zamierzonego, prowadząc do zamykania się psa w sobie. Kluczem do sukcesu jest budowanie silnej, opartej na wzajemnym szacunku relacji oraz motywowanie psa za pomocą atrakcyjnych form nauki i wyjątkowych przysmaków. Wczesna socjalizacja szczeniąt jest niezwykle ważna - maluch powinien być regularnie wystawiany na kontakt z różnymi ludźmi, psami i nowymi sytuacjami, aby uniknąć lęku i rozwinąć pewność siebie. Zajęcia w psim przedszkolu mogą być bardzo pomocne. Należy pamiętać, że chart afgański nigdy nie będzie psem bezwzględnie posłusznym, ale przy odpowiednim podejściu chętnie współpracuje i staje się wspaniałym towarzyszem.

Chart afgański, dzięki swojemu niezwykle eleganckiemu i charakterystycznemu wyglądowi, często pojawia się w produkcjach filmowych i telewizyjnych, stanowiąc wizualną ozdobę ekranu. Choć rzadko pełni role głównych "psich gwiazd", jego obecność dodaje scenom prestiżu i egzotyki. Znany jest z epizodycznych występów w kultowych animacjach Disneya, takich jak "101 Dalmatyńczyków" oraz "Zakochany kundel", gdzie pojawia się jako jeden z psiaków z towarzystwa. Był również elementem scenografii w filmie "Cruella", podkreślając estetykę i charakter postaci. Jego wizerunek jest wykorzystywany do podkreślenia luksusu, piękna lub niezależności bohaterów.];