Historia rasy Greyhound sięga starożytności, z wizerunkami psów przypominających charty odnalezionymi na ścianach egipskich grobowców z IV tysiąclecia przed naszą erą. Ich przodkowie, prawdopodobnie w typie sloughi czy saluki, były cenione na Bliskim Wschodzie za zdolności łowieckie. Z czasem psy te rozprzestrzeniły się po Europie, a ich obecna forma została ukształtowana na Wyspach Brytyjskich. Sugeruje się, że dotarły tam z Celtami, Fenicjanami lub Krzyżowcami. W średniowiecznej Anglii Greyhoundy stały się symbolem wysokiego statusu społecznego i były ulubieńcami szlachty. Prawa, takie jak edykty Kanutea z 1616 roku, ściśle ograniczały ich posiadanie dla osób niskiego pochodzenia. W XIX wieku, wraz ze zmianą obyczajów łowieckich, rola Greyhoundów ewoluowała z psów polujących na zające i inną zwierzynę w gwiazdy torów wyścigowych. Selekcja hodowlana zaczęła dzielić się na linie wyścigowe, ceniące szybkość i wytrzymałość, oraz wystawowe, skupiające się na elegancji i estetyce. W tym okresie, aby wzmocnić cechy pożądane w wyścigach, do rasy wprowadzono domieszki innych psów, w tym buldoga angielskiego, co m.in. przyczyniło się do pojawienia się umaszczenia pręgowanego. Mimo swojej długiej i bogatej historii, w Polsce Greyhoundy, choć obecne od okresu przedwojennego, nigdy nie stały się rasą powszechną, pozostając domeną wąskiego grona entuzjastów.

Greyhound to pies o spokojnym i zrównoważonym temperamencie, który w domu prezentuje się jako łagodny i czuły towarzysz. Pomimo swojej reputacji błyskawicznego sprintera, jest zaskakująco opanowany w warunkach domowych, uwielbiając wygodne legowisko. Jest inteligentny i wrażliwy, co wymaga delikatnego, ale konsekwentnego podejścia w wychowaniu. Do swojej rodziny jest bardzo przywiązany i wierny, choć nie zawsze okazuje uczucia w sposób wylewny. Wobec obcych bywa początkowo zdystansowany i ostrożny, rzadko wykazując agresję. Posiada silny instynkt łowiecki, co jest kluczową cechą, na którą należy zwracać uwagę podczas spacerów.

Greyhoundy uchodzą za rasę stosunkowo zdrową, wyróżniając się na tle wielu dużych ras praktycznym brakiem dysplazji stawów biodrowych. Należy jednak pamiętać o kilku specyficznych problemach zdrowotnych, które mogą dotknąć przedstawicieli tej rasy. Do najczęściej występujących schorzeń należą nowotwory kości (szczególnie osteosarcoma), rozszerzenie i skręt żołądka, niedoczynność tarczycy, szmery serca oraz łuszczka i postępujący zanik siatkówki (choroby oczu). Charakterystyczna dla nich jest także nadwrażliwość na narkozę, co wymaga specjalnej uwagi weterynarza. Ze względu na krótką sierść i niewielką ilość tkanki tłuszczowej, Greyhoundy są wrażliwe na niskie temperatury i wilgoć, dlatego w chłodniejsze dni zaleca się zakładanie im ubranek. Wymagają również ochrony przed przegrzaniem w upały. Aktywność fizyczna, zwłaszcza w przypadku psów sportowych, wiąże się z ryzykiem kontuzji, takich jak zrywanie ścięgien, co wymaga odpowiedniej profilaktyki i szybkiej interwencji.

Żywienie Greyhounda wymaga uwagi, zwłaszcza że rasa ta bywa dość wybredna, mimo że potrafi spożywać duże ilości karmy. Ważne jest dostarczanie wysokiej jakości, zbilansowanej diety, dostosowanej do wieku, poziomu aktywności oraz ewentualnych indywidualnych potrzeb psa. Psy aktywnie trenujące potrzebują karmy o wyższej zawartości białka i energii. Warto monitorować wagę psa, aby utrzymać jego smukłą, atletyczną sylwetkę. Ze względu na ich wrażliwość i delikatny układ pokarmowy, wszelkie zmiany w diecie powinny być wprowadzane stopniowo. Greyhoundy rzadko bywają nadmiernie łakome, a ich motywacja do pracy rzadko opiera się na smakołykach, co należy uwzględnić w szkoleniu.

Pielęgnacja Greyhounda jest wyjątkowo prosta i niewymagająca. Jego krótka, delikatna i przylegająca sierść linieje w minimalnym stopniu, co czyni go dobrą opcją dla osób unikających nadmiernego owłosienia w domu. Wystarczy regularne, cotygodniowe szczotkowanie gumową rękawicą lub zgrzebłem, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. Kąpiele powinny być rzadkie i wykonywane tylko w razie konieczności, ponieważ Greyhoundy nie zbierają dużo brudu na spacerach, a ich sierść łatwo wyczyścić wilgotną ściereczką. Oprócz pielęgnacji sierści, ważne jest regularne kontrolowanie czystości uszu i oczu, a także przycinanie pazurów, które u aktywnych psów często ścierają się naturalnie, ale mogą wymagać korekty. Po każdym spacerze warto także sprawdzić łapy psa pod kątem ewentualnych skaleczeń czy otarć.

Greyhound, choć w domu bywa zaskakująco spokojny i cichy, ma głęboko zakorzenioną potrzebę ruchu i możliwość wyładowania energii. Nie jest to pies wymagający wielogodzinnych, nieustannych biegów, lecz raczej potrzebuje codziennych, długich spacerów oraz możliwości krótkich, intensywnych sprintów. Jest krótkodystansowcem, zdolnym do osiągnięcia zawrotnych prędkości na krótkich odcinkach, dlatego kluczowe są dla niego bezpieczne, ogrodzone przestrzenie, gdzie może swobodnie pogonić za wabikiem lub pobiegać z innymi chartami. Ze względu na bardzo silny instynkt łowiecki, spuszczanie go ze smyczy poza ogrodzonym terenem jest ryzykowne, gdyż może bez zastanowienia ruszyć za małą zwierzyną, ignorując przywołanie. Aktywny opiekun, który zapewni mu co najmniej dwie godziny dynamicznego ruchu dziennie, będzie idealnym towarzyszem dla Greyhounda. Uwielbia zabawy pościgowe, ale niekoniecznie aportowanie w tradycyjnym sensie.

Greyhoundy są inteligentne i stosunkowo łatwo poddają się szkoleniu, zwłaszcza w porównaniu z innymi chartami, jednak ich wrażliwy charakter wymaga delikatnego, pozytywnego podejścia. Należy unikać wszelkich metod opartych na przymusie, gdyż pies szybko straci zaufanie do przewodnika. Szkolenie powinno opierać się na konsekwencji, nagrodach i budowaniu silnej więzi. Wczesna socjalizacja szczeniąt z różnymi ludźmi, innymi psami i środowiskami jest kluczowa dla ich prawidłowego rozwoju psychicznego. Szczególną uwagę należy poświęcić nauce przywołania, biorąc pod uwagę silny instynkt łowiecki rasy. Sesje szkoleniowe powinny być krótkie i angażujące, przypominające zabawę, aby utrzymać zainteresowanie tego bystrego, lecz czasem nieco niezależnego psa.

Greyhoundy, ze względu na swoją niezwykłą grację, elegancję i atletyczną sylwetkę, często pojawiają się w kontekście estetycznym i sportowym. Choć brak jest informacji o konkretnych "gwiazdorskich" rolach filmowych czy masowej karierze w kinie, ich wygląd sprawia, że są cenione w reklamach, sesjach zdjęciowych oraz w produkcjach, gdzie pożądany jest obraz szybkiego i dystyngowanego psa. Ich obecność na ekranie zazwyczaj podkreśla piękno i dynamikę ruchu, wpasowując się w sceny wymagające elegancji i szybkości.];