Historia Bichona Frise, zaliczanego do grupy biszonów, sięga głęboko w przeszłość, aż do rejonu Morza Śródziemnego. Uważa się, że psy te, podobnie jak maltańczyki, bolończyki i hawańczyki, wywodzą się od psów wodnych, takich jak barbet czy pudel, a ich przodkowie byli selekcjonowani pod kątem niewielkich rozmiarów i towarzyskiego usposobienia. Już w XIV wieku włoscy żeglarze przywozili małe, białe pieski z Wysp Kanaryjskich, gdzie były znane jako "Bichon Teneriffe". Szybko zdobyły one uznanie wśród europejskiej arystokracji. We Francji Bichon Frise stał się ulubieńcem dworu za panowania Franciszka I w XVI wieku, a jego popularność osiągnęła szczyt za Henryka III, który nosił swojego pupila w specjalnej, zawieszanej na szyi tacy. Pieski te, często perfumowane i rozpieszczane, były symbolem statusu i towarzyszyły damom na salonach. Upadek monarchii podczas Rewolucji Francuskiej w 1789 roku drastycznie zmienił los tych arystokratycznych piesków. Wiele z nich znalazło się na ulicach, gdzie musiały radzić sobie same. Jednak ich inteligencja i urok szybko zostały docenione przez prostych ludzi, a Bichony często towarzyszyły wędrownym artystom, kuglarzom i kataryniarzom, wykonując sztuczki i bawiąc publiczność. Ta ,,kariera cyrkowa" umocniła ich reputację psów bystrych i łatwych do szkolenia. W XX wieku, szczególnie po I i II wojnie światowej, rasa ponownie znalazła się na skraju wyginięcia. Pasja i zaangażowanie francuskich i belgijskich hodowców pozwoliły na jej odbudowę. W 1933 roku francuski związek kynologiczny (Société Centrale Canine) zatwierdził pierwszy wzorzec rasy pod nazwą "Bichon a poil frisé" (biszon o kręconym włosie), a w 1934 roku dokonano pierwszych wpisów do ksiąg rodowodowych. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) ostatecznie uznała rasę jako francusko-belgijską. Do Stanów Zjednoczonych Bichony dotarły w latach 50., a AKC oficjalnie uznało rasę w 1971 roku. Od tamtej pory Bichon Frise z powodzeniem odzyskał swoją pozycję jako ceniony pies do towarzystwa na całym świecie.

Bichon Frise to ucieleśnienie radości i figlarności, idealny pies do towarzystwa. Jest psem o zrównoważonym, pogodnym i umiarkowanym temperamencie, co sprawia, że bez problemu adaptuje się do różnych sytuacji i otoczenia. Charakteryzuje się niezwykłą czułością i silnym przywiązaniem do swojej rodziny, uwielbiając pieszczoty i bycie w centrum uwagi. Źle znosi samotność, a długotrwałe pozostawienie go samego może skutkować próbami zwrócenia na siebie uwagi, choć rzadko przejawia skłonności do niszczenia czy wycia. Bichony są bardzo towarzyskie, przyjazne zarówno wobec domowników, jak i obcych ludzi oraz innych zwierząt. Są inteligentne i chętnie się uczą, zwłaszcza gdy nauka połączona jest z zabawą i nagrodami. Mogą jednak przejawiać pewną upartość, dlatego w szkoleniu wymagana jest konsekwencja połączona z delikatnością. Ich czujność sprawia, że mogą pełnić funkcję małych "stróżów", alarmując szczekaniem o obecności intruzów, jednak ich przyjazna natura nie predysponuje ich do roli psa obronnego.

Bichon Frise jest generalnie rasą zdrową i wyjątkowo długowieczną, z wieloma osobnikami dożywającymi sędziwego wieku. Istnieją jednak pewne predyspozycje do konkretnych schorzeń, na które opiekun powinien zwracać uwagę. Do najczęstszych problemów zdrowotnych należą dolegliwości stomatologiczne, takie jak wczesna utrata zębów i powikłania wynikające z infekcji dziąseł, jeśli higiena jamy ustnej nie jest priorytetem. Często występują także alergie, zarówno skórne (np. na pchły) jak i pokarmowe, wynikające z wrażliwego przewodu pokarmowego. Rasa jest również podatna na problemy z oczami, w tym zaćmę, inne dziedziczne choroby oczu, a także niedrożność kanalików łzowych, co prowadzi do nadmiernego łzawienia i powstawania nieestetycznych, brązowo-żółtych zacieków pod oczami. Zwichnięcie rzepki kolanowej to kolejna choroba ortopedyczna, na którą Bichony mogą zapadać. Ponadto, ze względu na obfitą okrywę włosową i niewielkie rozmiary, są wrażliwe na zmiany temperatur, łatwo się przeziębiają i moczą okolice brzucha w niekorzystnych warunkach pogodowych, co może prowadzić do kłopotów żołądkowych. Wymagają więc ochrony przed zimnem i wilgocią. Rzadziej, ale odnotowuje się, występowanie chorób wątroby czy małopłytkowości immunologicznej. Odpowiedzialni hodowcy badają swoje psy pod kątem tych schorzeń, aby minimalizować ich występowanie.

Żywienie Bichona Frise powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do wieku, poziomu aktywności i stanu zdrowia psa. Może to być zarówno gotowa karma sucha, mokra, jak i dieta domowa (np. BARF), ale w tym ostatnim przypadku kluczowe jest ścisłe przestrzeganie zbilansowania składników i ewentualna suplementacja, pod nadzorem weterynarza. Bichony mają tendencję do tycia, są też łakomczuchami, dlatego niezwykle ważne jest precyzyjne odmierzanie porcji pokarmu i ograniczenie smakołyków do minimum, szczególnie podczas szkolenia. Nie należy ulegać ich urokowi i pozwalać na żebranie przy stole. Zawsze należy zapewnić psu stały dostęp do świeżej, czystej wody. Ze względu na wrażliwość przewodu pokarmowego, niektórzy przedstawiciele rasy mogą wymagać specjalistycznych karm hipoalergicznych lub o wysokiej strawności.

Pielęgnacja Bichona Frise jest czasochłonna i wymaga regularności, ale jest niezbędna dla utrzymania zdrowia i estetycznego wyglądu jego wyjątkowej sierści. Ich włos, choć często mylony z sierścią, rośnie przez całe życie, nie wypada intensywnie (jest "uwięziony" w podszerstku), dzięki czemu rasa jest uznawana za stosunkowo hipoalergiczną, choć nie oznacza to całkowitego braku alergenów. Aby zapobiec plątaniu się i filcowaniu, Bichona należy szczotkować codziennie lub przynajmniej 2-3 razy w tygodniu. Wymaga regularnego strzyżenia i kąpieli, zazwyczaj co 4 do 8 tygodni, co często oznacza wizyty u profesjonalnego groomera. Właściciele psów wystawowych uczą się tych zabiegów samodzielnie. Biała sierść łatwo zbiera zabrudzenia podczas spacerów, więc częste kąpiele są konieczne. Dodatkowym elementem pielęgnacji jest dbałość o okolice oczu, gdyż nadmierne łzawienie może prowadzić do powstawania brudnych zacieków, które należy regularnie czyścić specjalnymi płynami. Ważne jest również utrzymanie higieny uszu, regularne obcinanie pazurów oraz codzienne szczotkowanie zębów, aby zapobiec odkładaniu się kamienia nazębnego i chorobom dziąseł.

Bichon Frise to rasa o umiarkowanym zapotrzebowaniu na ruch. Chociaż są zwinne i energiczne, i potrafią zaskoczyć szybkością, nie wymagają intensywnych i długotrwałych treningów. Idealnie sprawdzą się w warunkach miejskich, zadowalając się kilkoma krótszymi, ale codziennymi spacerami oraz sesjami zabaw w domu lub ogrodzie. Lubią biegać i bawić się piłeczką, chętnie aportują i uczą się sztuczek, które stanowią dla nich doskonałą stymulację umysłową i fizyczną. Mogą być towarzyszami zarówno dla osób prowadzących spokojny tryb życia, jak i tych bardziej aktywnych. Ważne jest, aby zapewnić im możliwość wyładowania energii poprzez zabawę i krótkie spacery, gdyż długie okresy nudy mogą prowadzić do niepożądanych zachowań. Bichony z powodzeniem uczestniczą także w psich sportach, takich jak agility czy rally-o.

Bichon Frise to pies inteligentny i chętny do nauki, co czyni go stosunkowo łatwym do szkolenia, zwłaszcza w zakresie sztuczek. Najlepiej reaguje na pozytywne metody, oparte na nagrodach i pochwałach, natomiast ostre traktowanie czy krzyki mogą sprawić, że stanie się lękliwy i wycofany. Wczesna socjalizacja jest kluczowa - szczeniak powinien jak najszybciej poznawać różnorodne osoby, miejsca, dźwięki i inne zwierzęta, aby wyrosnąć na odważnego i dobrze przystosowanego psa. Choć bywa uparty, konsekwencja i cierpliwość opiekuna pozwalają na skuteczne osiągnięcie zamierzonych celów. Warto jednak pamiętać, że Bichony mają reputację ras trudnych do nauki czystości w domu, co wymaga szczególnej uwagi i cierpliwości na początkowym etapie. Silne przywiązanie do rodziny oznacza, że pies potrzebuje stałego kontaktu z opiekunem; regularne i długotrwałe pozostawienie go samego może prowadzić do problemów behawioralnych.

Bichon Frise, ze względu na swój uroczy wygląd, inteligencję i zdolności do nauki sztuczek, od wieków był predestynowany do występów. Jego historyczna rola jako towarzysza wędrownych kuglarzy i artystów cyrkowych świadczy o wrodzonym talencie do rozbawiania publiczności i bycia w centrum uwagi. Chociaż w dostępnych źródłach nie ma informacji o konkretnych, głośnych rolach filmowych czy statusie "gwiazdy kina" na miarę niektórych większych ras, jego temperament czyni go idealnym kandydatem do ról uroczych i zabawnych towarzyszy w produkcjach familijnych czy komediach.];