Historia rasy Spinone Italiano jest długa i bogata, sięgająca starożytności, z korzeniami datowanymi na co najmniej V wiek p.n.e., a niektóre źródła wskazują nawet na wzmianki o podobnych psach już 2000 lat p.n.e. na terenach dzisiejszych Włoch. Istnieje wiele teorii dotyczących jej pochodzenia; niektórzy badacze sugerują, że spinone wywodzi się od dawnych wyżłów hiszpańskich, inni wskazują na wpływ wyżłów rosyjskich czy psów celtyckich. Popularna teoria mówi o psach sprowadzonych do Italii przez kupców greckich i etruskich, które następnie krzyżowano z lokalnymi rasami, takimi jak biały molos, oraz być może z gryfonami francuskimi. Rasa ukształtowała się głównie w Piemoncie, regionie północno-zachodnich Włoch. Nazwa "spinone" prawdopodobnie pochodzi od włoskiego słowa "spinoso" (ciernisty, kolczasty), co mogło odnosić się albo do charakterystycznej szorstkiej szaty psa, albo do gęstych, ciernistych zarośli (spino), w których psy te z niezwykłą wytrwałością polowały. W średniowieczu spinone były często przedstawiane w sztuce, czego dowodem jest słynny fresk Andrei Mantegny z XV wieku w Pałacu Książęcym w Mantui. Przed II wojną światową rasa zaczęła podupadać na popularności, częściowo z powodu rosnącego zainteresowania myśliwych rasami brytyjskimi. Wojna dodatkowo zdziesiątkowała już i tak nieliczną populację. Po wojnie, w 1949 roku, profesor Adriano Ceresoli podjął inicjatywę odtworzenia rasy, podróżując po Włoszech w poszukiwaniu ocalałych osobników i wspierając programy hodowlane, często opierające się na krzyżowaniu z innymi szorstkowłosymi wyżłami. Dziś spinone jest uważany za jedną z najbardziej popularnych ras myśliwskich we Włoszech, a także zyskuje uznanie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, choć w wielu innych krajach, w tym w Polsce, wciąż pozostaje rasą rzadką. Istnieją dyskusje na temat wzajemnego wpływu spinone i innych szorstkowłosych wyżłów kontynentalnych, takich jak gryfon korthalsa czy wyżeł niemiecki szorstkowłosy, z teorią, że spinone mógł być ich przodkiem, a jednocześnie odzyskał siły dzięki ich wpływowi w trudnych czasach.

Wyżeł włoski szorstkowłosy to pies o niezwykle łagodnym, cierpliwym i dobrotliwym usposobieniu, co czyni go wspaniałym towarzyszem rodziny. Jest inteligentny i bystry, ale jednocześnie miewa silnie rozwinięte własne zdanie, co objawia się sporą dozą uporu. Mimo to, jego wrażliwość sprawia, że najlepiej reaguje na pozytywne metody szkoleniowe. Jest bardzo oddany swojej rodzinie, czuły i niezwykle cierpliwy w kontaktach z dziećmi, a także zgodny z innymi psami i ufny wobec obcych. W pracy łowieckiej wykazuje niezwykłą wytrwałość i opanowanie, będąc niezawodnym aporterem nawet w trudnym terenie. W domu jest zazwyczaj spokojny, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej dawki aktywności fizycznej.

Wyżeł włoski szorstkowłosy jest generalnie uważany za rasę zdrową i odporną, o solidnej budowie ciała. Niemniej jednak, jak w przypadku wielu ras dużych i z określonymi cechami fizycznymi, istnieją pewne predyspozycje zdrowotne, na które należy zwrócić uwagę. Do najczęściej występujących problemów należą dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, schorzenia typowe dla psów dużych rozmiarów. Odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania przesiewowe swoich zwierząt pod kątem tych chorób, aby minimalizować ryzyko ich przeniesienia na potomstwo. Ze względu na głęboką klatkę piersiową, spinone są również narażone na rozszerzenie i skręt żołądka, stan nagły wymagający natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Właściwa profilaktyka, w tym unikanie intensywnego wysiłku bezpośrednio po posiłku, jest kluczowa. Wiszące uszy, choć urocze, sprawiają, że rasa ta jest podatna na infekcje uszu, szczególnie po kąpielach czy pływaniu. Regularna kontrola i czyszczenie uszu są zatem niezbędne. Najbardziej kojarzoną z rasą, choć na szczęście rzadką, chorobą genetyczną jest ataksja móżdżkowa. Jest to ciężkie schorzenie neurologiczne, które objawia się u szczeniąt, a większość dotkniętych nim psów jest usypiana w wieku około 10-11 miesięcy. Dostępność testów genetycznych dla nosicieli tej choroby pozwala odpowiedzialnym hodowcom eliminować ją z linii rozrodczych. Ważne jest, aby wybierać szczenięta od przebadanych rodziców, aby zapewnić im jak najzdrowszy start w życie.

Żywienie wyżła włoskiego szorstkowłosego powinno być zawsze dostosowane do jego indywidualnych potrzeb, wieku, poziomu aktywności i stanu zdrowia. Psy tej rasy zazwyczaj dobrze prosperują na wysokiej jakości karmie komercyjnej, przeznaczonej dla dużych ras, lub na diecie przygotowywanej w domu, zawsze pod nadzorem weterynarza. Należy pamiętać, że psy myśliwskie lub bardzo aktywne mogą wymagać bardziej kalorycznego i energetycznego pokarmu niż osobniki prowadzące spokojniejszy, domowy tryb życia. Niektóre spinone bywają wybredne, co może wymagać od właściciela cierpliwości w doborze odpowiedniego pożywienia. Z uwagi na ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, kluczowe jest zapewnienie psu spokoju i odpoczynku po jedzeniu. Zaleca się podawanie posiłków w mniejszych porcjach, dwa lub trzy razy dziennie, zamiast jednego dużego posiłku. Świeża, czysta woda powinna być zawsze dostępna. Wszelkie wątpliwości dotyczące wagi psa lub jego diety należy konsultować z lekarzem weterynarii.

Pielęgnacja wyżła włoskiego szorstkowłosego, choć nie jest nadmiernie skomplikowana, wymaga regularności i świadomości specyfiki jego szorstkiej sierści. Włosy na tułowiu mają długość 4 do 6 cm, są sztywne, twarde, gęste i przylegające, bez podszerstka. Krótsze włosy pokrywają kufę, głowę, uszy, przednie części kończyn i łapy. Najważniejszym elementem pielęgnacji jest trymowanie, czyli ręczne usuwanie martwych włosów, zamiast strzyżenia nożyczkami. Trymowanie pozwala utrzymać odpowiednią teksturę i długość sierści, a także ogranicza linienie w domu. Częstotliwość trymowania zależy od jakości szaty konkretnego psa i preferencji właściciela, zazwyczaj jest to kilka razy w roku. Między trymowaniami zaleca się regularne i energiczne szczotkowanie, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji i zapobiec zbieraniu brudu. Szczególną uwagę należy poświęcić pielęgnacji brody i wąsów, które łatwo zbierają resztki jedzenia i brud, co może prowadzić do nieprzyjemnych zapachów. Regularne czyszczenie tych partii jest kluczowe, zwłaszcza że spinone mają tendencję do ślinienia się. Wiszące uszy wymagają cotygodniowego czyszczenia, zwłaszcza po pływaniu, aby zapobiec infekcjom. Pazury należy przycinać regularnie, najlepiej raz w tygodniu, aby zapobiec ich przerośnięciu. Należy pamiętać, że ze względu na zamiłowanie do kopania i przebywania w terenie, spinone mogą wracać ze spacerów dość brudne, co wiąże się z koniecznością częstszego czyszczenia łap i sierści.

Wyżeł włoski szorstkowłosy to pies o umiarkowanym poziomie energii, który w domu zachowuje się spokojnie, o ile zapewniona mu zostanie odpowiednia dawka ruchu i aktywności na zewnątrz. Nie jest to rasa, która musi codziennie biegać w ekstremalnie intensywnym tempie, ale potrzebuje regularnych, długich spacerów, wędrówek czy sesji zabaw. Spinone uwielbiają biegać i aportować, a ich naturalny, wydłużony i szybki kłus czyni je doskonałymi towarzyszami podczas joggingu, gdzie utrzymują stałe, równe tempo. Psy te świetnie odnajdują się w różnorodnych aktywnościach, takich jak canicross, agility, dog dancing czy tropienie, a także w specyficznych dla rasy zadaniach, jak aportowanie z wody. Ze względu na swoje myśliwskie dziedzictwo, spinone są niestrudzone w terenie i chętnie przedzierają się przez zarośla czy zanurzają w zimnej wodzie. Ważne jest, aby spinone miały dostęp do bezpiecznie ogrodzonego terenu, gdzie mogą swobodnie się wybiegać. Nie są to psy, które dobrze znoszą samotność w kojcu; potrzebują bliskiego kontaktu z rodziną i życia w domu, jako pełnoprawny członek stada. Należy jednak pamiętać, że ich zamiłowanie do "robót ziemnych" (kopania) może być wyzwaniem dla miłośników idealnie utrzymanych ogrodów.

Szkolenie wyżła włoskiego szorstkowłosego wymaga konsekwencji, cierpliwości i pozytywnego podejścia, ze względu na jego inteligentną, lecz często upartą i wrażliwą naturę. Spinone są psami bystrymi i potrafią szybko przyswajać nowe komendy, jednak mają tendencję do posiadania własnych pomysłów i nie zawsze będą "robotami" wykonującymi polecenia bez zastanowienia. Doświadczeni hodowcy podkreślają, że z spinone często trzeba negocjować, a harsh training lub zbyt surowe metody spowodują, że pies się "wyłączy" i przestanie współpracować. Najlepsze efekty uzyskuje się poprzez pozytywne wzmocnienie, smakołyki i zabawę, które skutecznie motywują te psy. Socjalizację z ludźmi i innymi psami należy rozpoczynać już w okresie szczenięcym, aby zapewnić psu harmonijny rozwój i uniknąć nieufności. Spinone są generalnie łagodne i towarzyskie, co ułatwia im nawiązywanie relacji. Podstawowe posłuszeństwo jest kluczowe i powinno być wpajane od najmłodszych lat, ponieważ psy te potrafią bezwzględnie wykorzystywać ludzkie słabości. Mimo swojej skłonności do uporu, spinone świetnie sprawdzają się w różnych dyscyplinach, takich jak obedience, tropienie, a nawet dogoterapia, dzięki swojej inteligencji i zrównoważonemu charakterowi.

Brak danych o znaczących rolach filmowych czy statusie gwiazdy filmowej dla rasy Spinone Italiano.];