Historia rasy Kishu jest głęboko zakorzeniona w dawnych tradycjach myśliwskich Japonii, gdzie wywodzi się od pradawnych szpiców myśliwskich typu canis familiaris palustris, które zamieszkiwały te tereny już ponad 3000 lat temu. Rasa ta rozwijała się w górzystych regionach prowincji Kishu (obecnie prefektury Wakayama i Mie), gdzie była nieocenionym pomocnikiem myśliwych matagi, wykorzystywanym do polowań na dziki i jelenie w gęsto zalesionych górach. Ze względu na swoje doskonałe umiejętności łowieckie, wytrzymałość i bystrość, psy te cieszyły się dużym uznaniem. W początkach historii rasy, umaszczenie Kishu było zróżnicowane i obejmowało kolory takie jak rudy, sezamowy, a nawet pręgowany czy łaciaty. Jednak w latach 30. XX wieku, wraz z rozpoczęciem formalnych prac hodowlanych i badań prowadzonych przez Haruo Isogaiego, podjęto decyzję o standaryzacji rasy. Od 1934 roku preferowano wyłącznie jednolite umaszczenia, a do 1945 roku psy o łaciatym włosie całkowicie zanikły, co doprowadziło do dominacji białej sierści, cenionej przez myśliwych za łatwość dostrzeżenia psa w lesie. W tym samym roku, z uwagi na unikalne cechy i znaczenie kulturowe, Kishu zostało oficjalnie uznane za pomnik przyrody w Japonii. Mimo swojej bogatej historii i statusu skarbu narodowego, rasa ta pozostała w dużej mierze nieznana poza granicami Japonii, co czyni ją rzadkością na skalę światową.

Kishu to pies o niezwykłej wytrzymałości, sprawiający wrażenie szlachetnego i dostojnego, a jednocześnie prostodusznego w swoim zachowaniu. Jego temperament cechuje się wiernością, pojętnością i bardzo wysoką czujnością, co czyni go doskonałym stróżem. Jest psem inteligentnym i aktywnym, silnie przywiązującym się do swojej rodziny i opiekuna, potrzebującym bliskości człowieka. Choć zazwyczaj jest łagodny i przyjacielski wobec swoich bliskich, w stosunku do obcych bywa nieufny i zdystansowany, co wymaga czasu na zbudowanie zaufania. Kishu wykazuje również pewną niezależność i upartość, co jest cechą typową dla ras pierwotnych, ale przy odpowiednim podejściu staje się lojalnym i oddanym towarzyszem.

Kishu to rasa ogólnie uważana za zdrową i odporną. Posiada solidną budowę i dobrą genetykę, co przekłada się na długie i zdrowe życie większości osobników. Niemniej jednak, jak każda rasa, Kishu może być predysponowany do pewnych problemów zdrowotnych. Obserwuje się u nich sporadycznie dysplazję stawów łokciowych, choć rzadziej niż u wielu innych ras. Nie są znane specyficzne, dziedziczne choroby oczu ani powszechne genetyczne schorzenia zwyrodnieniowe stawów. Kishu może jednak cierpieć na różnego rodzaju choroby autoimmunologiczne, zarówno te o łagodnym, jak i poważniejszym przebiegu. Wśród nich wymienia się alergie środowiskowe i pokarmowe, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (niedoczynność tarczycy), chorobę Addisona, toczeń rumieniowaty układowy oraz skórne formy tocznia (toczeń krążkowy). Kolejną przypadłością, która bywa obserwowana, jest entropium, czyli wada powiek, polegająca na ich podwijaniu się w kierunku gałki ocznej. Ze względu na gęstą, podwójną sierść, Kishu dobrze znosi niskie temperatury i wilgoć, ale jest wrażliwy na upały, dlatego w lecie należy chronić go przed przegrzaniem.

Żywienie Kishu powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, która dostarcza wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Sprawdza się zarówno zbilansowana, sucha karma wysokiej jakości, jak i odpowiednio przygotowana, zbilansowana dieta surowa (BARF). W przypadku diety BARF, kluczowe jest zapewnienie właściwej suplementacji. Niektóre psy rasy Kishu mogą reagować alergicznie lub wykazywać problemy skórne po spożyciu diet bogatych w skrobię, wołowinę lub drób. W takich przypadkach zaleca się poszukanie alternatywnych źródeł białka i węglowodanów. Psy aktywne i pracujące potrzebują większej dawki kalorii, białka i tłuszczu, aby utrzymać masę mięśniową i dostarczyć sobie energii. Kishu często bywają wybredne, co jest cechą typową dla niektórych szpiców japońskich, i z reguły nie mają skłonności do nadwagi, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej aktywności fizycznej.

Pielęgnacja sierści Kishu jest stosunkowo prosta, choć wymaga regularności, szczególnie w okresach linienia. Rasa ta posiada podwójną sierść: szorstki włos okrywowy oraz miękki i gęsty podszerstek. Kishu linieje umiarkowanie do obficie, zazwyczaj dwa razy do roku, w sezonowych "molt". W tym czasie zaleca się częstsze wyczesywanie martwego podszerstka za pomocą gumowej szczotki lub zgrzebła, a także kąpiele i dokładne suszenie, aby przyspieszyć proces wymiany sierści. Poza okresami linienia wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Włos na policzkach i ogonie jest nieco dłuższy i może wymagać uwagi. Oprócz pielęgnacji sierści, ważne jest regularne sprawdzanie stanu uszu i oczu oraz ich czyszczenie w razie potrzeby. Pazury powinny być regularnie przycinane lub piłowane, jeśli nie ścierają się naturalnie podczas aktywności. Przyzwyczajanie psa do tych zabiegów od szczenięcia jest kluczowe dla komfortu zarówno psa, jak i opiekuna. Kishu nie zbiera dużo brudu na spacerach, dzięki swojej strukturze sierści.

Kishu to rasa o wybitnej wytrzymałości i znacznym zapotrzebowaniu na ruch oraz stymulację umysłową. Nie jest psem kanapowym i do prawidłowego rozwoju psychofizycznego potrzebuje aktywnego trybu życia. Codzienne, długie spacery, wędrówki, bieganie czy inne formy aktywności fizycznej są dla niego niezbędne. Kishu uwielbia zabawy, chętnie aportuje i uczestniczy w aktywnościach, które angażują jego inteligencję i instynkty łowieckie. Doskonale odnajduje się w psich sportach, takich jak agility, obedience, rally, nosework czy barn hunt. Brak odpowiedniej dawki ruchu i zajęć umysłowych może prowadzić do frustracji, destrukcyjnych zachowań i problemów z temperamentem. Aktywny i pogodny Kishu może być doskonałym towarzyszem zabaw dla nieco starszych dzieci, pod warunkiem że te szanują jego przestrzeń. Idealny właściciel dla Kishu to osoba, która sama jest aktywna i gotowa poświęcić czas na wspólne wyzwania fizyczne i mentalne.

Szkolenie Kishu wymaga konsekwencji, cierpliwości i pozytywnych metod. Są to psy inteligentne i pojętne, ale również bywają uparte i niezależne, co jest typowe dla ras pierwotnych. Najlepiej reagują na sesje treningowe o szybkim tempie, pozytywne wzmocnienia i nagrody, takie jak smakołyki, pochwały, zabawa z opiekunem czy możliwość eksploracji otoczenia. Ważne jest, aby trening nigdy nie był surowy ani oparty na karach, ponieważ źle traktowany Kishu może stać się oporny, lękliwy lub zacząć "kłócić się" z przewodnikiem. Wczesna socjalizacja jest absolutnie kluczowa, szczególnie ze względu na wrodzoną nieufność wobec obcych i silny instynkt łowiecki. Szczeniak Kishu powinien być regularnie wystawiany na kontakt z różnymi ludźmi, innymi psami (szczególnie tymi mniejszymi), a także z różnorodnymi bodźcami i miejscami. Niesocjalizowany Kishu może traktować mniejsze zwierzęta jako potencjalną zdobycz, a także wykazywać nadmierną rezerwę lub strach w stosunku do nieznanych osób. Rasa ta doskonale sprawdza się w psich sportach, które wykorzystują ich inteligencję, wytrzymałość i instynkty, co może być świetnym sposobem na budowanie więzi i utrzymanie psa w dobrej kondycji psychicznej.

Brak dostępnych danych wskazujących na znaczącą karierę rasy Kishu w kinematografii czy status gwiazdy filmowej. Rasa ta jest bardzo rzadka poza Japonią, co ogranicza jej obecność w masowej kulturze.];