Posokowiec hanowerski wywodzi się bezpośrednio z dawnych niemieckich psów gończych, znanych jako die Bracken, a zwłaszcza z tak zwanych "liamhunde" (psów na otoku), których historia sięga około 500 roku naszej ery. Te wczesnośredniowieczne psy, cenione za wyjątkowy węch i zdolność do pracy dolnym wiatrem, były używane do tropienia zwierzyny na długo przed pojawieniem się broni palnej. Przełom XVIII i XIX wieku przyniósł znaczące zmiany w metodach polowania na grubą zwierzynę. Wraz z upowszechnieniem broni palnej, pojawiła się potrzeba wyspecjalizowanych psów do odnajdywania postrzałków - zranionych zwierząt, które oddaliły się z miejsca strzału. Właśnie w tym okresie dawne, ciężkie tropowce, charakteryzujące się wydłużonym tułowiem, krótkimi nogami i szeroką głową, zostały skrzyżowane z rudymi gończymi hanowerskimi. Proces ten, prowadzony głównie na dworze myśliwskim Królestwa Hanoweru, doprowadził do powstania nowej, jednolitej rasy, którą nazwano posokowcem hanowerskim. Od 1894 roku hodowlą i rozwojem rasy zajmuje się niemiecki klub Verein Hirschmann e.V., który od początku kładł nacisk na zachowanie i doskonalenie jej wybitnych zdolności użytkowych. Posokowce hanowerskie szybko zyskały uznanie wśród myśliwych w całej Europie jako niezrównani specjaliści w tropieniu po sfarbowanym śladzie. Ze względu na ich cięższą budowę i metodykę pracy, z czasem wyewoluowała lżejsza i zwinniejsza odmiana - posokowiec bawarski, lepiej przystosowany do terenów górskich. Mimo swojej specjalizacji, posokowce hanowerskie nigdy nie stały się rasą masowo popularną, pozostając głównie w rękach myśliwych, także w Polsce, gdzie były obecne już przed II wojną światową.

Posokowiec hanowerski to pies o spokojnym i zrównoważonym temperamencie, wykazujący silną lojalność wobec swojego przewodnika i niezwykłą koncentrację podczas pracy na śladzie. W stosunku do obcych bywa powściągliwy i potrzebuje czasu, aby zaufać. Charakteryzuje go również pewna niezależność i upartość, wynikająca z silnego instynktu łowieckiego. W domowym zaciszu jest raczej cichy i zrównoważony, lecz w terenie przejawia ogromną energię i wytrwałość. Jest psem inteligentnym, chętnym do współpracy, choć jego samodzielność wymaga doświadczonego przewodnika. Może być czujnym stróżem, zawsze gotowym ostrzec o obecności intruzów, jednak nie przejawia nadmiernej agresji.

Posokowce hanowerskie uchodzą za rasę ogólnie zdrową i niezwykle odporną, co jest cechą pożądaną u psa pracującego w trudnych warunkach terenowych. Do najczęściej spotykanych problemów zdrowotnych, choć niekoniecznie genetycznych, należą różnego rodzaju urazy mechaniczne, wynikające z przedzierania się przez gęste zarośla i inne przeszkody podczas pracy w lesie. Genetycznie, pewnym ryzykiem jest dysplazja stawów biodrowych, dlatego odpowiedzialni hodowcy poddają psy przeznaczone do rozrodu badaniom rentgenowskim w celu wykluczenia tej wady. Rasa ta dobrze znosi zmienne warunki pogodowe, jednak podczas upałów należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć udaru cieplnego, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich wysoką aktywność.

Posokowiec hanowerski zazwyczaj ma dobry apetyt i nie jest wybredny, co ułatwia dobór diety. Ważne jest, aby dostarczać mu pełnowartościową karmę, dostosowaną do jego wieku, poziomu aktywności oraz wielkości - najlepiej sprawdzają się wysokiej jakości karmy komercyjne przeznaczone dla ras średnich i dużych o umiarkowanej lub wysokiej aktywności. Alternatywnie, można stosować dietę przygotowywaną w domu, pod warunkiem jej odpowiedniego zbilansowania pod kątem białek, tłuszczów, węglowodanów, witamin i minerałów. Psy aktywnie polujące lub intensywnie trenujące będą wymagały zwiększonej dawki energii, szczególnie w okresach wzmożonego wysiłku. Niezależnie od wybranej metody żywienia, stały dostęp do świeżej wody jest absolutnie niezbędny. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub specjalnych potrzeb (np. alergie), zawsze warto skonsultować się z lekarzem weterynarii lub hodowcą.

Pielęgnacja posokowca hanowerskiego jest stosunkowo prosta i nie wymaga wiele czasu. Jego krótka, gęsta i twarda sierść jest łatwa w utrzymaniu - wystarczy regularne szczotkowanie (raz w tygodniu) w celu usunięcia martwych włosów i utrzymania szaty w dobrej kondycji. Kąpiele powinny być rzadkie, wykonywane tylko w razie konieczności, aby nie naruszać naturalnej warstwy ochronnej skóry. Należy zwracać szczególną uwagę na oklapnięte uszy, które ze względu na swoją budowę mogą być podatne na infekcje i stany zapalne, zwłaszcza po zamoczeniu - wymagają regularnego sprawdzania i czyszczenia. Regularne przycinanie pazurów oraz dbałość o higienę jamy ustnej są również ważnymi elementami pielęgnacji. Ze względu na krótki włos, pies nie zbiera nadmiernie brudu podczas spacerów.

Posokowiec hanowerski to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność fizyczną. Nie jest to rasa kanapowa - potrzebuje codziennych, długich i intensywnych spacerów, a najlepiej możliwości swobodnego biegania i eksplorowania terenu, najlepiej w dużym ogrodzie lub bezpiecznym, otwartym obszarze. Jego ogromna wytrzymałość i energia czynią go doskonałym towarzyszem dla osób aktywnych, lubiących wędrówki, bieganie czy jazdę na rowerze. Psy tej rasy uwielbiają zabawy związane z aportowaniem i tropieniem, które stymulują ich wybitny zmysł węchu i instynkt łowiecki. Brak odpowiedniej dawki ruchu i stymulacji umysłowej może prowadzić do frustracji i niepożądanych zachowań, takich jak niszczenie przedmiotów, nadpobudliwość czy uporczywe szczekanie. W swojej naturalnej roli jest to pies do pracy w terenie, dlatego regularne zajęcia, takie jak tropienie sportowe, są dla niego niezwykle satysfakcjonujące.

Szkolenie posokowca hanowerskiego wymaga doświadczonego, konsekwentnego i pewnego siebie przewodnika, który potrafi jasno określić swoją pozycję w relacji z psem. Ze względu na silny instynkt łowiecki i wrodzoną niezależność, rasa ta może być wyzwaniem w ułożeniu, a nauka bezwzględnego posłuszeństwa nie jest prosta. Niezwykle istotna jest wczesna i gruntowna socjalizacja, która powinna obejmować kontakt z różnymi ludźmi, innymi psami i nowymi środowiskami, aby pies rozwijał się w zrównoważony sposób. Posokowiec jest inteligentny i chętny do współpracy, ale potrzebuje motywacji i cierpliwości. Metody pozytywnego wzmocnienia, szczególnie z użyciem przysmaków, są bardzo skuteczne. Szkolenie do jego docelowej pracy - tropienia postrzałków - to proces długotrwały, często zajmujący kilka lat, ale wyszkolony posokowiec jest niezrównany w swojej specjalizacji.

Posokowiec hanowerski nie jest rasą, która często pojawia się na ekranach kin czy telewizji. Jego specjalistyczny charakter i rzadkość występowania sprawiają, że nie zdobył popularności jako gwiazda filmowa, a jego obecność w mediach jest minimalna.];