Historia Berneńskiego Psa Pasterskiego sięga starożytności. Uważa się, że jego przodkowie to molosy przywiezione na tereny dzisiejszej Szwajcarii przez rzymskie legiony około 2000 lat temu. Te potężne psy krzyżowały się z lokalnymi rasami, tworząc wytrzymałe psy gospodarskie, które doskonale radziły sobie w trudnym alpejskim klimacie. Ich rola była wszechstronna - stróżowały, zaganianiały bydło, a przede wszystkim ciągnęły wózki z mlekiem i serami na wiejskich terenach kantonu Berno. Przez wieki psy te były znane pod różnymi nazwami, takimi jak Dürrbächler (od nazwy zajazdu i gospody Dürrbach, gdzie były szczególnie popularne), Gelbbachler (żółtopoliczkowe) czy Vieraugler (czterookie), nawiązując do ich charakterystycznego umaszczenia. Pod koniec XIX wieku, z powodu braku jednolitej polityki hodowlanej i rosnącej popularności bernardynów, liczebność i jakość berneńczyków uległy znacznemu pogorszeniu. Na przełomie XIX i XX wieku, dzięki wysiłkom kilku entuzjastów, w tym profesora Alberta Heima, Maxa Siebera, Fritza Probsta i Franza Schertenleiba, rozpoczęto planową hodowlę i odbudowę rasy. W 1902 roku berneńczyki po raz pierwszy zaprezentowano na wystawie. Rok 1907 był kluczowy - w Burgdorfie założono Szwajcarski Klub Dürrbachlera, a prof. Heim opracował pierwszy wzorzec rasy. W 1913 roku zmieniono nazwę na Berner Sennenhund (Berneński Pies Pasterski), co miało podkreślić jego związek z innymi szwajcarskimi psami pasterskimi. Rasa szybko zyskała popularność w Szwajcarii, a następnie w Niemczech i innych krajach. W latach 40. XX wieku, aby poprawić budowę, zdrowie i temperament, do puli genetycznej wprowadzono krew nowofundlanda. Do Stanów Zjednoczonych berneńczyki trafiły w 1926 roku, a w 1937 roku rasa została oficjalnie uznana przez American Kennel Club. W Polsce pierwszy berneński pies pasterski pojawił się w 1979 roku, a prawdziwy rozwój hodowli nastąpił dzięki importom z Niemiec na początku lat 80.

Berneński Pies Pasterski to pies o zrównoważonym i łagodnym temperamencie, który doskonale odnajduje się w roli oddanego towarzysza rodziny. W codziennych sytuacjach jest pewny siebie, czujny i uważny, co czyni go dobrym, choć niezbyt hałaśliwym stróżem. W stosunku do zaufanych osób okazuje ogromną łagodność i oddanie, silnie przywiązując się do swoich opiekunów, a nawet do wszystkich członków rodziny. Wobec obcych potrafi zachować pewien dystans, ale jest spokojny i akceptujący, o ile widzi, że są mile widziani przez jego rodzinę. Młode berneńczyki są zazwyczaj żywiołowe i pełne energii, jednak z wiekiem ich zachowanie nabiera stateczności. Są inteligentne i chętne do nauki, co w połączeniu z ich średnim temperamentem sprawia, że są stosunkowo łatwe w ułożeniu, zwłaszcza przy zastosowaniu pozytywnych metod szkolenia. Nie lubią samotności i potrzebują bliskiego kontaktu z człowiekiem, w przeciwnym razie mogą przejawiać niepożądane zachowania.

Berneński Pies Pasterski, niestety, nie należy do ras długowiecznych, a jego średnia długość życia wynosi od 7 do 10 lat, przy czym znaczna część osobników nie dożywa nawet tego wieku. Jest to w dużej mierze spowodowane wysoką predyspozycją do chorób nowotworowych, które są główną przyczyną przedwczesnych zgonów. Do najczęściej występujących nowotworów należą histiocytoza (choroba genetyczna niszcząca własne komórki organizmu), naczyniakomięsak krwionośny (hemangiosarcoma) oraz guzy z komórek tucznych (mastocytoma). Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania genetyczne swoich psów przed dopuszczeniem do rozrodu w celu minimalizacji ryzyka dziedziczenia tych schorzeń. Poza nowotworami, berneńczyki są podatne na typowe dla dużych ras problemy zdrowotne, takie jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych. Inne schorzenia, które mogą dotknąć psy tej rasy, to rozszerzenie i skręt żołądka (stan nagły, zagrażający życiu), młodzieńcze zapalenie kości (enostoza), osteochondroza (OCD), a także choroby oczu, takie jak entropium (podwinięcie powieki), ektropium (wywinięcie powieki) oraz postępujący zanik siatkówki (PRA) czy dysplazja siatkówki (RD). Zdarzają się również przypadki chorób autoimmunologicznych, niedoczynności tarczycy, choroby von Willebranda, epilepsji, alergii skórnych oraz mielopatii zwyrodnieniowej (DM). Regularne kontrole weterynaryjne, odpowiednia dieta i umiarkowana aktywność fizyczna są kluczowe dla utrzymania zdrowia berneńczyka.

Berneński Pies Pasterski zazwyczaj charakteryzuje się doskonałym apetytem i ma tendencję do łatwego przybierania na wadze, dlatego kluczowe jest ścisłe kontrolowanie jego diety i unikanie przekarmiania. Zaleca się stosowanie wysokiej jakości karm komercyjnych przeznaczonych dla dużych ras, dostosowanych do wieku psa (szczeniak, dorosły, senior) i jego poziomu aktywności. W przypadku samodzielnie przygotowywanych posiłków, niezbędne jest uzupełnienie diety o odpowiednie suplementy wapniowo-witaminowe oraz preparaty wspierające stawy, zawierające glukozaminę i chondroitynę, szczególnie ważne w okresie intensywnego wzrostu szczeniąt. Dzienną porcję pokarmu dla dorosłego berneńczyka najlepiej podzielić na dwa mniejsze posiłki i zapewnić mu minimum godzinę odpoczynku po jedzeniu, aby zmniejszyć ryzyko groźnego dla życia rozszerzenia i skrętu żołądka. W okresie linienia, a także w przypadku problemów skórnych, warto wzbogacić dietę o suplementy z nienasyconymi kwasami tłuszczowymi Omega-3 i Omega-6, które wspomagają zdrowie skóry i sierści. Stały dostęp do świeżej, czystej wody jest absolutnie niezbędny.

Sierść Berneńskiego Psa Pasterskiego, długa, błyszcząca, prosta lub lekko falista, z gęstym podszerstkiem, wymaga regularnej pielęgnacji. Berneńczyki linieją obficie, szczególnie intensywnie dwa razy do roku (wiosną i jesienią), ale osobniki trzymane w mieszkaniach mogą gubić sierść przez cały rok. Codzienne szczotkowanie w okresie linienia i co najmniej raz w tygodniu poza nim, jest niezbędne do usunięcia martwych włosów i zapobiegania kołtunieniu, szczególnie za uszami, na szyi, udach (tzw. portki) i ogonie. Do pielęgnacji przyda się szczotka pudlówka z dłuższymi drucikami oraz metalowe grzebienie o różnej gęstości. Kołtunów nie należy wycinać, lecz delikatnie rozdzielać palcami i rozczesywać, ewentualnie z pomocą specjalnych preparatów. Po każdym spacerze, zwłaszcza poza miastem, należy sprawdzić sierść pod kątem rzepów, źdźbeł traw i nasion. Kąpiele nie muszą być częste, wykonuje się je w miarę potrzeby, używając szamponów dla psów długowłosych lub hipoalergicznych. Po kąpieli zaleca się dokładne spłukanie i użycie odżywki, a następnie wysuszenie sierści suszarką, aby zapobiec gnieceniu i powstawaniu stanów zapalnych skóry w wilgotnej, gęstej szacie. Regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu (ze względu na ich opadający kształt), kontrola zębów, przycinanie pazurów (jeśli pies sam ich nie ściera) oraz wycinanie sierści między opuszkami łap są również ważnymi elementami pielęgnacji. Psy wystawowe wymagają dodatkowej, niewielkiej korekty sierści w okolicach uszu, łap, portek i ogona, co zazwyczaj wykonuje się na kilka dni przed wystawą.

Berneński Pies Pasterski to rasa o średnim, lecz stałym zapotrzebowaniu na ruch, niebędąca typem wyczynowca, ale wymagająca codziennej, umiarkowanej aktywności fizycznej. Potrzebuje co najmniej pół godziny do kilku godzin spacerów dziennie, aby pozostać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Długie piesze wędrówki, eksploracja terenów zielonych, a także wspólne wycieczki na łono natury są dla niego znacznie bardziej odpowiednie niż intensywne bieganie przy rowerze. Berneńczyki uwielbiają zabawy z rodziną, chętnie aportują i angażują się w rzucanie patyków, co pozwala im spożytkować energię. Wiele z nich z radością uczestniczy w konkurencjach cartingu (ciągnięcia wózków), agility (dostosowanego do ich rozmiarów), obedience, dogtrekkingu, czy tropienia. Znudzony i niewybiegany berneńczyk może rozwijać niepożądane nawyki, takie jak niszczenie przedmiotów w domu czy kopanie dołków w ogrodzie. Mają też skłonność do zbierania odpadków i czasami mogą pogonić za mniejszymi zwierzętami, dlatego podczas spacerów wymagana jest uwaga opiekuna.

Berneński Pies Pasterski to inteligentny i chętny do współpracy pies, co sprawia, że jest stosunkowo podatny na szkolenie. Jednak ze względu na swoje rozmiary i późne osiąganie dojrzałości (często dopiero w wieku 2-3 lat), wymaga konsekwentnego, cierpliwego i łagodnego podejścia. Ostre korekty czy metody awersyjne mogą zranić jego wrażliwą naturę i spowodować utratę zaufania do opiekuna. Najlepsze efekty osiąga się, stosując pozytywne wzmocnienia, takie jak smakołyki, pochwały i zabawa. Wczesna socjalizacja jest kluczowa dla szczeniąt berneńczyka - powinny poznawać różnorodne miejsca, dźwięki, ludzi i inne zwierzęta, aby wyrosnąć na zrównoważone i pewne siebie psy. Udział w zajęciach psiego przedszkola jest wysoce zalecany. Ważne jest, aby od samego początku uczyć psa chodzenia na luźnej smyczy, biorąc pod uwagę jego przyszłe rozmiary i siłę. W okresie intensywnego wzrostu należy ograniczyć intensywne zabawy z większymi psami, aby nie obciążać rozwijających się stawów. Mimo że berneńczyk nie wymaga dużego doświadczenia od właściciela, potrzebuje konsekwentnego wychowania i zadań umysłowych, aby zapobiec nudzie i rozwinięciu niepożądanych zachowań, zwłaszcza gdy jest zbyt długo pozostawiony sam.

Berneński Pies Pasterski, choć nie jest typową "gwiazdą filmową" jak niektóre rasy, pojawia się w wielu produkcjach filmowych i telewizyjnych, zwłaszcza w rolach przedstawiających lojalnego, łagodnego i imponującego towarzysza rodziny. Jego majestatyczny wygląd i serdeczne usposobienie sprawiają, że idealnie nadaje się do kreowania wizerunku psa rodzinnego, strażnika domowego ogniska lub bohatera opowieści osadzonych w górskim lub wiejskim krajobrazie. Najczęściej widywany jest w filmach familijnych i reklamach, gdzie podkreśla się jego spokój, oddanie i przyjazne nastawienie do dzieci. Nie miał jednak tak ikonicznych ról, aby stać się symbolem konkretnego filmu czy serialu.];