Historia Mastifa Angielskiego jest niezwykle długa i fascynująca, sięgająca tysiącleci wstecz. Już starożytne cywilizacje Sumerów, Persów i Greków uwieczniały podobizny potężnych psów przypominających mastify, a Arystoteles opisywał je w swoich dziełach. Uważa się, że rasa wywodzi się od dogów asyryjskich, których przodkiem był prawdopodobnie dog tybetański. Do Europy molosy te dotarły przypuszczalnie wraz z Fenicjanami. Kiedy w 55 roku p.n.e. legiony Juliusza Cezara najechały Wyspy Brytyjskie, spotkały tam psy typu mastifa, które zrobiły na nich tak duże wrażenie, że Rzymianie zabierali je ze sobą na areny, gdzie walczyły z dzikimi zwierzętami. W średniowieczu mastify były cenione za ich odwagę i przydatność w stróżowaniu, pilnując zarówno zamków, jak i domostw. Wśród ich miłośników znajdowali się królowie Anglii, tacy jak Ryszard Lwie Serce, Henryk VIII (który podarował Karolowi V batalion złożony z 400 mastifów) oraz Elżbieta I, wykorzystująca je do polowań i popularnych w tamtych czasach walk z niedźwiedziami i bykami. W połowie XV wieku Sir Peers of Lyme Holl założył jedną z pierwszych znanych hodowli. Współczesna hodowla mastifa angielskiego zaczęła kształtować się w Anglii około 1830 roku, a w 1872 roku powołano Klub Mastifa, później przekształcony w istniejący do dziś Klub Starego Mastifa Angielskiego. Rasa niemal wyginęła po II wojnie światowej, kiedy to na Wyspach Brytyjskich zostało zaledwie osiem psów hodowlanych, co wymusiło import osobników ze Stanów Zjednoczonych w celu jej odbudowy. Ta niezależna rekonstrukcja w różnych miejscach przyczyniła się do pewnego zróżnicowania typu w obrębie współczesnej rasy.

Mastif Angielski to pies o zrównoważonym i majestatycznym temperamencie, który łączy w sobie ogromną odwagę z łagodnością i oddaniem. Z natury spokojny i nieco flegmatyczny, potrafi jednak reagować z zaskakującą szybkością i determinacją w sytuacji zagrożenia, stając się niezawodnym obrońcą swojej rodziny. Jest niezwykle przywiązany do ludzi, źle znosi samotność i wymaga bliskiego kontaktu z człowiekiem, co czyni go wspaniałym towarzyszem życia. Wobec obcych zazwyczaj zachowuje obojętność, nie wykazując lękliwości, która jest cechą niedopuszczalną we wzorcu rasy. Charakteryzuje się ogromną cierpliwością wobec dzieci, będąc dla nich wyrozumiałym i opiekuńczym druhem, choć ze względu na jego rozmiary, wspólne zabawy zawsze powinny odbywać się pod kontrolą dorosłych. W kontaktach z innymi zwierzętami nie przejawia nieuzasadnionej agresji, jest świadomy swojej siły i rzadko ją nadużywa.

Mastif angielski, podobnie jak wiele innych ras olbrzymich, choć generalnie nie jest psem wyjątkowo chorowitym, jest predysponowany do kilku poważnych schorzeń związanych z jego rozmiarem i szybkim wzrostem. Najczęściej występujące problemy to dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także rozszerzenie i skręt żołądka, stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Sporadycznie zdarzają się również wady ustawienia powiek, takie jak entropium (podwinięcie) i ektropium (wywinięcie), a także problemy z oczami, które mogą być podatne na infekcje. Rasa ma zwiększoną skłonność do otyłości, niedoczynności tarczycy, kardiomiopatii, zerwania więzadła krzyżowego oraz osteosarcomy (raka kości). Często pojawiają się również modzele - zrogowacenia skóry w okolicach łokci i nadgarstków, którym można zapobiegać poprzez zapewnienie miękkiego posłania i regularne smarowanie odpowiednimi maściami. Z uwagi na dużą wagę i szybki rozwój, szczenięta wymagają szczególnej troski o stawy, w tym odpowiednio zbilansowanej diety i unikania nadmiernego wysiłku.

Żywienie Mastifa Angielskiego wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza w okresie wzrostu. Mimo swoich olbrzymich rozmiarów, dorosłe psy niekoniecznie potrzebują ogromnych ilości pożywienia, ale ich dieta musi być wysokiej jakości i dostosowana do wieku, trybu życia oraz stanu zdrowia. Można stosować gotowe karmy przeznaczone dla ras olbrzymich, które są specjalnie formułowane, aby wspierać prawidłowy rozwój kośćca i stawów. Alternatywnie, sprawdza się dieta gotowana lub BARF, pod warunkiem uzupełniania jej odpowiednio dobranymi suplementami mineralno-witaminowymi. Szczenięta są szczególnie wymagające i kosztowne w utrzymaniu - intensywnie rosną do około pierwszego roku życia, a pełny rozwój osiągają do dwóch lat. W tym okresie kluczowe jest podawanie karmy dla ras olbrzymich oraz preparatów chroniących stawy. Niezwykle istotne jest podzielenie dziennej porcji jedzenia na co najmniej dwa, a najlepiej trzy posiłki, oraz zapewnienie psu minimum godzinnego odpoczynku po każdym z nich. Jest to kluczowy środek zapobiegawczy przed zagrażającym życiu rozszerzeniem i skrętem żołądka, na które mastify są szczególnie narażone. Mastify są łakomczuchami, ale należy unikać dokarmiania między posiłkami, aby zapobiec otyłości.

Pielęgnacja Mastifa Angielskiego, choć pies jest olbrzymi, nie jest zbyt skomplikowana. Jego krótka, przylegająca sierść nie wymaga intensywnych zabiegów. Zazwyczaj wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia, który przypada wiosną i jesienią, częstotliwość szczotkowania należy zwiększyć do codziennej. Mastify umiarkowanie linieją. Sierść krótka nie zbiera zbyt dużo brudu podczas spacerów, ale ze względu na rozmiar psa, regularne kąpiele mogą być konieczne, szczególnie jeśli pies często przebywa w ogrodzie. Ważnym elementem pielęgnacji jest regularne sprawdzanie i czyszczenie uszu, ponieważ są one podatne na infekcje. Należy także systematycznie kontrolować stan oczu i w razie potrzeby przemywać je solą fizjologiczną lub specjalnymi preparatami. Regularne skracanie pazurów jest niezbędne, jeśli nie ścierają się one samoistnie. Warto również zwrócić uwagę na higienę jamy ustnej i usuwać kamień nazębny, jeśli pies ma do tego skłonności. Z powodu ryzyka powstawania modzeli na łokciach i nadgarstkach, mastif powinien mieć zapewnione wygodne, ortopedyczne posłanie, na tyle duże, by mógł się na nim swobodnie wyciągnąć.

Mastif Angielski to pies o umiarkowanym zapotrzebowaniu na ruch. Mimo swoich rozmiarów i potężnej budowy, nie jest typem sportowca i nie potrzebuje intensywnych treningów. Wręcz przeciwnie, nadmierny wysiłek, zwłaszcza u szczeniąt rozwijających się do drugiego roku życia, jest niewskazany i może negatywnie wpływać na rozwój stawów. Należy unikać długotrwałego biegania, skakania czy częstego chodzenia po schodach. Mastif to raczej pies flegmatyczny, który po codziennym, umiarkowanym spacerze chętnie zajmuje swoje ulubione miejsce w domu i odpoczywa. Codzienne spacery są jednak konieczne - powinny być regularne, pozwalając psu na załatwienie potrzeb fizjologicznych, eksplorację otoczenia, zaspokojenie potrzeb węchowych i kontakt z otoczeniem. Mastify lubią spokojne zabawy z rodziną, choć szybko się męczą. Nie sprawdzą się w sportach wymagających zwinności, szybkości czy precyzyjnego wykonywania komend, ale mogą czerpać przyjemność z zabaw węchowych, które nie obciążają fizycznie.

Mastif Angielski jest psem inteligentnym, który szybko się uczy i chętnie wykonuje polecenia, co czyni go podatnym na podstawowe szkolenie. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja, cierpliwość i stosowanie pozytywnych metod wzmacniania, takich jak nagrody w postaci smakołyków czy pochwał. Ten potężny molos nie zniesie brutalności ani krzyku, a dużo chętniej będzie współpracował, jeśli szkolenie będzie prowadzone w ciepłej i motywującej atmosferze. Ze względu na jego olbrzymie rozmiary i siłę, niezwykle ważne jest wczesne rozpoczęcie nauki podstaw posłuszeństwa, zwłaszcza chodzenia na luźnej smyczy, aby spacery z dorosłym psem były przyjemne i bezpieczne. Socjalizacja szczeniąt jest absolutnie kluczowa - powinna obejmować kontakt z różnymi ludźmi (obcymi i znajomymi) oraz innymi psami i zwierzętami, aby mastif nauczył się prawidłowych zachowań i nie stał się reaktywny czy lękliwy. Choć mastif jest generalnie posłuszny, nie jest zalecany dla osób bez doświadczenia, ponieważ jego wielkość i potencjalna siła wymagają stanowczego, choć czułego podejścia. Wsparciem dla właściciela może być skorzystanie z usług profesjonalnego trenera.

Mastif angielski kilkukrotnie gościł na srebrnym ekranie i kartach literatury. Najbardziej znaną rolą jest postać Saby z powieści Henryka Sienkiewicza ,,W pustyni i w puszczy", choć w adaptacjach filmowych często zastępowano go innymi rasami, takimi jak dogi niemieckie, ze względu na trudności w znalezieniu odpowiednio wyszkolonych mastifów w Polsce lub specyfikę pracy na planie. Rasa pojawiła się także w innych dziełach, w tym w słynnym ,,Psie Baskervillów" Arthura Conan Doyle"a, gdzie jego imponujący wygląd dodawał dramatyzmu fabule. Jego majestatyczna prezencja czyni go idealnym kandydatem do ról, które wymagają psa o potężnej sylwetce i dostojnym charakterze.];