Historia setera irlandzkiego czerwono-białego sięga co najmniej XVII wieku, kiedy to psy w tym umaszczeniu były już obecne na terenie Irlandii. Jest to rasa uznawana za pierwotną i starszą niż jej jednolicie rudy kuzyn, który wyewoluował w wyniku selektywnej hodowli. Początkowo łaciate setery były nawet bardziej popularne, co potwierdzają dawne obrazy przedstawiające przodków dzisiejszych wyżłów. Ich pierwotnym zadaniem było wskazywanie zwierzyny myśliwym, często poprzez "zasadzenie się" (stąd angielska nazwa "setter"), co polegało na przybieraniu charakterystycznej pozycji przed zwierzyną, ułatwiającej narzucenie na nią sieci. Z czasem, wraz z rozwojem broni palnej, setery zaadaptowały swój styl pracy do nowych metod polowania. W drugiej połowie XIX wieku, wraz z rosnącą popularnością wystaw psów, jednolicie rude setery irlandzkie zaczęły stopniowo wypierać odmianę czerwono-białą. Do końca stulecia łaciate setery stały się tak rzadkie, że wielu sądziło, iż całkowicie wyginęły. Na szczęście, nieliczne osobniki przetrwały w odległych rejonach Irlandii, gdzie lokalni myśliwi cenili je za ich użytkowość i łatwość dostrzegania w terenie, kontynuując ich hodowlę. W latach dwudziestych XX wieku podjęto zorganizowane wysiłki mające na celu odtworzenie rasy. W 1944 roku powstał w Irlandii pierwszy klub rasy, którego celem było przede wszystkim zachowanie jej cech użytkowych. Na początku lat 70. XX wieku irlandzki związek kynologiczny zlecił nadzór nad odbudową rasy klubowi setera irlandzkiego rudego, a ze względu na bardzo wąską bazę genetyczną, konieczne okazały się krzyżówki z seterami rudymi w celu jej wzmocnienia. Stopniowo rasa zyskiwała na popularności, a jej rozwój doprowadził do uznania przez Brytyjski Związek Kynologiczny w 1987 roku i przez FCI w 1989 roku. Do Polski pierwsze setery irlandzkie czerwono-białe trafiły w 1998 roku.

Seter irlandzki czerwono-biały to pies o arystokratycznym usposobieniu, charakteryzujący się żywiołowością i inteligencją. Pod maską łagodności i przyjaznego nastawienia kryje się odwaga, zdecydowanie i niezłomna pasja do pracy. Jest to rasa niezwykle oddana i czuła w stosunku do swojej rodziny, traktująca wszystkich domowników, włącznie z dziećmi i innymi zwierzętami, z dużą delikatnością i cierpliwością. Znany jest z pogodnego usposobienia i radości życia, chętnie uczestniczy w zabawach i aktywnościach. W stosunku do obcych bywa początkowo nieco powściągliwy, wykazując pewną dozę nieufności, co może czynić go czujnym, choć nie jest typowym psem stróżującym w tradycyjnym sensie. Jego zrównoważony charakter i wysoka inteligencja sprawiają, że szybko się uczy i jest łatwy w układaniu, choć wymaga konsekwencji i pozytywnych metod szkoleniowych.

Seter irlandzki czerwono-biały uchodzi za rasę generalnie zdrową i odporną, jednak jak każda rasa, ma predyspozycje do pewnych schorzeń. Do najczęściej występujących problemów zdrowotnych zalicza się dysplazję stawów biodrowych, dlatego ważne jest, aby hodowcy przeprowadzali odpowiednie badania profilaktyczne. Rasa ta może być również podatna na niektóre choroby oczu, takie jak zaćma biegunowa tylna oraz postępujący zanik siatkówki. Sporadycznie występują także zaburzenia krzepnięcia krwi, takie jak choroba von Willebranda, niedoczynność tarczycy oraz pewne schorzenia autoimmunologiczne. Z uwagi na stosunkowo niewielką pulę genową, odpowiedzialna hodowla z testami genetycznymi jest niezwykle istotna. Należy również zwrócić uwagę na pielęgnację uszu, ponieważ ich budowa (nisko osadzone, przylegające małżowiny) sprzyja infekcjom i stanom zapalnym ucha zewnętrznego, szczególnie po kąpieli. W związku z dużą aktywnością i żywiołowością, zwłaszcza u młodych psów, zaleca się unikanie nadmiernego, intensywnego wysiłku przed osiągnięciem pełnej dojrzałości fizycznej (około 18 miesięcy), aby chronić rozwijające się stawy. Sporadycznie może wystąpić również zespół rozszerzenia i skrętu żołądka, co jest problemem wielu dużych ras.

Seter irlandzki czerwono-biały nie należy do ras o szczególnych wymaganiach żywieniowych, co ułatwia dobór diety. Kluczowe jest zapewnienie mu wysokiej jakości karmy, dostosowanej do wieku (szczenię, dorosły, senior) oraz poziomu aktywności fizycznej. Ze względu na dużą energię i aktywność, psy te potrzebują odpowiednio zbilansowanego pokarmu, który dostarczy im niezbędnych składników odżywczych i wspomoże utrzymanie doskonałej kondycji. Rasa jest raczej łakoma, co można wykorzystać w treningu, oferując przysmaki jako motywację. Należy jednak pamiętać o umiarkowaniu i unikać podawania resztek ze stołu, szczególnie gotowanych kości i pokarmów o wysokiej zawartości tłuszczu, aby zapobiec problemom trawiennym i nadwadze. W przypadku żywienia domowego, dieta powinna być konsultowana z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym.

Pielęgnacja setera irlandzkiego czerwono-białego jest stosunkowo prosta i nie należy do najbardziej czasochłonnych, co jest jedną z zalet rasy. Ich sierść, choć jedwabista i delikatna, z frędzlami na uszach, kończynach, przedpiersiu i ogonie, nie jest nadmiernie obfita. Wystarczy regularne szczotkowanie, najlepiej raz w tygodniu, używając miękkiej szczotki i grzebienia, aby usunąć martwy włos, zapobiec powstawaniu kołtunów i utrzymać sierść w dobrej kondycji oraz z naturalnym połyskiem. W okresie sezonowego linienia, które jest umiarkowane, częstotliwość szczotkowania może być zwiększona. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy, które ze względu na swoją budowę wymagają cotygodniowej kontroli pod kątem nadmiernej ilości woskowiny czy zanieczyszczeń, co pomaga zapobiegać infekcjom. Regularne przycinanie pazurów co kilka tygodni jest również istotne. Ważne jest także systematyczne skracanie włosa między opuszkami palców i na spodzie łap, aby zapobiec zbieraniu się brudu i kamyków, co może powodować dyskomfort. Kąpiel zalecana jest co około miesiąc, lub częściej w zależności od potrzeby, używając odpowiednich szamponów dla psów. Dozwolone jest delikatne trymowanie w celu zachowania schludnego wyglądu, jednak ogólny wygląd powinien pozostać naturalny.

Seter irlandzki czerwono-biały to pies o bardzo wysokim poziomie energii i ogromnym zapotrzebowaniu na ruch, wynikającym z jego myśliwskiej natury i przeznaczenia. Jest to prawdziwy sportowiec, który do pełni szczęścia i zdrowia potrzebuje codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej oraz mentalnej stymulacji. Niewystarczająco wybiegany i znudzony seter może stać się trudny w życiu domowym, wykazując destrukcyjne zachowania, np. poprzez niszczenie przedmiotów. Idealnym rozwiązaniem są długie, energiczne spacery, bieganie, aportowanie, a także bardziej zorganizowane formy aktywności, takie jak agility, canicross, tropienie czy praca w field trialsach, gdzie rasa ta doskonale się sprawdza. Seter uwielbia zabawę i jest zawsze chętny do wspólnych aktywności z człowiekiem, w tym do aportowania rzucanych patyków czy zabawek. Posiada silny instynkt łowiecki, dlatego podczas spacerów w niezabezpieczonym terenie zaleca się trzymanie go na smyczy, aby zapobiec ucieczkom za zwierzyną. Szczenięta i młode psy (do około 18 miesięcy) powinny mieć zapewniony ruch o niskim wpływie na stawy, np. swobodne bieganie na ogrodzonym terenie, bez forsowania ich na długie biegi przy rowerze czy intensywne joggingi, aby chronić rozwijający się układ kostny.

Seter irlandzki czerwono-biały to pies inteligentny i chętny do współpracy, co sprawia, że jest bardzo podatny na szkolenie, nawet dla początkujących właścicieli, pod warunkiem odpowiedniego podejścia. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja, cierpliwość, pozytywne wzmocnienie i utrzymywanie sesji treningowych krótkich, urozmaiconych i interesujących, by utrzymać jego uwagę i zapał. Ze względu na wrodzoną żywiołowość i energię, nużące i monotonne ćwiczenia mogą szybko go zniechęcić. Pies ten nie toleruje brutalności ani szorstkiego traktowania, reagując najlepiej na pochwały, nagrody i zabawę. Wczesna socjalizacja jest niezwykle ważna. Szczenięta powinny mieć kontakt z różnymi ludźmi, zwierzętami i sytuacjami, aby rozwijały się w zrównoważone i pewne siebie psy, które nie będą wykazywać nadmiernej nieufności wobec obcych. Dzięki swojej inteligencji, energii i silnemu przywiązaniu do człowieka, seter irlandzki czerwono-biały doskonale sprawdza się w różnorodnych dyscyplinach, takich jak posłuszeństwo, tropienie, agility czy oczywiście praca myśliwska, w której jest wrodzonym talentem.

Seter irlandzki czerwono-biały nie jest rasą, która zdobyła szeroką popularność w przemyśle filmowym. W przeciwieństwie do niektórych bardziej rozpoznawalnych ras, rzadko pojawiał się na dużym ekranie czy w produkcjach telewizyjnych jako główny bohater. Jego rola pozostaje przede wszystkim w sferze psów użytkowych i towarzyszy domowych, a nie gwiazd srebrnego ekranu.];