Historia Gończego Harriera sięga głęboko w średniowiecze, do XIII wieku w Anglii, gdzie narodziła się jako wyspecjalizowana rasa do polowań na zające. W tamtych czasach polowania z psami gończymi były popularną formą rozrywki i zdobywania pożywienia. Pierwotnie Harrier był prawdopodobnie efektem krzyżowania lokalnych psów gończych z terierami, a z czasem dodano do jego puli genowej krew Foxhounda, co nadało mu współczesny wygląd i charakterystyczne cechy. Wyróżniał się na tle innych gończych swoją wytrzymałością, zwinnością i doskonałym węchem, co czyniło go niezastąpionym w pogoni za zającem po zróżnicowanym terenie. Rasa dotarła do Ameryki Północnej już w czasach kolonialnych, gdzie również była wykorzystywana przez myśliwych. Przez wieki Harrier zachował swoje pierwotne przeznaczenie, ewoluując w psa o silnej budowie, doskonałych predyspozycjach do pracy w sforze oraz łagodnym charakterze, co pozwoliło mu przetrwać i być cenionym do dziś.

Gończy Harrier to pies o niezwykle pogodnym i przyjaznym usposobieniu, silnie zorientowany na swoją ludzką rodzinę. Jest towarzyski, otwarty i zazwyczaj dobrze dogaduje się z dziećmi, cechując się cierpliwością i chęcią do zabawy. W stosunku do obcych bywa ufny i serdeczny, rzadko przejawiając nieufność. Jego natura jest łagodna, lecz jednocześnie pełna energii, którą z entuzjazmem wykorzystuje podczas aktywności fizycznej. Jako pies gończy, zachowuje silny instynkt łowiecki, co manifestuje się ciekawością zapachów i skłonnością do podążania za tropem. Pomimo swojej niezależności, jest przywiązany do opiekuna i chętnie współpracuje, jeśli widzi w tym sens i motywację.

Gończy Harrier jest uznawany za rasę generalnie zdrową i odporną, co wynika z jego użytkowej historii i selekcji pod kątem wytrzymałości. Podobnie jak w przypadku wielu innych ras, mogą jednak wystąpić pewne predyspozycje do schorzeń. Do najczęściej wymienianych problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych oraz niektóre schorzenia oczu. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają testy genetyczne i badania przesiewowe swoich psów, aby minimalizować ryzyko wystąpienia tych chorób w kolejnych pokoleniach. Regularne wizyty u weterynarza, profilaktyczne szczepienia, odrobaczanie oraz kontrola stanu uszu (co tydzień) i zębów (częste szczotkowanie specjalną pastą dla psów) są kluczowe dla utrzymania Harriera w doskonałej kondycji przez całe jego życie.

Żywienie Gończego Harriera powinno opierać się na wysokiej jakości karmie, dostosowanej do jego wieku (szczeniak, dorosły, senior) oraz poziomu aktywności fizycznej. Jako rasa bardzo aktywna, Harriery mogą potrzebować karmy o wyższej zawartości białka i tłuszczu, aby sprostać ich zapotrzebowaniu energetycznemu. Ważne jest, aby unikać przekarmiania i dbać o utrzymanie prawidłowej wagi, co zapobiega obciążeniu stawów. Przysmaki powinny być podawane z umiarem, a resztki ze stołu, szczególnie gotowane kości i pokarmy o wysokiej zawartości tłuszczu, są niewskazane. Warto monitorować reakcje psa na różne rodzaje pokarmu, a w przypadku jakichkolwiek obaw dotyczących jego wagi lub diety, skonsultować się z weterynarzem. Harriery nie są zazwyczaj rasą szczególnie wrażliwą na pokarm, ale indywidualne alergie zawsze mogą się pojawić.

Pielęgnacja Gończego Harriera jest stosunkowo prosta i niewymagająca, głównie ze względu na jego krótką, gładką i przylegającą sierść. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie miękką szczotką lub specjalną rękawicą dla psów, aby usunąć luźne włosy i brud, a także utrzymać sierść w dobrej kondycji i z połyskiem. Harrier linieje w umiarkowanym stopniu. Kąpiele są potrzebne tylko okazjonalnie, w zależności od potrzeb i stopnia zabrudzenia, zawsze z użyciem delikatnego szamponu przeznaczonego dla psów, co pomoże utrzymać świeży zapach. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy, które powinno się regularnie sprawdzać i czyścić miękką gazą nasączoną płynem do czyszczenia uszu, aby zapobiec infekcjom. Regularne przycinanie pazurów jest również istotne, ponieważ zbyt długie pazury mogą powodować dyskomfort i problemy z poruszaniem się. Harrier nie zbiera nadmiernie brudu na spacerach dzięki krótkiej sierści.

Gończy Harrier to rasa stworzona do wielogodzinnej aktywności w terenie i ma niezwykle wysokie zapotrzebowanie na ruch. Bez wystarczającej ilości intensywnych ćwiczeń fizycznych i mentalnych, pies tej rasy może stać się znudzony, sfrustrowany i przejawiać destrukcyjne zachowania. Harriery uwielbiają biegać, tropić i eksplorować. Idealnie czują się podczas długich spacerów, wędrówek, a także sportów kynologicznych, takich jak tracking, rally-o czy coursing. Ze względu na silny instynkt łowiecki i skłonność do podążania za zapachem, spacery poza ogrodzonym terenem zawsze powinny odbywać się na smyczy, a ogród musi być solidnie zabezpieczony. Harrier nie jest psem kanapowym; potrzebuje przestrzeni i możliwości spożytkowania swojej energii każdego dnia. Chętnie bawi się i z zapałem aportuje, a wspólne aktywności z opiekunem są dla niego źródłem ogromnej radości.

Szkolenie Gończego Harriera wymaga konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia specyficznej natury psa gończego, która często bywa niezależna i uparta. Harriery są inteligentne i szybko się uczą, jeśli widzą w szkoleniu sens i motywację. Najlepiej reagują na spokojne, pozytywne wzmocnienie i stanowcze, ale kochające przywództwo. Wczesna socjalizacja z ludźmi, innymi psami i różnorodnym otoczeniem jest kluczowa, aby szczeniak wyrósł na dobrze zrównoważonego i pewnego siebie towarzysza. Ze względu na silny instynkt łowiecki, szkolenie przywołania powinno być priorytetem, ale nawet najlepiej wyszkolony Harrier może dać się ponieść zapachowi, dlatego bezpieczne, ogrodzone tereny są niezbędne. Harriery lubią wyzwania umysłowe i cenią sobie różnorodność w treningu, co pomaga utrzymać ich zaangażowanie.

Brak szeroko udokumentowanej kariery Gończego Harriera w filmach czy roli gwiazdy kinowej. Jest to rasa przede wszystkim użytkowa, ceniona w kręgach myśliwskich, a nie typowa dla ekranu.];