Historia Gończego Hiszpańskiego sięga głębokiego średniowiecza, a wzmianki o nim można znaleźć w historycznych księgach i dokumentach. Rasa ta była już doskonale znana w XIV wieku, o czym świadczy jej opis w słynnej Księdze Polowań (Libro de la Montería) króla Alfonsa XI z Kastylii. W kolejnych wiekach, m.in. w XVI wieku, o Gończym Hiszpańskim pisali tacy autorzy jak Argote de Molina, co potwierdza jego ugruntowaną pozycję w hiszpańskim łowiectwie. Był to pies ceniony przede wszystkim za swoje wybitne zdolności tropiące i niezwykłą wytrzymałość, niezbędną do pracy w zróżnicowanych terenach Półwyspu Iberyjskiego - od górskich zboczy po zarośla i równiny. Przez stulecia Gończy Hiszpański był hodowany i udoskonalany jako wyspecjalizowany pies gończy, zdolny do samodzielnej pracy na tropie, komunikujący się z myśliwym za pomocą charakterystycznych modulacji głosu. W 1982 roku rasa została oficjalnie uznana i przyjęto jej standard, co umocniło jej status i pozwoliło na dalszy rozwój pod nadzorem organizacji kynologicznych.

Gończy Hiszpański to pies o dwoistej naturze: w domowym zaciszu jest zazwyczaj łagodny, spokojny i niezwykle czuły wobec swojej rodziny, wykazując głębokie przywiązanie. Z kolei w terenie łowieckim przeistacza się w pełnego pasji, odważnego i nieustraszonego tropowca, który z ogromną determinacją podąża za zapachem. Jest psem inteligentnym, ale też bardzo niezależnym i bywa uparty, co jest cechą typową dla wielu ras myśliwskich, których zadaniem jest samodzielne podejmowanie decyzji. W stosunku do obcych bywa nieufny i zdystansowany, co w połączeniu z donośnym szczekaniem czyni go potencjalnym stróżem. Potrzebuje jasnych zasad i konsekwentnego, ale delikatnego prowadzenia.

Gończy Hiszpański generalnie uchodzi za rasę zdrową i wytrzymałą, co wynika z jego długiej historii jako psa pracującego, selekcjonowanego pod kątem siły i odporności. Średnia długość życia wynosi od 12 do 14 lat. Rasa jest odporna na trudne warunki pogodowe, zarówno upały, jak i chłody. Najczęstszym problemem zdrowotnym, na który należy zwracać uwagę, są uszy. Ze względu na ich długość i obwisłą budowę, są podatne na infekcje i stany zapalne, szczególnie po pracy w terenie, gdzie mogą zbierać brud, wodę i obce ciała. Regularna kontrola i czyszczenie uszu jest więc kluczowa dla utrzymania ich w dobrej kondycji. Poza tym, Gończy Hiszpański nie ma udokumentowanych predyspozycji do wielu chorób genetycznych powszechnych u innych ras, a jego energiczne usposobienie pomaga mu utrzymać dobrą kondycję fizyczną i zapobiegać nadwadze.

Odżywianie Gończego Hiszpańskiego powinno być dostosowane do jego wysokiego poziomu energii i trybu życia. Jako rasa aktywna, potrzebuje karmy wysokiej jakości, bogatej w białko i tłuszcze, aby zapewnić mu odpowiednią dawkę energii. Ważne jest, aby dieta była zbilansowana i dostarczała wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Rasa ta ma tendencję do bycia raczej łakomą, co można wykorzystać w treningu, ale należy też kontrolować porcje, aby uniknąć nadwagi, zwłaszcza u psów mniej aktywnych. Gończe Hiszpańskie zazwyczaj nie wykazują szczególnej wrażliwości pokarmowej czy alergii, jednak zawsze należy obserwować reakcje psa na nową karmę. W przypadku psów pracujących, szczególnie w okresie intensywnych polowań, warto rozważyć specjalistyczne karmy dla psów aktywnych lub pracujących, które dostarczają większej koncentracji energii i wspierają regenerację mięśni. Dostęp do świeżej wody powinien być stały.

Pielęgnacja Gończego Hiszpańskiego jest stosunkowo prosta i nie wymaga dużego nakładu pracy. Jego sierść jest krótka, gęsta, cienka i przylegająca, co minimalizuje gromadzenie się brudu i ułatwia czyszczenie. Regularne szczotkowanie, raz w tygodniu, zazwyczaj wystarcza, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji, a także pobudzić krążenie skóry. Linienie jest umiarkowane. Najważniejszym aspektem pielęgnacji jest dbałość o długie, zwisające uszy, które są podatne na infekcje. Należy je regularnie kontrolować, zwłaszcza po każdym powrocie z terenu, i delikatnie czyścić, aby zapobiec gromadzeniu się brudu, wilgoci i powstawaniu stanów zapalnych. Kąpiele zalecane są tylko w razie potrzeby. Należy również pamiętać o regularnym przycinaniu pazurów oraz dbaniu o higienę jamy ustnej.

Gończy Hiszpański to rasa o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennej, intensywnej dawki wysiłku, aby pozostać zdrowym i zadowolonym. Idealnym rozwiązaniem dla niego są długie, dynamiczne spacery, bieganie, a przede wszystkim aktywności związane z jego instynktem tropiącym. Uwielbia zabawy węchowe, aportowanie i wszelkie formy pracy, które angażują jego zmysł węchu i umysł. Jeśli nie jest wykorzystywany do polowań, właściciel musi zapewnić mu alternatywne zajęcia, takie jak tropienie sportowe, nosework, czy długie, eksploracyjne spacery po zróżnicowanym terenie. Brak odpowiedniej stymulacji fizycznej i psychicznej może prowadzić do frustracji, nudy i niepożądanych zachowań, takich jak destrukcja czy nadmierna wokalizacja.

Szkolenie Gończego Hiszpańskiego wymaga cierpliwości, konsekwencji i stanowczości, ale nigdy brutalności. Jest to pies inteligentny, ale jednocześnie niezależny i bywa uparty, co sprawia, że nie jest najłatwiejszy w ułożeniu, zwłaszcza dla osób bez doświadczenia. Szkolenie należy rozpocząć jak najwcześniej, już od szczenięcia, koncentrując się na pozytywnych metodach, nagradzaniu i budowaniu silnej więzi z przewodnikiem. Kluczowa jest wczesna i szeroka socjalizacja, zarówno z różnymi ludźmi, jak i innymi psami oraz zwierzętami, aby zminimalizować jego wrodzoną nieufność i instynkt myśliwski wobec mniejszych stworzeń. Rasa ta uwielbia wyzwania umysłowe i zadania węchowe, więc szkolenie powinno być urozmaicone i angażujące. Częste powtórzenia i krótkie, interesujące sesje treningowe pomogą utrzymać jego uwagę. Ze względu na silny instynkt tropiący, nauka przywołania i chodzenia na smyczy jest absolutnie fundamentalna.

Gończy Hiszpański, ze względu na swoje głównie użytkowe przeznaczenie i ograniczoną popularność poza Hiszpanią, nie odnotował znaczącej kariery filmowej. Nie jest to rasa, która często pojawia się w produkcjach kinowych czy telewizyjnych, ani też nie stała się "gwiazdą" ekranu, jak niektóre inne psy gończe czy rasy popularne. Jego wizerunek jest ściśle związany z tradycyjnym łowiectwem, a nie z show-biznesem. Brak jest znaczących, pamiętnych ról filmowych, które można by przypisać Gończemu Hiszpańskiemu.];